U nas zapłacisz kartą
Czy włosy, które wypadły, mogą odrosnąć?
Oś czasu
Wiedza na temat wzrostu włosów może pomóc osobie zrozumieć odrastanie włosów po chemioterapii.
Wszystkie włosy przechodzą okresy odpoczynku, podczas których nie rosną. Ponadto, gdy włosy uderzają o określoną długość lub gdy są ciągnięte, wypadają. Więc skóra głowy zawsze przelewa włosy.
Poniższa oś czasu pokazuje, co dzieje się po chemioterapii:
- 2-3 tygodnie: lekkie, rozmyte formy włosów.
- 1-2 miesiące: Grubsze włosy zaczynają rosnąć.
- 2-3 miesiące: może wzrosnąć cal włosów.
- 6 miesięcy: może wzrosnąć około 2-3 cm włosów, pokrywając łysiny. Osoby o bardzo krótkich włosach mogą być w stanie nosić wcześniejszy styl.
- 12 miesięcy: włosy mogą wzrosnąć 4-6 cali i być wystarczająco długie, aby je szczotkować lub układać.
Może minąć kilka lat, zanim włosy powrócą do poprzedniego stylu, szczególnie dla osób, które kiedyś miały długie włosy.
Rodzaje łysienia
Ponieważ przyczyny nadmiernego wypadania włosów są bardzo zróżnicowane, dermatolodzy wyróżniają też różne rodzaje łysienia. Najczęściej spotykane to:
Łysienie androgenowe typu męskiego charakteryzuje się stopniową utratą włosów, zaczynającą się od skroni. Na początku na czubku głowy pojawiają się płytkie zakola, które wraz z upływem czasu pogłębiają się. Z czasem na głowie zostaje wąski pas włosów z tyłu i po bokach. Za ten typ łysienia odpowiada pochodna testosteronu, dihydrotestosteron (DHT). Mieszki włosowe są na niego wrażliwe – jeśli jest go zbyt dużo, zanikają. Charakterystyczne jest to, że włosy tworzące pas wokół głowy nie wypadają, gdyż ich mieszki nie mają receptorów dla dihydrotestosteronu. W leczeniu tego typu łysienia podaje się substancje hamujące wzmożoną aktywność enzymu 5 α-reduktazy, który odpowiada za przekształcenie testosteronu do dihydrotestosteronu.
Ile czasu zajmuje uprawa włosów po chemii?
Na zdrowe komórki mieszków włosowych, które wspomagają wzrost włosów, może mieć wpływ leczenie chemioterapeutyczne.
W rezultacie osoby z rakiem, którym podano chemioterapię, mogą stracić włosy na głowie, rzęsach, brwiach i innych częściach ciała.
Kiedy występuje utrata włosów, zwykle zaczyna się w ciągu 2 tygodni leczenia i nadal się pogarsza przez 1-2 miesiące.
Podobnie, włosy osoby nie zaczynają odrastać natychmiast po ostatnim leczeniu chemioterapeutycznym. Opóźnienie spowodowane jest przez leki chemioterapeutyczne, które tracą czas na opuszczenie ciała i zaprzestanie ataków na zdrowe komórki dzielące.
Większość osób otrzymujących chemioterapię zacznie odczuwać ograniczoną ilość cienkich, rozmytych włosów kilka tygodni po ostatnim leczeniu. Prawdziwe włosy zaczynają prawidłowo rosnąć w ciągu miesiąca lub dwóch od ostatniego zabiegu.
Niewielka część osób, którym podano chemioterapię, nigdy nie może odrastać z ich włosów. Konkretne leki zwiększają ryzyko trwałej utraty włosów. Wiadomo, że docetaksel z lekiem na raka piersi, sprzedawany pod nazwą handlową Taxotere, powoduje trwałe wypadanie włosów u niektórych osób.
Przyczyny łysienia
W to, że nadmierną utratę włosów można wywołać niewłaściwą pielęgnacją lub inwazyjnymi zabiegami fryzjerskimi nikt już chyba nie wierzy. Na to, jak mocno korzeń włosa zespolony jest z mieszkiem włosowym, i jakie procesy zachodzą w mieszku, wpływ mają zupełnie inne czynniki. Główne przyczyny wypadania włosów to:
- Leki. Niektóre leki, np. cytostatyki, preparaty obniżające odporność takie jak cyklofosfamid, czy niektóre środki stosowane w narkozie, mogą ingerować w proces podziału komórek w mieszku włosowym, zatrzymując w efekcie wzrost włosów i powodując ich przejściowe wypadanie.
- Choroby. Utrata włosów bywa jednym z lepiej widocznych objawów niektórych chorób, np. problemów z tarczycą, czy anemii, a także zaburzeń hormonalnych i chorób skóry głowy. Może też być następstwem infekcji zakaźnej przebiegającej z wysoką gorączką. Gorączka zaburza pracę mieszków włosowych, czego efektem jest przejściowe wypadanie włosów. Charakterystyczne jest to, że ich utrata następuje po 2-3 miesiącach od wyleczenia.
- Dieta. Mieszki włosowe są bardzo podatne na niedobór białka i kalorii, a także niektórych pierwiastków, m.in. cynku i miedzi. Zbyt restrykcyjna dieta odchudzająca może doprowadzić do osłabienia mieszków włosowych i zahamowania wzrostu włosów (co wynika m.in. z niedoboru pierwiastków uczestniczących w procesach wzrostu włosów). Zagrożeniem dla włosów są zwłaszcza diety ubogie w białko. Wykazano, że już po dwóch tygodniach diety bezbiałkowej w mieszkach włosowych dochodzi do zmian zanikowych. Jeśli niedobór białka trwa dłużej, włosy stopniowo stają się cieńsze i słabsze, aż w końcu wypadają. U kobiet miesiączkujących zagrożeniem dla włosów jest dieta uboga w żelazo – do niedoborów tego pierwiastka może dojść np. w efekcie obfitych miesiączek.
