U nas zapłacisz kartą
Czy ziarniak to nowotwór? Wszystko, co powinieneś wiedzieć o tym medycznym zagadnieniu
Ziarniniak grzybiasty: leczenie
Metoda leczenia omawianego chłoniaka ściśle zależy od etapu choroby, na którym choroba została rozpoznana.
W początkowych stadiach ziarniniaka (okres wstępny i okres naciekowy) w terapii stosowane jest naświetlanie promieniowaniem ultrafioletowym UVA i UVB w specjalnie przygotowanych do tego lampach.
Czasem lekarz specjalista dermatolog może zdecydować o dołączeniu do fototerapii specjalistycznych leków.
Terapia PUVA (ang. Psoralen Ultra-Violet A) to metoda leczenia polegająca na stosowaniu promieniowania UVA wraz z doustnym podawaniem leków (Psoralen), które są fotouczulaczami, czyli uwrażliwiają skórę na działanie promieniowania.
Terapia RE-PUVA (ang. Retinoid PUVA) polega na dołączeniu do terapii PUVA dodatkowego leku, jakim są retinoidy, czyli kwasowe pochodne witaminy A.
W początkowych stadiach choroby stosować można także naświetlanie małymi dawkami promieniowania rentgenowskiego, a także dołączyć do terapii PUVA lek interferon alfa.
W zaawansowanym okresie ziarniniaka grzybiastego (okres guzowaty) leczeniem z wyboru jest stosowanie chemioterapii farmakologicznej. Najczęściej stosowanymi cytostatykami są cyklofosfamid, metotreksat, chlorambucil, cisplatyna, winkrystyna, winblastyna, a także bleomycyna.
Jak rozpoznaje się ziarniaka obrączkowatego?
Ziarniniaka obrączkowatego rozpoznaje się na podstawie charakterystycznych obrączkowych wykwitów. Rozstrzygająca jest biopsja z badaniem histologicznym wycinków, która ujawnia charakterystyczne dla tego schorzenia nieprawidłowości.
Ziarniniaka obrączkowatego należy różnicować z takimi schorzeniami, jak:
- liszaj płaski obrączkowaty, który charakteryzuje się bardziej płaskimi zmianami oraz na ogół inną lokalizacją,
- sarkoidoza obrączkowata, w której występują sinobrunatne guzki, chorobie tej towarzyszą często zmiany w innych narządach,
- guzki okołostawowe, ze zmianami o głębszym umiejscowieniu.
Często zdarza się, że objawy nie są jednoznaczne i wówczas konieczne jest wykonanie badania histologicznego, aby postawić prawidłowe rozpoznanie. Prawidłowe postawienie diagnozy jest istotne, ponieważ niektórzy pacjenci leczeni są na inne podobnie objawiające się choroby dermatologiczne aż do czasu postawienia poprawnego rozpoznania.
Ziarniniakowatość Wegenera: diagnostyka
W celu identyfikacji ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń, zwykle wykonuje się badanie krwi, które pozwala określić wskaźniki stanu zapalnego (OB lub CRP) i obecność przeciwciał (cANCA + przeciwciał przeciwko cytoplazmie granulocytów obojętnochłonnych). Przeprowadza się także badanie moczu (obecność białka w moczu sugeruje uszkodzenie nerek) i RTG lub tomografię komputerową klatki piersiowej w celu zobrazowania ewentualnych zmian w obrębie dróg oddechowych.
Ziarniniakowatość Wegenera to choroba nieuleczalna. Działania lekarzy skupiają się głównie na wprowadzeniu jej w stan remisji. W tym celu najczęściej stosuje się leki z grupy glikokortykosteroidów oraz cyklofosfamid - środki, które osłabiają zbyt silnie działający układ odpornościowy pacjenta.
Swoistym markerem tej choroby jest obecność przeciwciał c-ANCA.
W ciężkich przypadkach choroby – gdy standardowe leczenie nie przynosi rezultatów, a pacjent zmaga się z dużym uszkodzeniem nerek i wysokim poziomem przeciwciał cANCA - można zastosować plazmaferezę. Jest to metoda oczyszczania (odfiltrowania) krwi z niektórych cząstek, w tym z przeciwciał cANCA. Niestety, zabieg jest drogi i daje tylko tymczasowy efekt. Wraz z biegiem czasu poziom przeciwciał narasta, a choroba powraca. Jeśli nerki ulegną dużemu uszkodzeniu i staną się niewydolne, konieczna jest dializa.U osób, u których doszło do zwężenia krtani na skutek bliznowacenia czy krwotoku w płucach lub przewodzie pokarmowym, konieczny jest zabieg chirurgiczny.
Rodzaje ziarniaków
Ziarniaki to zmiany, które mogą występować wewnątrz i na zewnątrz organizmu oraz mieć różne podłoże. U dzieci oraz kobiet najczęściej diagnozowany jest ziarniak obrączkowaty. Kolejny rodzaj ziarniaka to ziarniak grzybiasty, który ma związek z infekcjami o podłożu bakteryjnym i wirusowym. Wyłącznie u mężczyzn występuje ziarniak nasienny, który zawsze związany jest z chorobami jąder. Ziarniak pachwinowy to zakaźna choroba, która przenoszona jest drogą płciową.
Ziarniaki to niewielkie gładkie guzki, które możemy zauważyć np. na dłoniach i stopach. Często tworzą skupiska, a zaawansowana postać choroby może doprowadzić do pokrycia nimi dużego obszaru skóry. Ziarniaki mogą przypominać swoim wyglądem niewielkie pęcherze. Czasami są koloru czerwonego i przybierają typową postać guza. Wówczas łatwo jest je podrażnić, co skutkuje zaostrzeniem się stanu zapalnego. Ziarniaki wewnątrz organizmu nie wywołują żadnych objawów. Wykrywane są przy okazji badań, które mają na celu zdiagnozowanie innych chorób.
Miejscem powstawania ziarniaków są bardzo często płuca. W tym przypadku ich znaczna liczba może doprowadzić do wystąpienia różnych objawów ze strony układu oddechowego, które mogą przypominać objawy raka płuc. Do objawów, które mogą wskazywać na ziarniaki wewnętrzne, zaliczamy także ból stawów i powiększenie węzłów chłonnych.
Ziarniniak grzybiasty: przyczyny, objawy, leczenie
Ziarniniak grzybiasty (chłoniak pierwotny skóry, MF, łac. mycosis fungoides) jest, jednym z najczęściej występujących w populacji, chłoniakiem skóry o przewlekłym przebiegu. Jakie są przyczyny i objawy tego chłoniaka? Jak przebiega leczenie ziarniniaka grzybiastego?
Spis treści
- Ziarniniak grzybiasty: epidemiologia
- Ziarniniak grzybiasty: przyczyny
- Ziarniniak grzybiasty: objawy i przebieg
- Ziarniniak grzybiasty: nowy podział
- Ziarniniak grzybiasty: diagnostyka i rozpoznanie
- Ziarniniak grzybiasty: różnicowanie
- Ziarniniak grzybiasty: leczenie
- Ziarniniak grzybiasty: rokowanie
Ziarniniak grzybiasty to nowotwór złośliwy, który wywodzi się z układu chłonnego, a u jego podstawy leży rozrost limfocytów T, znajdujących się w skórze chorego (CTCL, ang. Cutaneus T-cell Lymphoma).
Pierwszym objawem tej choroby, który niepokoi pacjentów i skłania do wizyty u lekarza są bardzo swędzące zmiany skórne, w postaci wysypki, zaróżowienia i łuszczenia się pewnego obszaru skóry, a także pojawienia się na niej pęcherzyków i grudek.
Wraz z zaawansowaniem choroby dochodzi do rozwoju zmian pozaskórnych - powiększenia węzłów chłonnych i zajęcia narządów wewnętrznych. Choroba charakteryzuje się wieloletnim przebiegiem i przez długi czas nie daje innych objawów niż zmiany dermatologiczne.
