U nas zapłacisz kartą
Jak skutecznie leczyć trądzik różowaty - Porady i Zalecenia
Leczenie trądziku różowatego w gabinecie
Aby szybciej i skuteczniej wyciszyć rumień na twarzy i ciele, stosuje się zabiegi z zakresu medycyny estetycznej. Dobre rezultaty w przypadku najłagodniejszej odmiany choroby przynoszą peelingi z użyciem kwasu azelainowego.
Natomiast do redukcji nasilonego rumienia i zamykania drobnych naczynek stosuję zabieg usuwanie przebarwień i rumienia DyeVl® Alma Harmony Pro®.
Światło o długości 500-600 nm wnika do naczyń, a energia wiązki jest pochłaniana przez hemoglobinę – barwnik czerwonych ciałek krwi (erytrocytów). Dochodzi do wzrostu temperatury, a podgrzane erytrocyty ulegają koagulacji.
Koagulacja to naturalna, nieodwracalna reakcja białek na podniesienie temperatury. W wyniku tego procesu naczynie krwionośne zostaje zamknięte, a następnie w ciągu ok. 4 tyg. ulega resorpcji (wchłonięciu) i przestaje być widoczne.
W przypadku widocznych większych naczyń krwionośnych świetnie sprawdza się laserowe zamykanie naczynek Alma Harmony Pro® , gdzie używam światła lasera NdYag 1064 nm.
Tę samą głowicę używam również do zamykania widocznych naczynek na nogach. Laser działa szybko, skutecznie i bezpiecznie, co daje tej technologii zdecydowaną przewagę nad innymi, starszymi metodami.
Zabiegi laserowe należy wykonywać w serii, której długość ustalam indywidualnie z każdym pacjentem. Trądzik różowaty można leczyć laserem, zachowując 4-tygodniowe odstępy między wizytami w gabinecie lekarskim. Rumień jest znacząco zredukowany już po czterech zabiegach.
Trzeba jednak pamiętać, że trądzik różowaty ma tendencję do nawrotów.
Gdy żyjemy w dużym stresie, albo wręcz przeciwnie – relaksujemy się w ciepłych krajach, wystawiając twarz na słońce, a organizm na działanie drinków z palemką, rumień na skórze może powrócić.
Trądzik różowaty - higiena i pielęgnacja skóry
Skóra z trądzikiem różowatym jest bardzo wrażliwa, podatna na podrażnienia i wymaga specjalnej pielęgnacji, która pomaga odbudować uszkodzoną warstwę ochronną. Przy pielęgnacji skóry należy unikać tarcia, ucisku, a także stosowania kosmetyków bogatych w substancje aktywne, które zamiast wpływać dobroczynnie na skórę, wywołują podrażnienie lub uczulają. Do codziennej pielęgnacji i mycia twarzy zaleca się dermokosmetyki do skóry wrażliwej, zawierające substancje nawilżające i zmiękczające, takie które nie niszczą ochronnej warstwy lipidowej. W pielęgnacji skóry z trądzikiem różowatym należy unikać mydeł lub detergentów syntetycznych, ponieważ działają drażniąco i wysuszająco, niszcząc warstwę ochronną naskórka. Nie zaleca się również kosmetyków i leków miejscowych, które zawierają substancje drażniące oraz kosmetyków zawierających środki zapachowe, gdyż mogą podrażnić skórę.
Ważnym elementem wspomagającym leczenie trądziku różowatego jest odpowiednio skomponowana dieta. Należy w niej unikać produktów wysokoprzetworzonych oraz żywności typu fast-food. Z diety należy wyeliminować także cukier i produkty o dużej zawartości cukru oraz produkty charakteryzujące się wysokim indeksem glikemicznym.
- alkohol (w szczególności czerwone wino, ale zalecana jest także eliminacja mocnych alkoholi)
- nadmierne ilości kawy i herbaty
- pikantne oraz gorące potrawy.
Niektóre publikacje wskazują na konieczność ograniczania w diecie produktów bogatych w histaminę, są to przede wszystkim sery pleśniowe. Niewskazane jest spożywanie potraw zawierających siarczany, azotany oraz glutaminian sodu, czyli związki charakterystyczne dla przetworzonego mięsa oraz kuchni chińskiej.
Trądzik różowaty - dlaczego się pojawia? Sposoby leczenia trądziku różowatego
Nasze zaangażowanie w tym zakresie zostało docenione m.in. przez Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia, które nadało Redakcji Medonet.pl honorowy tytuł Wielkiego Edukatora.
Trądzik różowaty (z łac. rosacea) według definicji to rumieniowe, grudkowate i krostkowe zmiany na twarzy, których podłożem jest łojotok i zaburzenia naczynioruchowe. Dotyka on w głównej mierze kobiet będących w dojrzałym wieku. Zaliczany jest do chorób genetycznych.
Trądzik różowaty | sruilk / Shutterstock
SPIS TREŚCI
- Trądzik różowaty - co to jest?
- Trądzik różowaty — przyczyny
- Rodzaje trądziku różowatego
- Trądzik różowaty — objawy i przebieg
- Trądzik różowaty - jak wygląda rozpoznanie?
- Leczenie trądziku różowatego
- Domowe sposoby na trądzik różowaty
- Czy trądzik różowaty można wyleczyć odpowiednią dietą?
- Jak dbać o skórę po zakończeniu leczenia trądziku różowatego?
- Trądzik różowaty — profilaktyka
Trądzik różowaty - diagnoza
Lekarz ustala rozpoznanie na podstawie wywiadu oraz badania pacjenta. Charakterystyczne dla trądziku różowatego jest występowanie wykwitów rumieniowych i grudkowo-krostkowych umiejscowionych głównie w środkowej części twarzy, tzw. wzmożonej reakcji naczynioruchowej (zaczerwienienie pod wpływem bodźców fizycznych i psychicznych), współistnienia objawów łojotoku. Decydujący w rozpoznaniu choroby jest rumień utrzymujący się w centralnej części twarzy. Biopsja skóry rzadko jest konieczna.
Istnieje wiele metod leczenia trądziku różowatego. Leczenie jest dobierane przez lekarza dermatologa dla konkretnego pacjenta, w zależności od objawów trądziku różowatego, jego przebiegu, stanu skóry, czynników zaostrzających, chorób towarzyszących, przyjmowanych leków i odpowiedzi na leczenie.
Trądzik różowaty – leczenie niefarmakologiczne
Trądzik różowaty - leczenie miejscowe
W leczeniu miejscowym stosuje się metronidazol w postaci żelu lub kremu.
Ponadto stosuje się kwas azelainowy, iwermektynę oraz nadtlenek benzoilu.
Lekami redukującymi zaczerwienie twarzy są brymonidyna i oksymetazolina.
Do stosowanych miejscowo antybiotyków należą: iwermektyna, erytromycyna, klindamycyna.
Trądzik różowaty – leczenie laserem
Leczenie jest zawsze zlecane przez lekarza, istnieje szereg przeciwwskazań, m.in. ciąża i laktacja, bielactwo, niewyrównana cukrzyca, poważne przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym rozrusznik serca), choroby autoimmunologiczne, padaczka, tendencja do powstawania bliznowców. Zabiegi naświetlania są bezbolesne, ale mogą powodować działania niepożądane, takie jak rumień lub uczucie ściągnięcia skóry.
Trądzik różowaty – leczenie ogólne
W nasilonych postaciach trądziku różowatego lekarz może zlecić – oprócz leczenia miejscowego – także leczenie ogólne, czyli doustne.
Do leków stosowanych ogólnie (doustnie) należą antybiotyki, głównie doksycyklina, a także limecyklina, chlorowodorek tetracykliny, oksytetracyklina, azytromycyna.
Co to jest trądzik różowaty?
Trądzik różowaty, błędnie określany też jako „trądzik różyczkowaty”, to przewlekła dermatoza, która pojawia się głównie na policzkach, czole, podbródku oraz nosie. Warto zaznaczyć, że trądzik różowaty dotyczy tylko dorosłych osób, chociaż pierwsze jego symptomy mogą pojawić się już w okresie dojrzewania. Nasilenie choroby i pierwsze prawdziwe objawy pojawiają się po ukończeniu 35. roku życia. Leczenie trądziku różowatego to długotrwały proces, na który składają się farmakoterapia i domowe sposoby.
Można wyróżnić cztery okresy (postaci) trądziku różowatego. Każdy z nich cechuje się innymi objawami.
- okres rumieniowo-naczyniowy – na twarzy pojawia się rumień, do tego dochodzi pieczenie, palenie, uczucie ściągnięcia skóry, widoczne stają się rozszerzone naczynka,
- okres grudkowo-krostkowy – pojawiają się w nim wykwity grudkowo-krostkowe, które lekko się złuszczają, w środkowej części twarzy zauważalny jest również rumień,
- okres z dominacją zmian przerostowych – można je zauważyć niemal wyłącznie u mężczyzn między 40. a 60. rokiem życia, skóra staje się wówczas zgrubiała i ma nieregularną powierzchnię ze zmianami guzowatymi i blaszkami, z tendencją do zlewania się, czasem następuje też przerost i włóknienie gruczołów łojowych, zmiany występują na czole, policzkach, brodzie, uszach, a w ich obrębie często stwierdza się zapalenie mieszków włosowych,
- okres związany z powikłaniami ocznymi – jest to odmiana choroby, którą relatywnie ciężko jest rozpoznać, dochodzi w niej do zapalenia spojówek, brzegów powiek, a czasem też rogówki oraz tęczówki, doprowadza to do łzawienia, pieczenia, kłucia, swędzenia i przekrwienia oczu, światłowstrętu i uczucia istnienia ciała obcego w oku.
