U nas zapłacisz kartą
Jak skutecznie pielęgnować zmiany skórne - Najlepsze metody smarowania
Półpasiec - bolesna choroba skórna, której objawem są krosty i wysypka
Co to jest półpasiec i jakie są metody jego leczenia
Półpasiec jest chorobą wirusową wywołaną przez wirusa VZV. Wirus ten w dzieciństwie wywołuje ospę wietrzną. Po przechorowaniu pozostaje w organizmie w uśpieniu i może w sprzyjających dla siebie warunkach ujawnić się w postaci półpaśca.
Półpasiec występuje u osób dorosłych lub starszych, które w dzieciństwie przebyły ospę wietrzną. Sygnałem do rozwoju choroby jest zwykle silne osłabienie układu odpornościowego. Półpasiec jest zaraźliwy. Można się nim zarazić przez kontakt z pęcherzami osoby chorej. Nie jest to choroba, którą łatwo zarazimy otoczenie, jednak w miarę możliwości należy zostać w domu i wypoczywać.
Najczęściej półpasiec pojawia się na tułowiu w obrębie nerwu piersiowego kręgosłupa. Zazwyczaj zmiany pojawiają się w regionie talii. Innym miejscem, gdzie zwykle pojawia się półpasiec jest twarz. Mamy wówczas do czynienia z półpaścem twarzowym lub usznym.
- półpasiec oczny,
- półpasiec uszny,
- półpasiec rozsiany.
Leczenie półpaśca polega na podawaniu środków przeciwbólowych, antybiotyków lub środków przeciwwirusowych. Szczególnie ważne jest, aby osoby z półpaścem na twarzy zgłosiły się do lekarza, gdyż w tym przypadku grożą powikłania jak porażenie nerwu twarzowego, utrata wzroku lub słuchu.
Objawy półpaśca
Objawem półpaśca jest wysypka o zabarwieniu czerwonym. Zmiany, jakie się pojawiają na skórze, to nie tyle krosty, lecz pęcherze wypełnione płynem. Jednak zmiany skórne pojawiają się dopiero po kilku dniach. Półpasiec obejmuje obszar unerwiony przez ten sam nerw. Dlatego na początku możemy odczuwać mrowienie, drętwienie i świąd, któremu towarzyszy złe samopoczucie, bóle głowy i podwyższenie temperatury. Po kilku dniach pojawia się swędząca wysypka obejmująca plamy, krosty i pęcherze wypełnione treścią surowiczą. Cały czas chory źle się czuje, odczuwa ogólne rozbicie i ma podwyższoną temperaturę.
Domowe sposoby na łuszczycę skóry
Łuszczyca u niemowlaka i dorosłego – czym właściwie jest?
Łuszczyca jest niczym innym, jak zapalną chorobą skóry. Powstaje zazwyczaj przez czynniki zarówno immunologiczne, jak i genetyczne. Na początku zmiany na skórze przybierają charakter niewielkich grudek – z czasem jednak stają się one większe i zmieniają w srebrzyste łuski bądź charakterystyczne blaszki. Łuszczyca potrafi występować w różnych miejscach ciała. Wśród nich wyróżnia się:
- łuszczyca skóry głowy,
- łuszczyca kolan i łokci,
- łuszczyca paznokci.
Często łuszczyca występuje także pod wieloma postaciami, jak łuszczyca krostkowa albo uogólniona. Należy pamiętać, że naturalne metody leczenia łuszczycy znacznie zniwelują jej objawy. Dobroczynne działanie wykazują chociażby domowe sposoby na wypadanie włosów! Jednak mogą być one zaledwie uzupełnieniem profesjonalnej terapii zaleconej przez dermatologa.
1 sposób – ocet winny
To bardzo skuteczny, sprawdzony pomysł domowy. Możesz za jego pomocą walczyć z zainfekowaną skórą. Zresztą, ocet winny znany jest ze swoim dobroczynnych właściwości nie od dziś. Z powodzeniem działa też bowiem na odchudzanie, dodaje energii oraz polepsza… humor. Oczywiście, wskazany jest również jako „pomocnik” w usuwaniu brzydkich zmian na skórze. Ocet winny działa przeciwzapalnie, regenerująco i przeciwbakteryjnie. Wystarczy, że będziesz regularnie przemywać octem swoje ciało. Możesz go z powodzeniem aplikować na swędzące miejsca skóry.
Ocet bez problemu kupisz w każdym sklepie. Możesz również przygotować samodzielnie ocet w domu, np. z ogryzków po jabłkach. Zyskasz wówczas pewność, że jest to produkt 100 % naturalny i bez sztucznych konserwantów. Ocet i jego cenne właściwości stosuje się również jako sprawdzone, domowe sposoby na wypadanie włosów! A może zainteresuje cię także ten artykuł z domowymi sposobami na zgagę?
Dlaczego metal uczula?
Metal, jak każdy związek chemiczny, może powodować uczulenia. Szacuje się, że nawet 10–13% populacji może się borykać z alergią na metal. Najczęściej uczulają:
Niekwestionowanym zwycięzcą jest jednak nikiel, który jest odpowiedzialny za uczulenia w ponad 80% przypadków. Dzieje się tak, ponieważ najczęściej mamy z nim kontakt, jest on bowiem szeroko stosowany w życiu codziennym. Znajdziemy go m.in. w biżuterii, guzikach, suwakach, aparatach ortodontycznych, monetach, ozdobach oraz kluczach. Jak widać, trudno go uniknąć, a im częstszy kontakt z alergenem, tym większe ryzyko alergii.
Kolejnym silnie uczulającym pierwiastkiem jest kobalt. Wykorzystuje się go głównie do produkcji farb do malowania porcelany oraz w środkach czystości. Niewielkie ilości tego metalu mogą się także znajdować w niektórych farbach do tatuażu. Z kolei uczulenie na chrom zagraża głównie pracownikom budowlanym, bowiem spore ilości tego pierwiastka znaleźć można w cemencie i betonie. Alergia na pallad bardzo często łączy się z uczuleniem na nikiel. Dzieje się tak, ponieważ oba metale są stosowane w produkcji biżuterii i ozdób.
Alergia na metale może dotknąć każdego, jednak zdecydowanie bardziej są na niego narażone kobiety, a także dzieci, zwłaszcza dziewczynki, którym w młodym wieku przekłuto uszy niklowanymi kolczykami. Z uczuleniem borykają się także osoby, które na co dzień mają kontakt z metalami.
Alergia na metal zwykle bywa kontaktowa. Oznacza to, że aby doszło do uczulenia, musi dojść do zetknięcia alergenu ze skórą. Za alergenne właściwości metalu odpowiedzialne są tzw. hapteny. Są to substancje, które w połączeniu z białkami wywołują odpowiedź immunologiczną organizmu w postaci swędzącej zmiany skórnej. Alergia na metal może być także pokarmowa, zdarza się jednak zdecydowanie rzadziej. Należy wówczas unikać produktów bogatych w czynniki uczulające.