U nas zapłacisz kartą
Jak skutecznie pielęgnować zmiany skórne - Najlepsze metody smarowania
Półpasiec - bolesna choroba skórna, której objawem są krosty i wysypka
Co to jest półpasiec i jakie są metody jego leczenia
Półpasiec jest chorobą wirusową wywołaną przez wirusa VZV. Wirus ten w dzieciństwie wywołuje ospę wietrzną. Po przechorowaniu pozostaje w organizmie w uśpieniu i może w sprzyjających dla siebie warunkach ujawnić się w postaci półpaśca.
Półpasiec występuje u osób dorosłych lub starszych, które w dzieciństwie przebyły ospę wietrzną. Sygnałem do rozwoju choroby jest zwykle silne osłabienie układu odpornościowego. Półpasiec jest zaraźliwy. Można się nim zarazić przez kontakt z pęcherzami osoby chorej. Nie jest to choroba, którą łatwo zarazimy otoczenie, jednak w miarę możliwości należy zostać w domu i wypoczywać.
Najczęściej półpasiec pojawia się na tułowiu w obrębie nerwu piersiowego kręgosłupa. Zazwyczaj zmiany pojawiają się w regionie talii. Innym miejscem, gdzie zwykle pojawia się półpasiec jest twarz. Mamy wówczas do czynienia z półpaścem twarzowym lub usznym.
- półpasiec oczny,
- półpasiec uszny,
- półpasiec rozsiany.
Leczenie półpaśca polega na podawaniu środków przeciwbólowych, antybiotyków lub środków przeciwwirusowych. Szczególnie ważne jest, aby osoby z półpaścem na twarzy zgłosiły się do lekarza, gdyż w tym przypadku grożą powikłania jak porażenie nerwu twarzowego, utrata wzroku lub słuchu.
Objawy półpaśca
Objawem półpaśca jest wysypka o zabarwieniu czerwonym. Zmiany, jakie się pojawiają na skórze, to nie tyle krosty, lecz pęcherze wypełnione płynem. Jednak zmiany skórne pojawiają się dopiero po kilku dniach. Półpasiec obejmuje obszar unerwiony przez ten sam nerw. Dlatego na początku możemy odczuwać mrowienie, drętwienie i świąd, któremu towarzyszy złe samopoczucie, bóle głowy i podwyższenie temperatury. Po kilku dniach pojawia się swędząca wysypka obejmująca plamy, krosty i pęcherze wypełnione treścią surowiczą. Cały czas chory źle się czuje, odczuwa ogólne rozbicie i ma podwyższoną temperaturę.
Jak leczyć uczulenie na metal?
Niestety uczulenia na metal nie można wyleczyć, można za to zminimalizować jego objawy. Wystarczy unikać kontaktu z alergenem. Najtrudniej jest w przypadku niklu, bowiem jest on jednym z najczęściej wykorzystywanych metali. Warto zwracać uwagę na skład biżuterii i wybierać tę ze srebra, złota bądź stali chirurgicznej. Metale znajdują się także w środkach czyszczących, dlatego warto podczas sprzątania nakładać rękawiczki. Powinny o nich pamiętać także osoby pracujące na budowie, zwłaszcza przy betonie i cemencie. Cząstki metalu znajdują się w niektórych tuszach do tatuażu. Zanim zdecydujesz się ozdobić swoje ciało, zapytaj tatuatora o skład barwnika, aby uniknąć niepotrzebnego bólu i dyskomfortu. Jeśli chcesz, aby Twoje dziecko uniknęło alergii na metale, nie przekłuwaj mu uszu w wieku dziecięcym, a jeśli już decydujesz się na ten krok, zadbaj, aby kolczyki były z bezpiecznej stali chirurgicznej.
Jeśli już dojdzie do kontaktu z alergenem i wystąpią objawy, możesz zastosować dostępne w aptece bez recepty leki przeciwalergiczne oraz maści. W leczeniu alergii wykorzystuje się również immunoterapię, czyli tzw. odczulanie. Polega ono na poddawaniu skóry działaniu alergenu w minimalnych dawkach, pod kontrolą lekarza. Skóra wówczas stopniowo się przyzwyczaja, a skutki alergii są łagodniejsze. Nie każdy jednak tak samo reaguje na immunoterapię, przez co nie zawsze jest ona skuteczna.
Czym smarować uczulenie na rękach?
Ponieważ istnieje duży wybór środków łagodzących zmiany skórne na dłoniach, powstaje problem, czym smarować uczulenie na rękach. Działanie przeciwobrzękowe i odkażające mają okłady z 3% kwasu bornego i kąpiele w słabym roztworze nadmanganianu potasu. Działanie złuszczające wykazuje 5–10% kwas salicylowy na podłożu parafinowym i mocznik w stężeniu 5–10% na podłożu lipofilnego kremu lub maści. Na zmiany pęcherzykowe z wysiękiem stosuje się okłady ściągające wody z 0,9% roztworem soli fizjologicznej, które wysuszają skórę i łagodzą świąd. Hamowanie aktywności komórek układu immunologicznego i ograniczenie reakcji zapalnej daje maść zawierająca pochodne witaminy A, czyli tzw. retinoidy,
Bardzo ważna jest właściwa pielęgnacja skóry, zarówno w okresie występowania objawów chorobowych, jak i profilaktycznie. Doskonale sprawdzają się emolienty, które chronią przed nadmierną utratą wody i szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Zapewniają prawidłowy poziom natłuszczenia i elastyczności skóry. Łagodzą świąd i pieczenie. Mogą mieć postać kremów, maści, emulsji lub mleczek. Dostępne są w sprzedaży bez recepty w aptekach i niektórych drogeriach.
Pomocne mogą się okazać także domowe rozwiązania. Skórę można posmarować cienką warstwą oliwy, oleju z wątroby dorsza, olejku z drzewa herbacianego, żelu aloesowego, witaminy E, naparem z rumianku, gwiazdnicy pospolitej lub mięty. Ulgę może przynieść kąpiel w ciepłej wodzie z dodatkiem płatków owsianych.
Zobacz film: Testy na alergię. Źródło: W Dobrym Stylu TVN Style
Dlaczego metal uczula?
Metal, jak każdy związek chemiczny, może powodować uczulenia. Szacuje się, że nawet 10–13% populacji może się borykać z alergią na metal. Najczęściej uczulają:
Niekwestionowanym zwycięzcą jest jednak nikiel, który jest odpowiedzialny za uczulenia w ponad 80% przypadków. Dzieje się tak, ponieważ najczęściej mamy z nim kontakt, jest on bowiem szeroko stosowany w życiu codziennym. Znajdziemy go m.in. w biżuterii, guzikach, suwakach, aparatach ortodontycznych, monetach, ozdobach oraz kluczach. Jak widać, trudno go uniknąć, a im częstszy kontakt z alergenem, tym większe ryzyko alergii.
Kolejnym silnie uczulającym pierwiastkiem jest kobalt. Wykorzystuje się go głównie do produkcji farb do malowania porcelany oraz w środkach czystości. Niewielkie ilości tego metalu mogą się także znajdować w niektórych farbach do tatuażu. Z kolei uczulenie na chrom zagraża głównie pracownikom budowlanym, bowiem spore ilości tego pierwiastka znaleźć można w cemencie i betonie. Alergia na pallad bardzo często łączy się z uczuleniem na nikiel. Dzieje się tak, ponieważ oba metale są stosowane w produkcji biżuterii i ozdób.
Alergia na metale może dotknąć każdego, jednak zdecydowanie bardziej są na niego narażone kobiety, a także dzieci, zwłaszcza dziewczynki, którym w młodym wieku przekłuto uszy niklowanymi kolczykami. Z uczuleniem borykają się także osoby, które na co dzień mają kontakt z metalami.
Alergia na metal zwykle bywa kontaktowa. Oznacza to, że aby doszło do uczulenia, musi dojść do zetknięcia alergenu ze skórą. Za alergenne właściwości metalu odpowiedzialne są tzw. hapteny. Są to substancje, które w połączeniu z białkami wywołują odpowiedź immunologiczną organizmu w postaci swędzącej zmiany skórnej. Alergia na metal może być także pokarmowa, zdarza się jednak zdecydowanie rzadziej. Należy wówczas unikać produktów bogatych w czynniki uczulające.
Uczulenie na rękach – objawy
Bez względu na czynnik sprawczy alergia na dłoniach ma zawsze podobny przebieg. Uczulenie na rękach ma przeważnie postać drobnych, czerwonych wyprysków, które zlewają się w większe plamy. Niekiedy mogą się pojawić pęcherze wykazujące tendencję do sączenia. Zmianom skórnym towarzyszy zazwyczaj silne swędzenie, pieczenie dłoni i ból. Skóra na rękach staje się wysuszona i pomarszczona. Uczuleniu nierzadko towarzyszy obrzęk. Swędząca wysypka wyzwala u chorych konieczność drapania, które nie łagodzi świądu. Zdarza się, że dodatkowo podrażnia skórę, prowadząc do powstania otarć, uszkodzeń lub piekących owrzodzeń. Stanowią one wrota wnikania do organizmu szkodliwych czynników chorobotwórczych, które zaostrzają stan zapalny. W późniejszym czasie skóra na dłoniach staje się grubsza, zmienia się jej koloryt – jest ciemniejsza, z możliwymi bliznami, wyraźnie zaznaczają się jej naturalne bruzdy. Dla niektórych chorych objawy te stanowią przyczynę dużego dyskomfortu psychicznego.
Przy ustalaniu sposobu terapii konieczne jest przeprowadzenie testów skórnych, które określą, jaki czynnik odpowiada za reakcję alergiczną. Standardowy test zawiera 20 alergenów: niektóre metale, składniki gumy, żywice, leki do stosowania zewnętrznego, konserwanty i substancje zapachowe. Dopiero dokładna identyfikacja alergenu stanowi podstawę do opracowania leczenia. Osoby z alergią na rękach powinny stosować leki antyhistaminowe (cetyryzyna, hydroksyzyna, feksofenadyna, loratadyna). W niektórych przypadkach niezbędne jest podanie leków immunosupresyjnych, które obniżają aktywność układu odpornościowego, a w ostateczności glikokortykosteroidów. Przy zakażeniach wtórnych konieczna jest antybiotykoterapia. Należy ograniczyć ekspozycję na czynnik wyzwalający uczulenie. Warto chronić zmiany skórne specjalistyczną odzieżą. Zastosowanie ma tutaj dermasilk, czyli bielizna i odzież lecznicza z modyfikowanej przędzy jedwabnej.
