U nas zapłacisz kartą
Wszystko, co musisz wiedzieć o czyraku pryszczu w uchu
Czy maści i domowe sposoby na pryszcze pomogą?
Jeśli zastanawiasz się, co zrobić z pryszczem w uchu, który nie ustępuje, przede wszystkim zapamiętaj, że niewskazane jest jego wyciskanie. Wśród dostępnych sposobów na przeciwdziałanie temu problemowi wymienia się metody domowe. W wielu przypadkach wystarczy odpowiednia pielęgnacja i unikanie ryzyka rozwoju drobnoustrojów bakteryjnych czy grzybiczych. Niektórzy do leczenia wykorzystują preparaty dostępne bez recepty, np. maść ichtiolową, wodę utlenioną czy olejek z drzewa herbacianego. Takie preparaty można ostrożnie stosować na małżowinę uszną. Jeśli jednak pryszcz znajduje się wewnątrz przewodu słuchowego, nie wprowadzaj tam żadnych olejków czy domowych mieszanek bez konsultacji z lekarzem. Istnieje ryzyko, że podrażnią kanał, a nawet delikatną błonę bębenkową.
Trzeba mieć na uwadze to, że z pozoru niegroźny pryszcz może być objawem poważniejszej infekcji. Jeśli więc taka zmiana nie ustępuje w ciągu kilku dni lub towarzyszą jej dokuczliwe objawy, najlepiej skonsultować się z lekarzem. Specjalista po obejrzeniu pryszczy może przepisać maść, krople, a nawet środki doustne, które pozwolą szybko się ich pozbyć. Różne preparaty wykazują działanie przeciwzapalne, a w razie potrzeby także przeciwdrobnoustrojowe.
W jaki sposób powstają takie zmiany? Proces rozwoju zaskórników w uchu
Bez względu na miejsce występowania mianem pryszczy określa się wykwity, które pojawiają się w wyniku zablokowania ujścia gruczołów łojowych. Jako bezpośrednie przyczyny tworzenia się pryszczy w uchu (oraz na innych partiach ciała) wymienia się:
- nadprodukcję sebum, które gromadzi się w gruczołach,
- nadmierne rogowacenie w obrębie mieszków włosowych — martwe komórki złuszczonego naskórka w zagłębieniach w skórze zatykają ich ujście,
- zanieczyszczenia, które także blokują kanaliki.
W uchu zwykle powstają zaskórniki. Mogą być one zamknięte (zlokalizowane pod skórą) lub otwarte (z ciemną kropką w środku). Niekiedy zanikają samoistnie, jednak w wyniku gromadzenia się ich treści mogą narastać i powodować stan zapalny. Wówczas drobny zaskórnik powiększa się i przeobraża w pryszcz.
Co może przyczyniać się do powstawania pryszczy w uchu?
Istnieje wiele czynników, które mogą powodować zmiany skórne. Jednak najczęstszą przyczyną powstawania pryszczy w obrębie małżowiny jest niewłaściwa higiena. Rozwojowi tego rodzaju zmian sprzyja głównie brud, który stanowi pożywkę dla bakterii.
Na zmiany tej okolicy ciała narażone są także osoby, u których występuje trądzik. W takich przypadkach często obserwuje się podwyższony poziom produkcji sebum lub skłonność do zatykania porów. Wbrew pozorom ten problem dotyczy nie tylko nastolatków w okresie dojrzewania. Mając na uwadze, że również na uchu znajdują się gruczoły łojowe, trzeba pamiętać, że problem trądziku może obejmować także tę partię, tym bardziej, że jest narażona na obecność brudu i bakterii. Pryszcze w uchu mogą pojawić się więc także w następstwie zaburzeń hormonalnych, stresu, niewłaściwej diety czy wszelkich innych czynników, które przyczyniają się do rozwoju i nasilenia trądziku.
Gdzie i u kogo występuje oraz jak wygląda czyrak?
Czyrak to zmiana, która może wystąpić w miejscach, gdzie dochodzi do tarcia skóry i ubrania lub 2óch spoconych powierzchni skóry (np. pod pachą, na szyi czy zewnętrznych powierzchniach ud). Jak wygląda czyrak? Ropień przybiera formę rosnącego guza, który po kilku dniach wypełnia się martwiczą, zapalną i rozpadającą się tkanką. Na powierzchni czyraka widoczne jest ropne okienko. Z czasem zmiana ta pęka samodzielnie (“dojrzewa”) i wydzielina zapalna wypływa z czyraka. Mimo, że jest to zmiana, która w dużej części przypadków znika samoistnie nie należy jej lekceważyć. Leki na czyraki łagodzą dokuczliwe objawy jak ból i obrzęk oraz ułatwiają szybszy drenaż ropnych zmian czy ograniczają rozprzestrzenianie się gronkowca w wyniku działania antyseptycznego. Gdzie na ciele występują czyraki? Wyżej wspomniane zostały okolice pachy, szyi czy ud. Szczególne znaczenie ma czyrak na twarzy i w przedsionku nosa. Umiejscowienie może sprzyjać wędrówce lub przeniesieniu bakterii do innych struktur organizmu, co może być groźne w skutkach.
Podsumowując — gdzie może wystąpić czyrak? Np.:
- na pupie (np. czyrak występujący między pośladkami), nodze, udzie i plecach,
- w uchu,
- pachwinie i w miejscu intymnym, a w przypadku kobiet czyrak na wardze sromowej,
- pod pachą, na plecach, na nodze i udzie,
- w obrębie głowy (np. w górnej części ust).
Czyraki to zmiany często pojawiające się w okresie dojrzewania (u nastolatków) i w wieku młodzieńczym. Problem czyraków dotyczy również dorosłych, w tym osób cierpiących na cukrzycę (hiperglikemia zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych nie tylko układu moczowego). Stany obniżonej odporności i/lub długotrwałe stosowanie sterydów może przyczynić się do większej wrażliwości na gronkowca złocistego. Oczywiście potencjalne przyczyny powstawania to również niewystarczająca dbałość w aspekcie higienicznym.
Objawy czyraka ucha
We wnętrzu czyraka znajduje się ropa bądź ropa połączona z krwią, które tworzą tzw. czop, czyli narośl wypełnioną płynem surowiczym. Ich pojawienie się poprzedza swędzenie i opuchlizna. Charakterystycznymi dla czyraka ucha objawami są m.in.: silny i pulsujący ból ucha, który promieniuje w kierunku oka i zębów, przytłumiony słuch, dzwonienie w uchu, pieczenie, zaczerwienienie, obrzęk, swędzenie ucha i sączenie się cuchnącej wydzieliny. Chorzy wskazują na uczucie przeszkody i pełności w uchu. Objawom tym towarzyszą zazwyczaj także niespecyficzne dolegliwości w postaci ogólnego rozbicia, podwyższonej temperatury ciała, braku apetytu i powiększonych węzłów chłonnych w okolicy szyi. Nieleczony czyrak może się stać podłożem do powstania zapalenia ucha środkowego, zapalenia zatok, zakażenia mózgu, zapalenia szpiku, zapalenia wsierdzia lub posocznicy.
Zanim podejmie się odpowiednie leczenie czyraka, niezbędna jest prawidłowa diagnostyka chorego. W laryngologii powszechne zastosowanie ma otoskopia, inaczej wziernikowanie ucha. Jest to badanie, podczas którego ocenia się przewód słuchowy. Diagnoza może być potwierdzona wymazem pobranym z ucha.
Lekarz dobiera leczenie w sposób indywidualny, biorąc pod uwagę wielkość zmian i rodzaj objawów współtowarzyszących. Laryngolog przepisuje zazwyczaj choremu środki farmaceutyczne w postaci kropli do uszu. Niekiedy konieczne staje się zażywanie antybiotyków i sterydów. Zaleca się stosowanie środków przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Lekarz oczyszcza ucho z zakażonej wydzieliny, wykonując tzw. drenaż. Czasem wymagane jest chirurgiczne nacięcie ropnia. Takie formy usuwania zmiany należy wykonywać wyłącznie w sterylnych warunkach. Czyraków nie można samodzielnie nacinać ani wyciskać, ponieważ może zakończyć się to większym zakażeniem i tworzeniem się nowych guzków.
