U nas zapłacisz kartą
Skuteczne domowe metody łagodzenia łojotokowego zapalenia skóry twarzy
SEBORH
SZAMPON, EMULSJA ORAZ PŁYN NA ŁZS KUP TERAZ
1. Jak wygląda łojotokowe zapalenie skóry twarzy i jak z nim walczyć?
ŁZS twarzy objawia się czerwonymi, łuszczącymi zmianami w obrębie policzków, nosa, brody i czoła. Zmiany powinny zostać pokazane specjaliście, ponieważ mogą zostać pomylone z innymi chorobami. Podstawą walki z ŁZS twarzy jest leczenie zalecone przez dermatologa. Dodatkowo należy stosować specjalną pielęgnację. Często nie ogranicza się ona wyłącznie do stosowania odpowiednich kosmetyków do twarzy, ale też do skóry głowy, gdyż ŁZS może powodować też problemy ze skórą głowy i włosami. Szczególnie warto używać dermokosmetyków opartych na naturalnych składnikach aktywnych, jak np. Seborh.
2. Jak długo trzeba stosować naturalne kosmetyki na łojotokowe zapalenie skóry twarzy oraz głowy, aby można było mówić o efektach?
Kosmetyki takie powinny być stosowane systematycznie przez dość długi czas, aby można było zauważyć efekty. Zazwyczaj konieczne jest stosowanie kosmetyków przez minimum trzy tygodnie, zgodnie z zaleceniami producenta. Po tym czasie rezultaty powinny być już widoczne. Oczywiście wiele też zależy od początkowego stanu skóry.
3. Kto jest narażony na łojotokowe zapalenie skóry twarzy?
Na ŁZS twarzy narażone są osoby z obniżoną odpornością, nierównowagą hormonalną, prowadzące niezdrowy tryb życia i żyjące w stresie. W grę może wchodzić również niewłaściwa pielęgnacja skóry – zbyt mocne odtłuszczanie skóry łojotokowej lub stosowanie źle dobranych preparatów, które podrażniają skórę albo nie zapewniają jej wystarczającej higieny. Osoby, które cierpią na łojotokowe zapalenie skóry głowy z czasem mogą borykać się z niemiłymi objawami na twarzy. Dlatego tak ważna jest szybka reakcja, podjęcie leczenia i dostosowanie pielęgnacji do potrzeb skóry.
Bibliografia
1. Bukvic Mokos Z, Kralj M, Basta-Juzbasic A, Lakos Jukic I: Seborrheic dermatitis: an update. Acta Dermatovenerol Croat, 20: 98-104, 2012
2. Baran E, Szepietowski J, Maleszka R i in.: Łojotokowe zapalenie skóry i łupież: konsensus postępowania terapeutycznego. Wytyczne rekomendowane przez Polskie Towarzystwo Dermatologiczne. Dermatol Klin, 8: 229-234, 2006
3. Woźniak M, Nowicki R: Rola grzybów Malassezia spp. w etiopatogenezie chorób skóry, Mikologia Lekarska, 2007
4. Klaus W, Richard A, Arturo P: Fitzpatrick Atlas i zarys dermatologii klinicznej. Czelej, Lublin 2014
5. Hay RJ: Malassezia dandruff and seborrhoeic dermatitis: an overview. Br J Dermatol, 165 (suppl. 2): 2-8, 2011
Podsumowanie
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy należy do schorzeń, które wiążą się nie tylko z nieprzyjemnym uczuciem swędzenia czy pieczenia skóry, ale też dyskomfortem estetycznym. Na szczęście, z tą chorobą można skutecznie walczyć. Z pomocą przyjdzie leczenie specjalistyczne, a także wdrożenie różnych domowych sposobów – jak stosownie diety, dermokosmetyków, technik relaksacyjnych i ziół. Działanie na wielu frontach jest wskazane, gdyż trudno wskazać jeden czynnik odpowiedzialny za rozwój choroby. Warto wziąć pod uwagę także to, że objawy ŁZS mogą występować nie tylko na samej twarzy, ale również w innych częściach ciała, na przykład na owłosionej skórze głowy, co nie może być pomijane podczas dobierania leczenia i kosmetyków.
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy – w jakich miejscach najczęściej występuje?
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy cechuje się także specyficzną lokalizacją zmian. Najczęściej występują one w pobliżu gruczołów łojowych. Na twarzy będą to miejsca takie jak: okolice powiek, brwi oraz środkowej części twarzy. Ponadto w okolicach małżowiny usznej i przewodu usznego.
Łojotokowe zapalenie skóry twarzy można leczyć przede wszystkim farmakologicznie. Stosuje się wtedy dwie metody: terapię miejscową oraz ogólnoustrojową. Miejscowe leczenie polega na aplikowaniu na skórę kremów lub maści, które działają głównie przeciwzapalnie i przeciwgrzybiczo. Preparaty delikatnie złuszczają skórę, przez co poprawiają wchłanianie innych składników aktywnych leków. W terapii stosuje się substancje takie jak: pirokton olaminy, ichtiol, siarkę i dziegcie. Niektóre z nich przy długotrwałym stosowaniu mogą powodować działania niepożądane. W związku z tym wszystkie niepokojące objawy należy zgłaszać lekarzowi. Jeśli leczenie miejscowe nie przynosi rezultatów, włącza się leki doustne między innymi antybiotyki i retinoidy.
Wsparciem dla konwencjonalnego leczenia jest przede wszystkim domowa pielęgnacja skóry, która opiera się na dermokosmetykach z naturalnym składem. Leczenie uzupełnia również regularne picie ziół (np. pokrzywy), a także przestrzeganie zasad higieny. Ważna jest również dobrze zbilansowana dieta oraz unikanie cukru, alkoholu i smażonych potraw.