U nas zapłacisz kartą
Gronkowiec a pryszcze - Wpływ Bakterii na Skórę i Metody Ich Zwalczenia
Jakie choroby i objawy wywołuje gronkowiec?
Niektóre gronkowce koagulazoujemne również stanowią skład fizjologicznej flory bakteryjnej ludzi, a w sprzyjających warunkach dochodzi do zakażeń wywołanych właśnie przez te konkretne szczepy bakteryjne. Mowa tutaj o Staphylococcus epidermidis, który najczęściej powoduje zakażenia protez oraz innych obcych elementów wprowadzonych do organizmu w ramach zabiegów chirurgicznych oraz o Staphylococcus saprophyticus, który jest częstą przyczyną zakażeń układu moczowego u młodych kobiet.
Objawy zainfekowania gronkowcem zależą od umiejscowienia się bakterii. Infekcja gronkowcem na skórze objawia się głównie jej czerwonym zabarwieniem, ranami i bólem w miejscu zmiany. Objawy zakażeń układowych również będą specyficzne dla choroby rozwijającej się w poszczególnych częściach organizmu. Często mało specyficzne, ale wspólne objawy gronkowca to m.in. wysoka gorączka oraz złe samopoczucie pacjenta. Ze względu na to, że gronkowiec złocisty powoduje schorzenia dające mało charakterystyczne objawy wspólne najlepiej, aby właściwie leczyć infekcję wywołaną gronkowcem wykonać odpowiednie badania bakteriologiczne.
Gronkowiec – objawy
Stafilokoki mogą powodować choroby wielu organów, poza tym objawy zakażeniem gronkowcem są w znacznej mierze uzależnione od sposobu jego przedostania się do organizmu. W przypadku zakażenia się przez żywność, zazwyczaj obserwuje się symptomy charakterystyczne dla zatrucia pokarmowego. Bakterie bardzo często znajdują się w przeterminowanej żywności. Gronkowiec u dzieci może być spowodowany spożywaniem lodów, które nie zostały zamrożone we właściwy sposób, może również znajdować się na brudnych rękach. Zakażeniu towarzyszą biegunka, wymioty, bóle brzucha, a czasami również gorączka. W przeciwieństwie do zwyczajnego zatrucia, objawy gronkowca utrzymują się znacznie dłużej. Bakteria często powoduje choroby skórne. Na powierzchni naskórka pojawiają się pęcherze, jęczmień na powiekach i czyraki, często występuje również zapalenie mieszków włosowych głowy lub twarzy. Zakażenie gronkowcem może również dotknąć pacjenta po infekcjach układu oddechowego, w okresie obniżonej odporności organizmu. Do chorób, które mogą się pojawić w jego wyniku, zaliczamy zapalenie płuc, oskrzeli, migdałków, ucha i tchawicy. Zakażenie gronkowcem złocistym, związane z wydzielaniem przez bakterię toksyn, prowadzi również do niebezpiecznych chorób: zespołu wstrząsu toksycznego i choroby Rittera.
W przypadku wykrycia w organizmie gronkowca podejmuje się antybiotykoterapię, jednak – ze względu na wysoką oporność części bakterii na antybiotyki – terapia bywa utrudniona. Niektóre szczepy wytwarzają penicylinazę, rozkładającą penicylinę.
Leczenie gronkowca
Gronkowiec to bakteria więc, kiedy lekarz ma pewność, że mamy do czynienia z tego typu infekcją powinien zdecydować się na zastosowanie odpowiedniego antybiotyku. Wybranie właściwego farmaceutyku nie jest jednak takie proste. Nie każdy antybiotyk zadziała na dany szczep Staphylococcus, a poza tym bakterie te wykształciły mechanizmy oporności, dzięki czemu działanie wielu antybiotyków jest przez nie niwelowane. Podstawą dobrania odpowiedniego leczenia powinno być zatem wykonanie badania bakteriologicznego wraz z antybiogramem. Materiałem do badania może być krew, mocz lub fragment zarażonej skóry. W przypadku infekcji miejscowych w obrębie górnego odcinka układu oddechowego wykonuje się wymaz z nosa lub gardła.
Antybiotyki najczęściej stosowane w leczeniu zakażenia gronkowcem to:
- klindamycyna,
- cefadroksyl,
- spiramycyna,
- mupirocyna,
- chloramfenikol.