U nas zapłacisz kartą
Gronkowiec a pryszcze - Wpływ Bakterii na Skórę i Metody Ich Zwalczenia
Zakażenie Staphylococcus epidermidis
Staohylococcus epidermidis czyli szczep potocznie zwany gronkowcem skórnym to bakteria, która bytuje na skórze i śluzówce u każdego człowieka. Stanowi ona fizjologiczną florę bakteryjną błony śluzowej nosa, gardła i jamy ustnej, a także jelit, układu moczowo - płciowego. Zamieszkuje również różne obszary skóry. Jest zatem nie groźna dla osób z właściwie funkcjonującym układem immunologicznym. Problem pojawia się, gdy spada odporność na skutek m.in. choroby nowotworowej, zawału mięśnia sercowego, przeszczepu lub też operacji mającej na celu wprowadzenie do organizmu ciała obcego w postaci implantu, stentu czy sztucznej zastawki. Gronkowiec ten ma zdolność tworzenia na tego typu materiałach biofilmu, czyli struktury chroniącej bakterie przed komórkami układu odpornościowego oraz antybiotykami. Mówi się, że na skutek rozwoju medycyny interwencyjnej Staphylococcus epidermidis zajmuje już 3 miejsce na liście bakterii najczęściej wywołujących zakażenia w warunkach szpitalnych.
U osób z grup ryzyka Staphylococcus epidermidis najczęściej wywołuje:
- bakteriemię
- zapalenie wsierdzia - najczęściej na skutek wprowadzenia do mięśnia sercowego sztucznych zastawek,
- stan zapalny otrzewnej - do zakażenia dochodzi podczas dializy otrzewnowej,
- zapalenie opon mózgowo - rdzeniowych - najczęściej kiedy do struktur mózgowych wprowadza się różnego rodzaju zastawki stosowane w leczeniu urazów lub wodogłowia,
- stan zapalny kości i szpiku,
- zakażenie układu moczowego - również ma ono związek z wprowadzaniem cewnika do dróg moczowych.
Zakażenie Staphylococcus aureus
To człowiek jest głównym rezerwuarem Staphylococcus aureus potocznie zwanym gronkowcem złocistym. Najczęściej zasiedla on przedsionek nosa, ale oznacza się go również w nosogardzieli, okolicy odbytu, na skórze graniczącej z włosami głowy i w okolicach szczęki. U niektórych osób obserwuje się zwiększone nosicielstwo gronkowca złocistego. W tej grupie znajdują się m.in. chorzy na cukrzycę typu 1, pacjenci poddawani hemodializie, nosiciele HIV oraz osoby przyjmujące dożylne środki odurzające.
Podobnie jak w przypadku gronkowca skórnego tak i również gronkowiec złocisty jest bezpieczny dla osób zdrowych cieszących się dobrze działającym układem immunologicznym. Problem pojawia się u pacjentów po zabiegach operacyjnych, szczególnie po wczepieniu biomateriałów, z ranami na skórze po zabiegach chirurgicznych, z oparzeniami i innymi urazami związanymi z przerwaniem ciągłości naskórka oraz u chorych po długotrwałej antybiotykoterapii.
Gronkowiec złocisty posiada różne czynniki zjadliwości, które sprawiają, że jest tak silnie chorobotwórczy, a dodatkowo wytworzył on wiele mechanizmów oporności na antybiotyki. Dlatego jest on tak niebezpieczny dla człowieka. Szczególnie jeśli dochodzi do zakażeń wewnątrz szpitalnych. Najbardziej groźne są typy gronkowca MRSA - methicyllin - resistant Staphylococcus aureus, oporne na większość powszechnie stosowanych antybiotyków.
Gronkowiec złocisty może powodować zakażenia miejscowe lub inwazyjne a same toksyny bakterii również wywołują liczne choroby. Należą do nich głównie zatrucia pokarmowe wywołane przez ciepłostabilną toksynę odporną na działanie wysokiej temperatury. Zatruć się toksyną gronkowca złocistego można spożywając m.in. lody, sałatki ziemniaczane oraz wędliny.
Do zakażeń miejscowych wywołanych przez gronkowca złocistego należą głównie infekcje skóry i tkanek podskórnych:
- liszajec,
- stan zapalny mieszków włosowych,
- czyraki i czyraczność,
- ropnie,
- stan zapalny gruczołów potowych,
- zapalenie sutka u kobiet karmiących,
- martwicze zapalenie powięzi.
Co to jest gronkowiec?
Gronkowce (zwane również stafilokokami) to bakterie z grupy Gram-dodatnich (G+). Nazwę zawdzięczają skupiskom, w których żyją w zaatakowanym organizmie. Wbrew pozorom nie zagrażają wyłącznie człowiekowi – mogą wyrządzić krzywdę również zwierzętom. Bakterie przenoszą się drogą kropelkową, przez bezpośredni kontakt i pokarm. Do zarażenia może dojść nawet poprzez przedmioty codziennego użytku czy drobne rany. Gronkowce możemy przy tym spotkać praktycznie wszędzie – znakomicie odnajdują się zarówno w wodzie, jak i na powierzchni ziemi. Zakażeniu sprzyja obniżona odporność. Bakterie często atakują w szpitalach i przychodniach lekarskich. Na choroby związane z rozwojem gronkowca szczególnie narażone są dzieci, osoby starsze, kobiety w ciąży oraz chorzy na nowotwór i inne dolegliwości, które utrudniają właściwą pracę układu immunologicznego.
Bakterie gronkowca można podzielić na dwa rodzaje. Pierwszy z nich – bakterie koagulazododatnie wytwarzają koagulazę, czyli białkowy enzym, produkowany przez niektóre mikroorganizmy. Są to szczepy gronkowca złocistego, które wyróżniają się olbrzymią żywotnością. Stanowią tym samym olbrzymie zagrożenie dla zdrowia człowieka. Są odporne na wysokie temperatury, nie zabija ich nawet proces gotowania czy pieczenia, więc mogą z łatwością przedostać się do organizmu wraz z jedzeniem. Bardzo często znajdują się także na powierzchni skóry osób pracujących w przychodniach i szpitalach. Zakażenie może wiązać się z biegunką, wymiotami, wstrząsem, który w wyjątkowych przypadkach doprowadza nawet do śmierci. Gronkowce koagulazoujemne żyją na powierzchni skóry, na błonach śluzowych, w drogach moczowo-płciowych i jelicie grubym człowieka. W normalnych warunkach nie doprowadzają do zakażenia, jednak stają się groźne w stanach obniżonej odporności.