U nas zapłacisz kartą
Gronkowiec a pryszcze - Wpływ Bakterii na Skórę i Metody Ich Zwalczenia
Leczenie gronkowca
Gronkowiec to bakteria więc, kiedy lekarz ma pewność, że mamy do czynienia z tego typu infekcją powinien zdecydować się na zastosowanie odpowiedniego antybiotyku. Wybranie właściwego farmaceutyku nie jest jednak takie proste. Nie każdy antybiotyk zadziała na dany szczep Staphylococcus, a poza tym bakterie te wykształciły mechanizmy oporności, dzięki czemu działanie wielu antybiotyków jest przez nie niwelowane. Podstawą dobrania odpowiedniego leczenia powinno być zatem wykonanie badania bakteriologicznego wraz z antybiogramem. Materiałem do badania może być krew, mocz lub fragment zarażonej skóry. W przypadku infekcji miejscowych w obrębie górnego odcinka układu oddechowego wykonuje się wymaz z nosa lub gardła.
Antybiotyki najczęściej stosowane w leczeniu zakażenia gronkowcem to:
- klindamycyna,
- cefadroksyl,
- spiramycyna,
- mupirocyna,
- chloramfenikol.
Gronkowiec skórny – jakie badania?
Tylko właściwa diagnoza i prawidłowe badania mogą wskazać odpowiednie leczenie i ochronę przed niepotrzebnymi powikłaniami. Lekarze przede wszystkim zlecają przeprowadzenie badania laboratoryjnego krwi i moczu. Pobierają także wymaz z miejsc na skórze, dotkniętych bakterią. Bardzo często w przypadku gronkowca skórnego pobierane są również wymazy z nosa. Wszystkie pobrane próbki zakażonych tkanek są diagnozowane pod kątem obecności tego typu bakterii. Wyniki badań są już dostępne po 3-5 dniach. Wszystkie wymazy ze skóry nazywane są badaniami przesiewowymi. Aby dawały jak najbardziej prawdziwy wynik, powinny być pobierane w przypadku świeżych zmian skórnych. Zawsze należy pamiętać, aby 4 godziny przed wymazem nie stosować na to miejsce żadnych maści czy środków dezynfekujących.
Nieodzownym elementem diagnozowania i leczenia gronkowca skórnego jest przeprowadzenie wymazu z gardła. To badanie ma celu określenie antybiogramu, który decyduje, jaki antybiotyk włączyć do leczenia. Wszystkie badania mają przede wszystkim za zadanie ustalenie, jaki rodzaj bakterii zaatakował organizm i jak dobrać właściwe oraz skuteczne leki.
Czytaj też:
Gronkowiec – objawy
Stafilokoki mogą powodować choroby wielu organów, poza tym objawy zakażeniem gronkowcem są w znacznej mierze uzależnione od sposobu jego przedostania się do organizmu. W przypadku zakażenia się przez żywność, zazwyczaj obserwuje się symptomy charakterystyczne dla zatrucia pokarmowego. Bakterie bardzo często znajdują się w przeterminowanej żywności. Gronkowiec u dzieci może być spowodowany spożywaniem lodów, które nie zostały zamrożone we właściwy sposób, może również znajdować się na brudnych rękach. Zakażeniu towarzyszą biegunka, wymioty, bóle brzucha, a czasami również gorączka. W przeciwieństwie do zwyczajnego zatrucia, objawy gronkowca utrzymują się znacznie dłużej. Bakteria często powoduje choroby skórne. Na powierzchni naskórka pojawiają się pęcherze, jęczmień na powiekach i czyraki, często występuje również zapalenie mieszków włosowych głowy lub twarzy. Zakażenie gronkowcem może również dotknąć pacjenta po infekcjach układu oddechowego, w okresie obniżonej odporności organizmu. Do chorób, które mogą się pojawić w jego wyniku, zaliczamy zapalenie płuc, oskrzeli, migdałków, ucha i tchawicy. Zakażenie gronkowcem złocistym, związane z wydzielaniem przez bakterię toksyn, prowadzi również do niebezpiecznych chorób: zespołu wstrząsu toksycznego i choroby Rittera.
W przypadku wykrycia w organizmie gronkowca podejmuje się antybiotykoterapię, jednak – ze względu na wysoką oporność części bakterii na antybiotyki – terapia bywa utrudniona. Niektóre szczepy wytwarzają penicylinazę, rozkładającą penicylinę.
Co to jest gronkowiec?
Gronkowce (zwane również stafilokokami) to bakterie z grupy Gram-dodatnich (G+). Nazwę zawdzięczają skupiskom, w których żyją w zaatakowanym organizmie. Wbrew pozorom nie zagrażają wyłącznie człowiekowi – mogą wyrządzić krzywdę również zwierzętom. Bakterie przenoszą się drogą kropelkową, przez bezpośredni kontakt i pokarm. Do zarażenia może dojść nawet poprzez przedmioty codziennego użytku czy drobne rany. Gronkowce możemy przy tym spotkać praktycznie wszędzie – znakomicie odnajdują się zarówno w wodzie, jak i na powierzchni ziemi. Zakażeniu sprzyja obniżona odporność. Bakterie często atakują w szpitalach i przychodniach lekarskich. Na choroby związane z rozwojem gronkowca szczególnie narażone są dzieci, osoby starsze, kobiety w ciąży oraz chorzy na nowotwór i inne dolegliwości, które utrudniają właściwą pracę układu immunologicznego.
Bakterie gronkowca można podzielić na dwa rodzaje. Pierwszy z nich – bakterie koagulazododatnie wytwarzają koagulazę, czyli białkowy enzym, produkowany przez niektóre mikroorganizmy. Są to szczepy gronkowca złocistego, które wyróżniają się olbrzymią żywotnością. Stanowią tym samym olbrzymie zagrożenie dla zdrowia człowieka. Są odporne na wysokie temperatury, nie zabija ich nawet proces gotowania czy pieczenia, więc mogą z łatwością przedostać się do organizmu wraz z jedzeniem. Bardzo często znajdują się także na powierzchni skóry osób pracujących w przychodniach i szpitalach. Zakażenie może wiązać się z biegunką, wymiotami, wstrząsem, który w wyjątkowych przypadkach doprowadza nawet do śmierci. Gronkowce koagulazoujemne żyją na powierzchni skóry, na błonach śluzowych, w drogach moczowo-płciowych i jelicie grubym człowieka. W normalnych warunkach nie doprowadzają do zakażenia, jednak stają się groźne w stanach obniżonej odporności.
