U nas zapłacisz kartą
Walka z Gronkowcem na Nogach - Skuteczne Metody Leczenia i Zapobiegania
Czerwone plamy (kropki, krostki) na nogach – czym są spowodowane i jak je leczyć?
Czerwone plamy na nogach w formie rumienia albo pokrzywki są reakcją alergiczną lub objawem chorobowym. Występują niezależnie od wieku, zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Mogą być swędzące i współwystępować z innymi symptomami. Zawsze leczy się przyczynę czerwonej wysypki na nogach.
- pokrzywki kontaktowej,
- pokrzywki pokarmowej,
- pokrzywki polekowej,
- pokrzywki wywołanej przez alergeny wziewne,
- pokrzywki idiopatycznej (samoistnej),
- pokrzywki fizycznej (powstającej np. w efekcie tarcia, narażenia na promieniowanie słoneczne, działania zimna lub ciepła),
- pokrzywki cholinergicznej (skutek wzrostu temperatury ciała),
- pokrzywki wodnej.
Czerwona wysypka na nogach, szczególnie u dziecka, bywa reakcją alergiczną na kontakt z detergentem. Warto się zastanowić, czy nie był zmieniany np. proszek do prania. Czerwone kropki na nogach, stopach czy innych częściach ciała mogą być skutkiem kontaktu z sierścią zwierząt bądź jadem owadów.
Zobacz film: Domowe sposoby na piękne i zdrowe stopy. Źródło: Dzień Dobry TVN.
Czerwone plamy na nogach a choroby
Duże czerwone plamy na nogach obserwowane są u chorych na cukrzycę. Zmiany skórne to rumień cukrzycowy – występuje także u dzieci. Skóra staje się sucha, matowa i pogrubiona, traci elastyczność i zdolności do regeneracji, jest podatna na zakażenia. Czerwone plamy atakujące stopę i postępujące w górę, ku łydce, mogą być objawem stopy cukrzycowej, będącej powikłaniem źle leczonej cukrzycy. U pacjentów z cukrzycą właściwa terapia jest kluczowa – nieleczony zespół stopy cukrzycowej skutkuje nieodwracalnymi deformacjami oraz martwicą stopy, co często prowadzi do amputacji.
Czerwona plama na nodze w postaci rumienia wędrującego może być oznaką boreliozy (łac. borreliosis), wieloukładowej choroby zakaźnej, którą przenoszą kleszcze. Boreliozę, najczęstszą chorobę odkleszczową, wywołują bakterie należące do krętków. Rumień wędrujący pojawia się w ciągu 1–3 tygodni w miejscu wkłucia kleszcza. Na początku ma postać pojedynczej plamy bądź grudki, czerwona plama szybko się jednak rozszerza. Charakterystyczne dla rumienia wędrującego jest tworzenie się czerwonej obwódki. Rumieniowi mogą towarzyszyć objawy grypopodobne.
Czerwona plama na nogach, a także na stopach czy na nosie (lub w innym miejscu na ciele) może oznaczać naczyniaka (łac. angioma). To łagodny nowotwór wywodzący się z układu naczyń krwionośnych. Często jest wrodzony. Ma charakterystyczną formę wypukłej, sinoczerwonej plamy (bądź drobnych guzków). Głównie lokalizuje się na głowie, tułowiu lub karku – na nogach rzadziej. Naczyniaki dzielą się na:
- naczyniaki niezłośliwe (łac. haemangioma) – najczęściej,
- naczyniaki limfatyczne (łac. lymphangioma) – rzadko,
- naczyniaki krwionośne złośliwe (łac. hemangiosarcoma) – rzadko,
- naczyniaki limfatyczne złośliwe (łac. lymphangiosarcoma) – rzadko.
Bolesny rumień kończyn (łac. erythromelalgia) to inna choroba, której objawem mogą być czerwone plamy na nogach. Oprócz zaczerwienienia pojawia się charakterystyczne ocieplenie kończyn i uporczywe pieczenie. Choroba występuje rzadko, najczęściej atakuje palce. Może być dziedziczna.
Co to jest gronkowiec złocisty? Objawy i leczenie zakażenia gronkowcem
Prawie co trzeci z nas jest nosicielem gronkowca złocistego. Choć samo nosicielstwo nie jest równoznaczne z wystąpieniem zakażenia, obniżona odporność może przyczynić się do jego rozwoju. Jak można zarazić się gronkowcem złocistym i jakie metody jego leczenia są najskuteczniejsze?
Gronkowiec złocisty – Staphylococcus auerus, jak sama nazwa wskazuję to bakteria, która swym wyglądem przypomina groniaste skupiska. Z pośród całego rodzaju gronkowców gatunek ten odpowiedzialny jest za występowanie większości zakażeń, które wywołują te bakterie wśród ludzi. Nawet 30 % zdrowych osób może być bezobjawowym nosicielem gronkowca złocistego (dotyczy to również personelu medycznego).
Bakteria ta bytuje na powierzchni skóry (głównie pod pachami, pachwinami, ale także na powierzchni dłoni) oraz błon śluzowych (np. w jamie nosowo – gardłowej). Mogą one przebywać na powierzchni przedmiotów, w powietrzu lub kurzu przez wiele dni, stąd gronkowiec może zakażać środowisko, np. szpitalne, gdzie najczęściej dochodzi do zarażenia.
Szczególnie niebezpieczne dla naszego organizmu są toksyny wytwarzane przez poszczególne szczepu gronkowca złocistego:
Enterotoksyna – oporna na działanie enzymów trawiennych, odpowiedzialna za zatrucia pokarmowe,
Toksyna -1 zespołu wstrząsu toksycznego – może powodować niewydolność wielonarządową, a nawet wstrząs,
Toksyna eksfoliatywna – może rozszczepiać warstwę ziarnistą skóry.
Jak wykryć gronkowca złocistego?
Diagnostyka zakażenia wywołanego przez gronkowca złocistego obejmuje badanie mikrobiologiczne, w którym materiał badany pobrany jest bezpośrednio z miejsca infekcji. Badanie mikrobiologicznie można wykonać prywatnie lub w ramach skierowania otrzymanego od lekarza. Należy jednak pamiętać o prawidłowym pobraniu materiału do badania – najczęściej materiał pobierany jest w punkcie pobrań zlokalizowanym przy laboratorium mikrobiologicznym lub przez lekarza, który zleca nam wykonanie badania. Materiałem badanym może być:
-wymaz z nosa
-płyn lub ropa z rany
-krew
-plwocina
-płyn stawowy
-mleko karmiącej matki.
Już w badaniu mikroskopowym można zaobserwować charakterystyczne skupiska groniaste, tworzone przez bakterie z rodzaju gronkowców. Jednakże identyfikacja gatunku bakterii wymaga ich hodowli oraz wykonania testów identyfikacyjnych (stąd na wynik trzeba czekać nawet kilka dni). Otrzymany wynik (szczególnie dodatni) należy bezwzględnie skonsultować z lekarzem.
