U nas zapłacisz kartą
"Gronkowiec na plecach - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia"
Furunkuł - jakie są objawy?
Pierwszym objawem czyraka jest czerwone, napięte stwardnienie. Z czasem przeistacza się ono w podstawę krosty - wytwarza się na nim biały lub żółty punkt, który jest czopem ropnym lub ropno-krwistym. Ropień jest czuły, ciepły, twardy i bolesny. Dalszymi objawami furunkułu mogą być: złe samopoczucie, gorączka, zmęczenie, osłabienie i powiększenie węzłów chłonnych. Po upływie czasu wrzód pęka i oczyszcza się, co przynosi dużą ulgę. Niestety, w miejscu pozostałości po czyraku mogą wytwarzać się kolejne małe krostki, które z czasem się rozrastają, a choroba staje się przez to przewlekła. Przez zakażenie całej skóry czyraki mogą pojawiać się też w innych miejscach niż wcześniej, co oprócz bolesności jest krępujące i mało estetyczne. Może również dojść do dalszych powikłań, takich jak blizny, infekcje oraz ropnie skóry i narządów wewnętrznych (rdzenia kręgowego, mózgu, nerek itd.). Choroba staje się jeszcze poważniejsza, kiedy gronkowiec złocisty dostaje się do krwi - może wtedy dojść do ogólnego zakażenia organizmu (posocznicy), co jest bezpośrednim zagrożeniem życia. Możliwe są też poważniejsze konsekwencje dla narządów wewnętrznych, takie jak zapalenie wsierdzia, szpiku kostnego, płuc itd. Egzotoksyny wydzielane przez gronkowca mogą być przyczyną chorób (np. sepsy), ich czynnikiem zaostrzającym (np. w przypadku zatrucia pokarmowego) oraz dodatkowym objawem (cukrzyca, niewydolność nerek, zakażenie wirusem HIV, nowotwory, choroby skóry ze świądem - atopowe zapalenie skóry (AZS), łuszczyca, egzema, świerzb itd.).
Furunkułu nie należy wyciskać, gdyż zwiększa to ryzyko wystąpienia powikłań. Szczególnie nie powinniśmy sami próbować wyleczyć wrzodów na twarzy, ponieważ może dojść do zakażenia i zapalenia sąsiadujących żył, które przeniesie się w głąb czaszki i doprowadzi do zapalenia zatoki jamistej, która jest bezpośrednim zagrożeniem życia. Objawami tego zapalenia są: gorączka, dreszcze, sztywność karku, ból, obrzęk powiek, a w niektórych przypadkach - zaburzenia ruchów gałek ocznych, których rezultatem jest podwójne widzenie.
Bibliografia
- B. Nowakowicz-Dębek, Epidemiologia wielolekoopornych szczepów Staphylococcus aureus, Probl. Hig. Epidemiol. 2016.
- Taylor TA., Unakal CG., Staphylococcus Aureus, StatPearls Publishing, Treasure Island (FL) 2017.
- W. Korpysa-Dzirba i wsp., Enterotoksyny gronkowcowe, Zakład Higieny Żywności Pochodzenia Zwierzęcego Państwowego Instytutu Weterynaryjnego, Instytutu Badawczego w Puławach, Życie Weterynaryjne 2012.
- A. Gnanamani, P. Hariharan, and M. Paul-Satyaseela, Staphylococcus aureus: Overview of Bacteriology, Clinical Diseases, Epidemiology, Antibiotic Resistance and Therapeutic Approach, InTech 2017.
- Kmieciak W., Szewczyk E.M., Gatunki koagulazododatnie rodzaju Staphylococcus - taksonomia, chorobotwórczość, Post. Mikrobiol. 2017, 56, nr 2, s. 233–244.
Anna Baranowska
Ukończyła Dziennikarstwo na Uniwersytecie Gdańskim. Autorka kilkuset artykułów o tematyce zdrowotnej i parentingowej. Należy do grona dziennikarzy medycznych jako członkini Stowarzyszenia "Dziennikarski Klub Promocji Zdrowia".
Objawy gronkowca skórnego
Objawy zakażenia gronkowcem skórnym widoczne są dopiero wtedy, gdy na skórze pojawiają się niepokojące zmiany. Ogólnie objawy tego zakażenia można podzielić na dwa podstawowe rodzaje – szpitalne i pozaszpitalne. W ramach tych dwóch kategorii medycyna rozróżnia wiele indywidualnych objawów zakażenia gronkowcem.
- Objawy szpitalne:
- zapalenie płuc, które charakteryzuje mocny kaszel i trudności w oddychaniu,
- zakrzepica krwi, a głównymi objawami są dreszcze i gorączka, a także często szybki i nierówny oddech,
- zakażenie rany w trakcie zabiegu chirurgicznego, objawiające się dużym zaczerwienieniem, bólem i nawet obrzękiem,
- zapalenie otrzewnej,
- zapalenie kości i szpiku.
- Objawy pozaszpitalne
- czyraki,
- jęczmienie,
- ropnie,
- liszajec,
- różne wykwity pod skórą,
- osłabienie,
- gorączka,
- ból w miejscach chorobowo zmienionych,
- zapalenie mieszków włosowych.
Większość z tych objawów można zaobserwować u osób o obniżonej odporności. Słaby układ immunologiczny to idealne podłoże do rozwoju gronkowca skórnego. Bakteria wówczas przedostaje się do krwioobiegu i doprowadza do szerokiego zakażenia.
Gronkowiec – jakie są skutki nieleczonego zakażenia?
Jeśli zakażenie gronkowcem jest nieleczone lub leczone niewłaściwie, może dojść do bardzo poważnych skutków i powikłań zdrowotnych. Najbardziej niebezpieczne jest przeniesienie się bakterii ze skóry czy innego narządu pierwotnie zakażonego, do krwiobiegu – może to spowodować nawet sepsę, która stwarza wysokie ryzyko zgonu.
Zapalenie zatok wywołane gronkowcem może natomiast spowodować wewnątrzczaszkowe zapalenia żył, a nawet zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, co również jest groźne dla życia.
Nieleczone zakażenie gronkowcem złocistym powoduje często zapalenia płuc, zapalenia dróg moczowych, oskrzeli, tchawicy, wsierdzia czy mięśnia sercowego. Gronkowiec skórny natomiast może doprowadzić do kłębuszkowego zapalenia nerek, tworząc biofilm na cewnikach i utrudniając leczenie. Choroba ta często prowadzi więc do niewydolności nerek.
Gronkowiec skórny
Gronkowiec skórny, nazywany także Staphylococcus epidermidis, to bakteria znajdująca się na skórze człowieka. Pojawia się także na błonach śluzowych jamy ustnej i w drogach moczowo-płciowych. Ten rodzaj bakterii nie jest groźny dla zdrowego człowieka. Stanowi przecież element naturalnej flory bakteryjnej organizmu.
Gronkowiec złocisty staje się groźny dla człowieka chorego, o obniżonej odporności i skłonności do infekcji. Każde osłabienie układu immunologicznego sprzyja uaktywnianiu tej bakterii. Wtedy stanowi ona dość poważne zagrożenie dla zdrowia. Bardzo często dużą zachorowalność na gronkowca odnotowuje się w szpitalach, które są skupiskiem ludzi chorych i osłabionych. Często wielu pracowników personelu medycznego jest nosicielami tej bakterii.
Dla kogo bakteria ta jest niebezpieczna? Oto najbardziej narażone grupy chorych:
- osoby z chorobami serca,
- osoby z nowotworami,
- pacjenci po wszelkiego rodzaju urazach,
- chorzy po przeszczepach,
- pacjenci zaintubowani,
- pacjenci, którym wprowadzono do organizmu ciała obce (np. zastawki czy implanty),
- wcześniaki,
- osoby poddawane dializie nerek.
Gronkowiec skórny, jak wskazuje jego nazwa, najczęściej pojawia się na skórze. Dość powszechnie występuje też na błonach śluzowych jamy ustnej, gardła i nosa, a także atakuje drogi moczowo-płciowe. W niektórych przypadkach, gronkowca skórnego można znaleźć nawet w jelicie grubym. Często bakteria ta uaktywnia się u większości samych nosicieli. Główne przyczyny zakażenia to jedzenie przeterminowanej żywności lub niewłaściwie mrożonej. Ten rodzaj bakterii jest też bardzo łatwo przenoszony poprzez brudne ręce.
