"Gronkowiec na plecach - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia"

Czyraki – co to takiego?

Czyraki są to zmiany skórne powstające w okolicach mieszków włosowych. Do ich powstania dochodzi wskutek zakażenia bakteriami gram-dodatnimi, najczęściej gronkowcem złocistym. Czyraka bardzo łatwo odróżnić od pozostałych zmian, takich jak trądzikowe krosty. Ma on postać czerwonego, twardego i bolesnego guzka z dobrze widocznym, czarnym czopem rogowym na samym środku. Jako że czyrak jest objawem infekcji bakteryjnej, jego obecność może wiązać się z lekką gorączką oraz powiększeniem węzłów chłonnych.

Częstą przyczyną powstawania czyraków jest niewłaściwa higiena osobista, co doprowadza do nagromadzenia bakterii na skórze. Zmiany te są charakterystyczne również dla osób z trwale obniżoną odpornością, np. chorujących na AIDS. Stale powracające czyraki są również wskazaniem do wykonania badań w kierunku choroby nowotworowej.

Furunkuł czyli czyrak - jak wygląda i jak go leczyć?

Furunkuł to brzydki i bolesny wrzód na skórze. Najpierw pojawia się z pozoru niegroźna krostka, która jednak z czasem wypełnia się ropą, a w niektórych przypadkach - mieszanką ropy i krwi. Czyraki świadczą o chorobie bakteryjnej spowodowanej przez gronkowca złocistego.

Czyrak jest też znany jako furunkuł. Najczęściej pojawia się w miejscach, w których skóra jest narażona na ocieranie się o ubrania i nadmierne wydzielanie potu, czyli na twarzy, karku, plecach, klatce piersiowej, dłoniach, pachwinach oraz pośladkach. Ropnie mogą osiągać duże rozmiary - ich średnica dochodzi nawet do 3 cm. Większość ludzi jest nosicielami bakterii, która je wywołuje (gronkowca złocistego, łac. Staphylococcus aureus). Najbardziej narażone na te zmiany skórne są osoby, które mają osłabioną odporność organizmu - gronkowiec dostaje się u nich do mieszków włosowych, gruczołu łojowego lub zadrapań na skórze, gdzie rozprzestrzenia się i powoduje stan zapalny.

Zdjęcia czyraka

Jak wygląda czyrak i gdzie się pojawia?

Czyrak pojawić się może w wielu miejscach na skórze. Zazwyczaj „osiada” on tam, gdzie znajdują się mieszki włosowe. Czyrak w pachwinie bądź czyrak na nosie to bardzo popularne zjawisko. Jednak, występuje on często również w bardzo wielu, zupełnie różnych miejscach ciała:

Najbardziej groźne czyraki to jednak te, które pojawiają się w pobliżu twarzy. Niestety, ale rejon mózgowia połączony jest z żyłami – a czyrak lubi w ich okolicy się pojawić. Istnieje więc ryzyko, że zakażenie wywołane przez czyraka może się przerzucić na opony mózgu bądź zatokę jamistą. A wtedy problem będzie już naprawdę… bardzo poważny!

Wygląd czyraka

Bardzo często czyrak wywołuje wiele dyskomfortu, zwłaszcza gdy pojawia się w miejscach takich, jak pośladek (nie można usiąść) bądź pachwina (ograniczają się bowiem ruchy kończyn). Naciek zapalny, jaki występuje na początku, po kilkunastu dniach zamienia się w ropień z półpłynną, białą treścią – widać ją u szczytu ropienia. Widzisz ropiejącą krostkę, z przebitą włosem dziurką? Mówi się na nią, że jest to wrzód – choć, tak właściwie, czyraki nigdy nie ulegają owrzodzeniu.

Są też czyraki występujące pod skórą, jakie wychodzą z najgłębszych warstw naszego organizmu. One ewoluują znacznie dłużej, ale też bolą o wiele… mocniej. Towarzyszy im też ucisk, jaki pulsuje. Jednak jest coś, co łączy wszystkie czyraki – mianowicie, ich cechą wspólną jest pojawienie się centralnego czopa martwiczego niezależnie od tego, w jakim miejscu czyrak się pojawi i jakiej wielkości on będzie!

Oczywiście, uformowany czop można usunąć poprzez wyciśnięcie go własnymi dłońmi – jednak, zdecydowanie lepiej będzie tego nie robić, żeby nie narażać się na pojawienie się bakterii w naszym organizmie. Lepiej dać mu samoistnie oddzielić się od skóry – wówczas zostawi on kraterowaty ubytek, o jakim wspominaliśmy już nieco wyżej. Nisza po czyraku zostanie zastąpiona później ziarniną – czyli nową tkanką łączną. Ślad po czyraku może goić się dłużej niż tydzień. Jednak pamiątka po nim zostaje niemal zawsze – blizna bądź brązowe przebarwienie pozapalne.

Gronkowiec – rodzaje i najczęstsze lokalizacje

Gronkowiec najczęściej występuje u człowieka jako gronkowiec złocisty lub skórny i lokalizuje się w takich miejscach organizmu, jak:

  • na twarzy,
  • w nosie i gardle,
  • w oku,
  • w uchu,
  • w płucach,
  • w jelitach,
  • w pochwie,
  • w uchu.

Poniżej przedstawiam charakterystykę gronkowca złocistego i skórnego, które są najczęściej spotykane u ludzi.

1. Gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus)

Gronkowiec złocisty to bakteria, która rozprzestrzenia się bardzo szybko. Niestety jest oporna na wiele antybiotyków. Naukowcy szacują, że nawet 1/3 populacji staje się w pewnym momencie swojego życia nosicielem gronkowca złocistego, przy czym ok. 10-20% z tych osób jest stałymi nosicielami, natomiast ok. 50% nosicielami tymczasowymi i 25% nosicielami, z powodu pracy zawodowej – personel medyczny). Samo nosicielstwo gronkowca złocistego jest bezobjawowe. Gronkowiec tego typu najczęściej atakuje gardło, nos, pochwę lub skórę.

W momencie spadku odporności, gronkowiec może stać się groźny dla organizmu, prowadząc do rozmaitych chorób. Gdy np. trafi do krwi, rozprzestrzenia się po całym ciele i powoduje różne zakażenia miejscowe i ogólnoustrojowe. Może być powodem np. powstawania na skórze ropni, czyraków, wyprysków, a także wielu stanów zapalnych, np. zapalenia spojówek, górnych dróg oddechowych, szpiku, kości, żył, mięśnia sercowego, a nawet opon mózgowo-rdzeniowych. Ponadto gronkowiec złocisty produkuje wiele toksyn pozakomórkowych. Należą do nich m.in.:

  • enterotoksyna A-E – powoduje zatrucia pokarmowe,
  • toksyna zespołu wstrząsu toksycznego 1 (TSST-1) – prowadzi do groźnego dla życia wstrząsu toksycznego,
  • epidermolizyna – prowadzi do zespołu oparzonej skóry.

2. Gronkowiec skórny (Staphylococcus epidermitis)

Gronkowiec skórny, wbrew swojej nazwie, jest zlokalizowany nie tylko na skórze, ale i na błonach śluzowych – podobnie jak gronkowiec złocisty. Tego rodzaju gronkowiec ma zdolność do kolonizacji na wielu różnych powierzchniach, przez co bardzo łatwo się nim zarazić. Na zarażenie gronkowcem skórnym najbardziej narażone są osoby leczone inwazyjną terapią podtrzymywania życia – np. intubowanie, dializowanie, cewnikowanie, sztuczne zastawki, implanty.

Jak diagnozuje się gronkowca?

Diagnostyka gronkowca polega na przeprowadzeniu wywiadu, podczas którego lekarz uwzględni m.in. objawy kliniczne. Konieczne są także badania laboratoryjne z krwi i moczu. Pobiera się ponadto wymaz z gardła, nosa bądź pochwy, aby sprawdzić, jaka konkretnie bakteria wywołała zakażenie i jaki antybiotyk będzie odpowiedni do jej redukcji. W niektórych przypadkach stosuje się także testy na obecność koagulazy, testy PCR czy testy aglutynacji lateksowej – dzięki nim jest możliwe zidentyfikowanie poszczególnych gatunków gronkowca. Jeżeli natomiast lekarz podejrzewa zatrucie pokarmowe gronkowcem, może zlecić mikrobiologiczne badanie spożytego pokarmu w kierunku występowania w nim bakterii gronkowca.

W jaki sposób leczy się gronkowca? Niestety konieczne jest wprowadzenie antybiotykoterapii. Problemem jest fakt, że coraz więcej bakterii gronkowca staje się odporna na leczenie dostępnymi nam antybiotykami, a podstawą skutecznego wyleczenia gronkowca jest właśnie dobranie odpowiedniego antybiotyku.

Aby dobrać antybiotyk, konieczne jest badanie krwi, moczu lub fragmentu zarażonej skóry. Obecnie najczęściej stosuje się następujące antybiotyki:

  • klindamycyna,
  • cefadroksyl,
  • spiramycyna,
  • mupirocyna,
  • chloramfenikol.

Czy są domowe sposoby skuteczne w walce z gronkowcem? Niestety wg dostępnej nam wiedzy medycznej, gronkowiec może być wyleczony wyłącznie z pomocą antybiotyków i żadne domowe sposoby nie pomagają, a nawet mogą przyczynić się do rozprzestrzenienia się bakterii. Trwają obecnie badania nad leczenie gronkowca złocistego z pomocą srebra koloidalnego, ale jest jeszcze za wcześnie na to, aby twierdzić o skuteczności lub nieskuteczności takiej terapii. Leczenie naturalne może zatem stanowić jedynie wsparcie leczenia profesjonalnego, po porozumieniu z lekarzem.

W ramach leczenia gronkowca stosuje się także dodatkowo terapię wspierającą odporność pacjenta, gdyż zwykle bakteria ta atakuje osoby o osłabionej odporności, po przebytych infekcjach czy chorobach. Lekarze zalecają stosować preparaty nakierowane na wzmacnianie organizmu, dbać o zdrową dietę pełną witamin i minerałów, a także zrezygnować z używek (kawa, papierosy, alkohol).

Mowa tutaj o Staphylococcus epidermidis , który najczęściej powoduje zakażenia protez oraz innych obcych elementów wprowadzonych do organizmu w ramach zabiegów chirurgicznych oraz o Staphylococcus saprophyticus , który jest częstą przyczyną zakażeń układu moczowego u młodych kobiet.

Czytaj dalej...

Jeśli czerwone plamy nie znikają , a stają się duże, rozszerzają się, zmienia się ich zabarwienie bądź struktura, pojawiają się zgrubienia oraz pęcherze, i towarzyszą temu inne objawy, należy bezzwłocznie zgłosić się do dermatologa.

Czytaj dalej...

U osób leczonych na oddziałach kardiologicznych, szczególnie po operacjach serca, z wprowadzonymi implantami i przy każdym innym, inwazyjnym leczeniu, gronkowiec skórny zwiększa ryzyko wystąpienia zapalenie wsierdzia wsierdzie jest najgłębiej położoną tkanką w sercu.

Czytaj dalej...

plamy soczewicowate to niewielkie, brązowe plamy na ciele pojawiające się najczęściej na granicy skóry i błony śluzowej i mogą być spowodowane zbyt długim przebywaniem na słońcu, starzeniem się skóry lub też mogą być wynikiem niektórych chorób genetycznych.

Czytaj dalej...