U nas zapłacisz kartą
"Gronkowiec na plecach - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia"
Furunkuł - jakie są objawy?
Pierwszym objawem czyraka jest czerwone, napięte stwardnienie. Z czasem przeistacza się ono w podstawę krosty - wytwarza się na nim biały lub żółty punkt, który jest czopem ropnym lub ropno-krwistym. Ropień jest czuły, ciepły, twardy i bolesny. Dalszymi objawami furunkułu mogą być: złe samopoczucie, gorączka, zmęczenie, osłabienie i powiększenie węzłów chłonnych. Po upływie czasu wrzód pęka i oczyszcza się, co przynosi dużą ulgę. Niestety, w miejscu pozostałości po czyraku mogą wytwarzać się kolejne małe krostki, które z czasem się rozrastają, a choroba staje się przez to przewlekła. Przez zakażenie całej skóry czyraki mogą pojawiać się też w innych miejscach niż wcześniej, co oprócz bolesności jest krępujące i mało estetyczne. Może również dojść do dalszych powikłań, takich jak blizny, infekcje oraz ropnie skóry i narządów wewnętrznych (rdzenia kręgowego, mózgu, nerek itd.). Choroba staje się jeszcze poważniejsza, kiedy gronkowiec złocisty dostaje się do krwi - może wtedy dojść do ogólnego zakażenia organizmu (posocznicy), co jest bezpośrednim zagrożeniem życia. Możliwe są też poważniejsze konsekwencje dla narządów wewnętrznych, takie jak zapalenie wsierdzia, szpiku kostnego, płuc itd. Egzotoksyny wydzielane przez gronkowca mogą być przyczyną chorób (np. sepsy), ich czynnikiem zaostrzającym (np. w przypadku zatrucia pokarmowego) oraz dodatkowym objawem (cukrzyca, niewydolność nerek, zakażenie wirusem HIV, nowotwory, choroby skóry ze świądem - atopowe zapalenie skóry (AZS), łuszczyca, egzema, świerzb itd.).
Furunkułu nie należy wyciskać, gdyż zwiększa to ryzyko wystąpienia powikłań. Szczególnie nie powinniśmy sami próbować wyleczyć wrzodów na twarzy, ponieważ może dojść do zakażenia i zapalenia sąsiadujących żył, które przeniesie się w głąb czaszki i doprowadzi do zapalenia zatoki jamistej, która jest bezpośrednim zagrożeniem życia. Objawami tego zapalenia są: gorączka, dreszcze, sztywność karku, ból, obrzęk powiek, a w niektórych przypadkach - zaburzenia ruchów gałek ocznych, których rezultatem jest podwójne widzenie.
Leczenie gronkowca skórnego
Dość duże znaczenie w leczeniu tego typu bakterii ma wzmacnianie odporności chorego. Dlatego warto zwrócić baczną uwagę na dietę, więcej spać i odpoczywać, a także zrezygnować z używek (kawa, papierosy czy alkohol). Lekarze często zalecają stosowanie odpowiednich maści.
Pozytywne efekty przynosi równoległe stosowanie dwóch metod leczenia – medycznego (specjalistycznego) i domowego (naturalnego). Warto stosować okłady z ciepłej wody, które oczyszczają rany z ropy. Olejek z drzewa herbacianego ma silne działanie przeciwdrobnoustrojowe i sprawdza się w leczeniu zakażonych miejsc na skórze. Z kolei papka z kurkumy ma silne działanie antybakteryjne. Ogromne właściwości przeciwzapalne i przeciwświądowe posiada miód manuka. Okłady z tego rodzaju miodu skutecznie leczą zmienione chorobowo miejsca i silnie działają nawet na najbardziej odporne szczepy tej bakterii.
Naturalnym antybiotykiem jest także ocet jabłkowy, który usuwa toksyny. Domowe sposoby to nie tylko robienie okładów czy nakładanie papek na rany. Skuteczne rezultaty przynoszą inhalacje, na przykład ze startej cebuli, dwa razy dziennie przez tydzień. Duże właściwości lecznicze posiada także sok z brzozy, a zawarta w nim betulina ma mocne właściwości przeciwbakteryjne.
Czyraki – co to takiego?
Czyraki są to zmiany skórne powstające w okolicach mieszków włosowych. Do ich powstania dochodzi wskutek zakażenia bakteriami gram-dodatnimi, najczęściej gronkowcem złocistym. Czyraka bardzo łatwo odróżnić od pozostałych zmian, takich jak trądzikowe krosty. Ma on postać czerwonego, twardego i bolesnego guzka z dobrze widocznym, czarnym czopem rogowym na samym środku. Jako że czyrak jest objawem infekcji bakteryjnej, jego obecność może wiązać się z lekką gorączką oraz powiększeniem węzłów chłonnych.
Częstą przyczyną powstawania czyraków jest niewłaściwa higiena osobista, co doprowadza do nagromadzenia bakterii na skórze. Zmiany te są charakterystyczne również dla osób z trwale obniżoną odpornością, np. chorujących na AIDS. Stale powracające czyraki są również wskazaniem do wykonania badań w kierunku choroby nowotworowej.
Jak diagnozuje się gronkowca?
Diagnostyka gronkowca polega na przeprowadzeniu wywiadu, podczas którego lekarz uwzględni m.in. objawy kliniczne. Konieczne są także badania laboratoryjne z krwi i moczu. Pobiera się ponadto wymaz z gardła, nosa bądź pochwy, aby sprawdzić, jaka konkretnie bakteria wywołała zakażenie i jaki antybiotyk będzie odpowiedni do jej redukcji. W niektórych przypadkach stosuje się także testy na obecność koagulazy, testy PCR czy testy aglutynacji lateksowej – dzięki nim jest możliwe zidentyfikowanie poszczególnych gatunków gronkowca. Jeżeli natomiast lekarz podejrzewa zatrucie pokarmowe gronkowcem, może zlecić mikrobiologiczne badanie spożytego pokarmu w kierunku występowania w nim bakterii gronkowca.
W jaki sposób leczy się gronkowca? Niestety konieczne jest wprowadzenie antybiotykoterapii. Problemem jest fakt, że coraz więcej bakterii gronkowca staje się odporna na leczenie dostępnymi nam antybiotykami, a podstawą skutecznego wyleczenia gronkowca jest właśnie dobranie odpowiedniego antybiotyku.
Aby dobrać antybiotyk, konieczne jest badanie krwi, moczu lub fragmentu zarażonej skóry. Obecnie najczęściej stosuje się następujące antybiotyki:
- klindamycyna,
- cefadroksyl,
- spiramycyna,
- mupirocyna,
- chloramfenikol.
Czy są domowe sposoby skuteczne w walce z gronkowcem? Niestety wg dostępnej nam wiedzy medycznej, gronkowiec może być wyleczony wyłącznie z pomocą antybiotyków i żadne domowe sposoby nie pomagają, a nawet mogą przyczynić się do rozprzestrzenienia się bakterii. Trwają obecnie badania nad leczenie gronkowca złocistego z pomocą srebra koloidalnego, ale jest jeszcze za wcześnie na to, aby twierdzić o skuteczności lub nieskuteczności takiej terapii. Leczenie naturalne może zatem stanowić jedynie wsparcie leczenia profesjonalnego, po porozumieniu z lekarzem.
W ramach leczenia gronkowca stosuje się także dodatkowo terapię wspierającą odporność pacjenta, gdyż zwykle bakteria ta atakuje osoby o osłabionej odporności, po przebytych infekcjach czy chorobach. Lekarze zalecają stosować preparaty nakierowane na wzmacnianie organizmu, dbać o zdrową dietę pełną witamin i minerałów, a także zrezygnować z używek (kawa, papierosy, alkohol).
Gronkowiec skórny – jakie badania?
Tylko właściwa diagnoza i prawidłowe badania mogą wskazać odpowiednie leczenie i ochronę przed niepotrzebnymi powikłaniami. Lekarze przede wszystkim zlecają przeprowadzenie badania laboratoryjnego krwi i moczu. Pobierają także wymaz z miejsc na skórze, dotkniętych bakterią. Bardzo często w przypadku gronkowca skórnego pobierane są również wymazy z nosa. Wszystkie pobrane próbki zakażonych tkanek są diagnozowane pod kątem obecności tego typu bakterii. Wyniki badań są już dostępne po 3-5 dniach. Wszystkie wymazy ze skóry nazywane są badaniami przesiewowymi. Aby dawały jak najbardziej prawdziwy wynik, powinny być pobierane w przypadku świeżych zmian skórnych. Zawsze należy pamiętać, aby 4 godziny przed wymazem nie stosować na to miejsce żadnych maści czy środków dezynfekujących.
Nieodzownym elementem diagnozowania i leczenia gronkowca skórnego jest przeprowadzenie wymazu z gardła. To badanie ma celu określenie antybiogramu, który decyduje, jaki antybiotyk włączyć do leczenia. Wszystkie badania mają przede wszystkim za zadanie ustalenie, jaki rodzaj bakterii zaatakował organizm i jak dobrać właściwe oraz skuteczne leki.
Czytaj też:
