U nas zapłacisz kartą
Gronkowiec a wypadanie włosów - Związek, Objawy i Sposoby Leczenia
Gronkowiec – jak przebiega zakażenie, objawy, leczenie
Niektóre bakterie z rodzaju Staphylococcus stanowią fizjologiczną florę bakteryjną ludzi. Kiedy jednak dochodzi do zakażenia gronkowcem jego przebieg bywa ciężki, a leczenie ze względu na oporność bakterii na antybiotyki jest mocno utrudnione. Jak nie dopuścić do infekcji i skutecznie chronić się przed zakażeniem? Do jakich objawów dochodzi kiedy gronkowiec namnaża się w organizmie człowieka i jakie schorzenia wywołuje? Ważne informacje na temat samego gronkowca i chorób do których się przyczynia znaleźć można w artykule opracowanym przez naszego Eksperta.
- Gronkowiec – co to za bakteria?
- Rodzaje gronkowca
- Jakie choroby i objawy wywołuje gronkowiec?
- Zakażenie Staphylococcus epidermidis
- Zakażenie Staphylococcus aureus
- Leczenie gronkowca
- Zakażenie gronkowcem – powikłania
- Gronkowiec w ciąży
- Gronkowiec u dzieci
Jak można zarazić się gronkowcem?
Gronkowiec może przedostać się do organizmu człowieka kilkoma sposobami, lecz s amo wniknięcie bakterii nie oznacza jeszcze zachorowania – zazwyczaj układ odpornościowy człowieka sam potrafi poradzić sobie z patogenem. Do zachorowania dochodzi po przedostaniu się bakterii do krwiobiegu na skutek przerwania ciągłości naskórka, najczęściej w okresie osłabionej odporności – np. z powodu nadmiernego stresu, niedawno przebytej choroby lub w okresie jesienno-zimowym.
Na infekcje gronkowcem szczególnie narażone są :
- osoby z otwartymi ranami, oparzeniami i skaleczeniami,
- osoby z chorobami skóry np. łuszczycą,
- osoby z osłabioną odpornością (osoby starsze, osoby z chorobą nowotworową, chorzy w trakcie terapii immunosupresyjnej) oraz osoby chore na cukrzycę, przewlekłą niewydolność nerek, choroby obwodowe naczyń krwionośnych,
- kobiety w ciąży,
- dzieci (szczególnie niebezpieczny jest gronkowiec u niemowląt),
- pacjenci z cewnikiem lub kroplówką, osoby po przebytym zabiegu chirurgicznym, personel medyczny, odwiedzający chorych goście.
Papierowa skóra – tajemnicza choroba czy wymysł pacjenta? Czy można mieć alergię na dotyk?
Gronkowiec złocisty – charakterystyka
Gronkowiec złocisty ( Staphylococcus aureus ) jest szybko rozprzestrzeniająca się bakterią znaną ze swojej oporności na antybiotyki. Szacuje się, że nawet co trzecia osoba w pewnym momencie życia jest nosicielem tej bakterii (około 10-20 proc. osób jest stałymi nosicielami, 50 proc. tymczasowymi, a blisko 25 proc. nosicielstwa dotyczy personelu medycznego) i przenosi ją na powierzchni skóry lub w nosie. Nosicielstwo bezobjawowe to efekt tzw. kolonizacji bakteryjnej. Gronkowiec najczęściej lokalizuje się w g ardle, nosie, pochwie i na skórze.
Jeśli dojdzie do spadku odporności organizmu, gronkowiec może prowadzić do rozwoju różnych chorób. Kiedy pojawi się we krwi (jest to tzw. bakteriemia) jest rozprowadzany po całym ciele, wywołując zakażenia zarówno miejscowe (ropnie, czyraki, wypryski, zapalenia spojówek), jak i ogólnoustrojowe (zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie żył, zapalenie kości i szpiku kostnego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).
S. aureus wytwarza szereg toksyn pozakomórkowych, takich jak enterotoksyna A-E, toksyna zespołu wstrząsu toksycznego 1 (TSST-1) oraz epidermolizyna. Spożycie enterotoksyny wytwarzanej przez S. aureus w skażonej żywności może powodować zatrucie pokarmowego. Epidermolizyna prowadzi do gronkowcowego zespołu oparzonej skóry, a toksyna TSST 1 do bardzo groźnego zespołu wstrząsu toksycznego.
Niebezpieczne powikłania pogrypowe. Jak się przed nimi chronić?
Zakażenie Staphylococcus epidermidis
Staohylococcus epidermidis czyli szczep potocznie zwany gronkowcem skórnym to bakteria, która bytuje na skórze i śluzówce u każdego człowieka. Stanowi ona fizjologiczną florę bakteryjną błony śluzowej nosa, gardła i jamy ustnej, a także jelit, układu moczowo - płciowego. Zamieszkuje również różne obszary skóry. Jest zatem nie groźna dla osób z właściwie funkcjonującym układem immunologicznym. Problem pojawia się, gdy spada odporność na skutek m.in. choroby nowotworowej, zawału mięśnia sercowego, przeszczepu lub też operacji mającej na celu wprowadzenie do organizmu ciała obcego w postaci implantu, stentu czy sztucznej zastawki. Gronkowiec ten ma zdolność tworzenia na tego typu materiałach biofilmu, czyli struktury chroniącej bakterie przed komórkami układu odpornościowego oraz antybiotykami. Mówi się, że na skutek rozwoju medycyny interwencyjnej Staphylococcus epidermidis zajmuje już 3 miejsce na liście bakterii najczęściej wywołujących zakażenia w warunkach szpitalnych.
U osób z grup ryzyka Staphylococcus epidermidis najczęściej wywołuje:
- bakteriemię
- zapalenie wsierdzia - najczęściej na skutek wprowadzenia do mięśnia sercowego sztucznych zastawek,
- stan zapalny otrzewnej - do zakażenia dochodzi podczas dializy otrzewnowej,
- zapalenie opon mózgowo - rdzeniowych - najczęściej kiedy do struktur mózgowych wprowadza się różnego rodzaju zastawki stosowane w leczeniu urazów lub wodogłowia,
- stan zapalny kości i szpiku,
- zakażenie układu moczowego - również ma ono związek z wprowadzaniem cewnika do dróg moczowych.
Wypadanie włosów a hormony tarczycy
Jednym z objawów chorób tarczycy jest osłabienie i nadmierne wypadanie włosów. Niedoczynność i nadczynność tarczycy prowadzi bowiem do spowolnienia procesów metabolicznych i pogorszenia stanu skóry. Zaburzenia pracy tarczycy związane są z produkcją T3 i T4. Wspomniane hormony spełniają w organizmie wiele funkcji i stymulują procesy przemiany materii i energii. Niedoczynność i nadczynność tarczycy to dwa różne zaburzenia dające odmienne objawy.
Zmiany zachodzące w obrębie włosów i struktury skóry występują jednak w obu chorobach. Nieprawidłowe stężenie hormonów spowalnia procesy zachodzące w cebulkach włosowych. Ostateczna faza to zatrzymanie wzrostu włosów. Dojdzie również do zaburzeń w funkcjonowaniu gruczołów łojowych, a włosy mogą stać się suche i łamliwe. Po około 2-4 miesiącach od wystąpienia zaburzeń hormonalnych rozpoczną się problemy ze stanem włosów. Wypadanie włosów można powstrzymać za pomocą leczenia farmakologicznego, czyli przywracając równowagę hormonalną.
