U nas zapłacisz kartą
Gronkowiec a wypadanie włosów - Związek, Objawy i Sposoby Leczenia
Gronkowiec złocisty – charakterystyka
Gronkowiec złocisty ( Staphylococcus aureus ) jest szybko rozprzestrzeniająca się bakterią znaną ze swojej oporności na antybiotyki. Szacuje się, że nawet co trzecia osoba w pewnym momencie życia jest nosicielem tej bakterii (około 10-20 proc. osób jest stałymi nosicielami, 50 proc. tymczasowymi, a blisko 25 proc. nosicielstwa dotyczy personelu medycznego) i przenosi ją na powierzchni skóry lub w nosie. Nosicielstwo bezobjawowe to efekt tzw. kolonizacji bakteryjnej. Gronkowiec najczęściej lokalizuje się w g ardle, nosie, pochwie i na skórze.
Jeśli dojdzie do spadku odporności organizmu, gronkowiec może prowadzić do rozwoju różnych chorób. Kiedy pojawi się we krwi (jest to tzw. bakteriemia) jest rozprowadzany po całym ciele, wywołując zakażenia zarówno miejscowe (ropnie, czyraki, wypryski, zapalenia spojówek), jak i ogólnoustrojowe (zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie żył, zapalenie kości i szpiku kostnego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).
S. aureus wytwarza szereg toksyn pozakomórkowych, takich jak enterotoksyna A-E, toksyna zespołu wstrząsu toksycznego 1 (TSST-1) oraz epidermolizyna. Spożycie enterotoksyny wytwarzanej przez S. aureus w skażonej żywności może powodować zatrucie pokarmowego. Epidermolizyna prowadzi do gronkowcowego zespołu oparzonej skóry, a toksyna TSST 1 do bardzo groźnego zespołu wstrząsu toksycznego.
Niebezpieczne powikłania pogrypowe. Jak się przed nimi chronić?
Zakażenie Staphylococcus epidermidis
Staohylococcus epidermidis czyli szczep potocznie zwany gronkowcem skórnym to bakteria, która bytuje na skórze i śluzówce u każdego człowieka. Stanowi ona fizjologiczną florę bakteryjną błony śluzowej nosa, gardła i jamy ustnej, a także jelit, układu moczowo - płciowego. Zamieszkuje również różne obszary skóry. Jest zatem nie groźna dla osób z właściwie funkcjonującym układem immunologicznym. Problem pojawia się, gdy spada odporność na skutek m.in. choroby nowotworowej, zawału mięśnia sercowego, przeszczepu lub też operacji mającej na celu wprowadzenie do organizmu ciała obcego w postaci implantu, stentu czy sztucznej zastawki. Gronkowiec ten ma zdolność tworzenia na tego typu materiałach biofilmu, czyli struktury chroniącej bakterie przed komórkami układu odpornościowego oraz antybiotykami. Mówi się, że na skutek rozwoju medycyny interwencyjnej Staphylococcus epidermidis zajmuje już 3 miejsce na liście bakterii najczęściej wywołujących zakażenia w warunkach szpitalnych.
U osób z grup ryzyka Staphylococcus epidermidis najczęściej wywołuje:
- bakteriemię
- zapalenie wsierdzia - najczęściej na skutek wprowadzenia do mięśnia sercowego sztucznych zastawek,
- stan zapalny otrzewnej - do zakażenia dochodzi podczas dializy otrzewnowej,
- zapalenie opon mózgowo - rdzeniowych - najczęściej kiedy do struktur mózgowych wprowadza się różnego rodzaju zastawki stosowane w leczeniu urazów lub wodogłowia,
- stan zapalny kości i szpiku,
- zakażenie układu moczowego - również ma ono związek z wprowadzaniem cewnika do dróg moczowych.
Gronkowiec skórny – charakterystyka
Podobnie jak gronkowiec złocisty, gronkowiec skórny zlokalizowany jest na skórze i błonach śluzowych. Staphylococcus epidermitis jest jedną z najczęstszych przyczyn zakażeń wewnątrzszpitalnych . Ze względu na potencjalną zdolność do tworzenia się biofilmu i kolonizacji na różnych powierzchniach, na zarażenie narażone są osoby, u których stosuje się inwazyjną terapię do leczenia lub podtrzymania życia – zaintubowane, dializowane, mające założone cewniki, sztuczne zastawki czy implanty medyczne.