U nas zapłacisz kartą
Gronkowiec a wypadanie włosów - Związek, Objawy i Sposoby Leczenia
Gronkowiec skórny – charakterystyka
Podobnie jak gronkowiec złocisty, gronkowiec skórny zlokalizowany jest na skórze i błonach śluzowych. Staphylococcus epidermitis jest jedną z najczęstszych przyczyn zakażeń wewnątrzszpitalnych . Ze względu na potencjalną zdolność do tworzenia się biofilmu i kolonizacji na różnych powierzchniach, na zarażenie narażone są osoby, u których stosuje się inwazyjną terapię do leczenia lub podtrzymania życia – zaintubowane, dializowane, mające założone cewniki, sztuczne zastawki czy implanty medyczne.
Dializa nerek, czyli metoda leczenia schyłkowej niewydolności nerek
Jakie choroby i objawy wywołuje gronkowiec?
Niektóre gronkowce koagulazoujemne również stanowią skład fizjologicznej flory bakteryjnej ludzi, a w sprzyjających warunkach dochodzi do zakażeń wywołanych właśnie przez te konkretne szczepy bakteryjne. Mowa tutaj o Staphylococcus epidermidis, który najczęściej powoduje zakażenia protez oraz innych obcych elementów wprowadzonych do organizmu w ramach zabiegów chirurgicznych oraz o Staphylococcus saprophyticus, który jest częstą przyczyną zakażeń układu moczowego u młodych kobiet.
Objawy zainfekowania gronkowcem zależą od umiejscowienia się bakterii. Infekcja gronkowcem na skórze objawia się głównie jej czerwonym zabarwieniem, ranami i bólem w miejscu zmiany. Objawy zakażeń układowych również będą specyficzne dla choroby rozwijającej się w poszczególnych częściach organizmu. Często mało specyficzne, ale wspólne objawy gronkowca to m.in. wysoka gorączka oraz złe samopoczucie pacjenta. Ze względu na to, że gronkowiec złocisty powoduje schorzenia dające mało charakterystyczne objawy wspólne najlepiej, aby właściwie leczyć infekcję wywołaną gronkowcem wykonać odpowiednie badania bakteriologiczne.
Zakażenie gronkowcem – powikłania
Niewłaściwe leczenie lub jego brak w przypadku zakażenia gronkowcem są bardzo niebezpieczne ze względu na możliwe powikłania. Dlatego nie można infekcji bakteryjnej tego typu leczyć na własną rękę. Zawsze niezbędna jest konsultacja lekarska. Najbardziej niebezpieczne jest przenoszenie się bakterii gronkowca z narządu pierwotnie objętego zakażeniem do krwioobiegu i dalszy postęp choroby, która może zakończyć się sepsą.Tak powszechne zapalenie zatok przynosowych wywołane gronkowcem złocistym może prowadzić do m.in. ropnych wewnątrzczaszkowych zapaleń żył i zapalenia opon mózgowo - rdzeniowych. Niewyleczone zakażenie gronkowcem złocistym często prowadzi również do zapalenia płuc, dróg moczowych, tchawicy, mięśnia sercowego czy też wsierdzia. Natomiast gronkowiec skórny tworząc biofilm na cewnikach i utrudniając tym samym leczenie zakażenia może doprowadzić do kłębuszkowego zapalenia nerek. Choroby, która prowadzi często do niewydolności nerek.
Infekcja gronkowcem w ciąży stanowi zagrożenie dla matki i płodu. Gronkowiec jest w stanie przejść przez łożysko i zainfekować również nienarodzone dziecko. Pojawienie się bakterii w drogach rodnych ciężarnej może wykluczyć naturalny poród. Dlatego wszelkie objawy zakażenia gronkowcem okolic intymnych powinny być natychmiast zgłaszane lekarzowi. Chodzi głównie o upławy, świąd, nieprzyjemny zapach oraz uczucie suchości. Tego typu objawy wymagają natychmiastowego leczenia. Pierwszym wyborem są oczywiście leki dopochwowe. Przyszła mama powinna zwrócić również uwagę na inne objawy gronkowca. Należą do nich m.in. zmiany skórne, nawracające infekcje gardła i zatok, dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, ból brzucha, wymioty), bolesność przy oddawaniu moczu. Zwalczanie bakterii gronkowca w ciąży jest o tyle trudne, że niektóre antybiotyki nie mogą być stosowane w tym czasie ze względu na szkodliwy wpływ na dziecko bądź też brak badań w zakresie bezpieczeństwa stosowania ich w ciąży.
Wpływ hormonów na włosy
Największym problemem dla włosów są męskie hormony płciowe. Nadmiar androgenów zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn doprowadza do utraty włosów. Problem dotyczy zazwyczaj mężczyzn i objawia się łysieniem w okolicach skroni i na czubku głowy. Kobietom ten problem doskwiera najczęściej w okresie menopauzy, ponieważ znacznie obniża się wtedy poziom żeńskich hormonów płciowych. Zagrożeniem dla kondycji włosów jest również progesteron, który zwiększa przetłuszczenie włosów.
Również prolaktyna może działać na włosy niekorzystnie i nasili ich wypadanie. Niektóre zaburzenia hormonalne mogą natomiast nasilić występowanie owłosienia. Mowa o okresie dojrzewania oraz menopauzy u kobiet. Nadmierne owłosienie występuje wówczas w na różnych partiach ciała i czasem przyjmuje postać tzw. wąsika. Nadmierne owłosienie może występować również na brzuchu, plecach czy klatce piersiowej.
