U nas zapłacisz kartą
Grzybica skóry głowy a wypadanie włosów - Związek, leczenie i profilaktyka
Typy grzybicy skóry głowy
- grzybicę drobnozarodnikową – charakteryzująca się największą zakaźnością, występuje najczęściej u dzieci, powoduje łamanie się włosów tuż nad powierzchnią skóry
- grzybicę strzygącą– występująca najczęściej na brodach mężczyzn lub i małych dzieci, charakteryzuje się występowaniem dużych, napełnionych ropą pęcherzy, które są bardzo bolesne i zazwyczaj muszą być przebijane, jeśli leczenie nie zostanie podjęte odpowiednio wcześnie, chory musi pogodzić się z nieodwracalnym wyłysieniem
- grzybicę woszczynową– charakteryzuje się występowaniem kolistych wykwitów w kolorze żółtym lub szarym, z biegiem czasu zaczynających wydzielać bardzo nieprzyjemny zapach.
Znając typ grzybicy można podjąć leczenie i pozbyć się złuszczającego naskórka. Każda odmiana przejawia charakterystyczne widoczne objawy. Osobom zmagającym się ze schorzeniem trudno ukryć postępujące zmiany. Stąd konieczne jest podjęcie leczenia oraz zwalczenie grzybicy, którą mogą zarazić się również osoby przebywające w pobliżu chorego.
Przyczyny i czynniki ryzyka wystąpienia grzybicy skóry głowy
Grzybica owłosionej skóry głowy pojawia się częściej u osób, które:
- stosują długotrwałą sterydoterapię wysokimi dawkami leków (glikokortykosteroidy) oraz inne leki, które obniżają odporność
- cierpią na białaczkę, HIV, zespół DiGeorge’a
- dbają niewłaściwie o higienę owłosionej skóry głowy
Bezpośrednią przyczyną grzybicy owłosionej skóry głowy jest kontakt z dermatofitem. Różne gatunki grzybów powodują odmienne rodzaje grzybicy. Przyczyną grzybicy drobnozarodnikowej jest prawie wyłącznie zakażenie grzybem przenoszonym przez psy, koty, świnki morskie i chomiki. Grzybica strzygąca pojawia się w wyniku zakażenia głównie grzybami bytującymi u ludzi, ale także u zwierząt lub w glebie.
Dlaczego wypadają włosy?
Przerzedzenie lub dziedziczne łysienie (zwane także łysieniem androgenowym) jest jedną z głównych przyczyn wypadania włosów i dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Łysienie plackowate, będące chorobą autoimmunologiczną, to kolejny przykład. W tym przypadku to organizm atakuje własne komórki włosowe.
Zmniejszanie się objętości fryzury może być wczesnym sygnałem choroby tarczycy lub niedokrwistości. Dzięki prawidłowemu leczeniu łysienie często zostaje zatrzymane i odwrócone. Utrata włosów po długotrwałej chorobie jak przeziębienie, narkoza przedoperacyjna, wysoka gorączka, zakażenie lub grypa są również znaczącymi przyczynami tego problemu.
Radioterapia i chemioterapia często prowadzą do czasowego wyłysienia, podobnie jak trichotilomania – zaburzenie, gdzie osoba nieświadomie wyrywa swoje włosy. Nadmierna utrata kosmyków po porodzie lub w okresie menopauzy jest związana ze spadkiem poziomu estrogenów. Problem ten może być częściowo odwrócony, lecz objętość włosów rzadko wraca do stanu sprzed przekwitania.
Stres i traumatyczne wydarzenia życiowe także nasilają utratę włosów. Podobnie jak radykalna dieta oraz znaczny spadek masy ciała. Problem nadmiernego wypadania włosów często ujawnia się od 3 do 6 miesięcy po zmianie nawyków żywieniowych.
Utrata włosów często jest spowodowana niewłaściwym poziomem witamin i minerałów, takich jak nadmiar witaminy A, niedobór witamin z grupy B, D3 czy niedobór białka i żelaza w diecie, co jest szczególnie ważne dla prawidłowej kondycji włosów.
Przyjmowanie niektórych leków na receptę również może być przyczyną wypadania włosów, podobnie jak nieprawidłowa pielęgnacja pasm, w tym częste farbowanie, stosowanie silnych kosmetyków, suszenie gorącym powietrzem, używanie prostownicy, mocne upięcia czy ciasne warkoczyki, które przyczyniają się do uszkodzenia włókien włosowych oraz podrażnień skóry.
Pozostałe przyczyny nadmiernej utraty włosów
Przyczyny wypadania włosów mogą być bardziej złożone niż się wydaje. Oprócz wcześniej wymienionych czynników, takich jak stres, problemy z tarczycą czy dieta, istnieje kilka innych ważnych aspektów, które mogą nasilać ten problem:
Jak zdiagnozować grzybicę skóry głowy
Aby zdiagnozować grzybicę skóry głowy, należy udać się do lekarza dermatologa, który skieruje pacjenta na badanie mikroskopowe włosów oraz wykonanie badania mikrobiologicznego (bezpośredniego i hodowli grzybów). Podczas badania stosuje się również kwarcową lampę Wooda, która pozwala na odróżnienie grzybicy drobnozarodnikowej od innych schorzeń – w przypadku tego rodzaju grzybicy wynikającej z zakażenia grzybem Microsporum pojawia się fluoryzacja poszczególnych włosów na kolor zielonkawy.
Zgodnie z zaleceniami ekspertów Sekcji Mikologicznej Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego, w leczeniu grzybicy skóry głowy rekomendowane jest skojarzenie przeciwgrzybiczych leków doustnych (terbinafina, itrakonazol i flukonazol) oraz preparatów miejscowych nakładanych na skórę głowy - kremów, płynów i maści o miejscowym działaniu przeciwgrzybiczym (preparatów azolowych, cyklopiroksu lub amorolfiny), w tym szamponów z ketokonazolem, ekonazolem i cyklopiroksolaminą 2 razy w tygodniu przez okres leczenia. Zaleca się częste mycie włosów i skóry głowy oraz cotygodniowe krótkie strzyżenie włosów.
