U nas zapłacisz kartą
Helicobacter pylori a wypadanie włosów - Związek, Mechanizmy i Wpływ na Zdrowie Włosów
Jak można się zarazić Helicobater pylori?
Nie trudno o zakażenie helicobacter pylori. Wystarczy kontakt ze śliną lub kałem, w którym występuje bakteria.
Do czynników, które szczególnie predysponują do „złapania” bakterii należą kiepskie warunki socjalne (np. dzielenie małego pomieszczenia z wieloma osobami) czy mieszkanie w rozwijającym się państwie.
Szacuje się, że około 80 procent osób dorosłych jest nosicielem helicobactera. Bakterii helicobacter nie odstrasza kwaśne środowisko żołądka. To za sprawą ureazy, czynnika, który rozkłada mocznik do amoniaku i dwutlenku węgla, zmieniając PH żołądka z kwaśnego na zasadowy.
Z pewnością trudniej osiedlić się tej bakterii, jeśli człowiek przestrzega podstawowych zasad higieny (częste mycie rąk oraz zębów) oraz dba o właściwą dietę.
Umów wizytę u dermatologa
Problem wypadania włosów warto w pierwszej kolejności skonsultować z lekarzem rodzinnym. Razem z pacjentem przeanalizuje jego stan zdrowia i przebyte choroby, obecnie stosowaną dietę i przyjmowane leki. Zleci również podstawowe badania diagnostyczne, aby móc ocenić, co może być przyczyną utraty włosów. Przyczyn jest naprawdę wiele, dlatego warto rozpocząć wstępną diagnostykę, by lekarz mógł nas skierować do odpowiedniego specjalisty.
Jeżeli problem wynika z zaburzeń układu hormonalnego, należy zgłosić się do endokrynologa. Gdy lekarz stwierdzi, że przyczyną może być choroba skóry, wówczas skieruje nas do dermatologa. Może on wykonać dodatkowe badania, takie jak: trichogram, trichoskopia, czy pobrać wycinek ze skóry głowy.
Do lekarza specjalisty możemy się zapisać ze pośrednictwem serwisu LekarzeBezKolejki.pl. Pacjenci mają do wyboru tysiące specjalistów z całej Polski, którzy oferują wizyty na NFZ i prywatne.
Diagnostyka w kierunku Helicobacter pylori
Wskazania do diagnostyki w kierunku Helicobacter pylori
(Management of Helicobacter pylori infection – the Maastricht V/Florence Consensus Report P. Malfertheiner, F. Megraud, C.A. O’Morain i wsp.)
- aktywna lub przebyta choroba wrzodowa
- wczesny rak żołądka
- bliscy krewni chorych na raka żołądka
- chłoniak MALT
- dyspepsja
- planowane długotrwałe leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi
- niedokrwistość z powodu niedoboru żelaza o nieznanej etiologii
- niedobór witaminy B12
Badania laboratoryjne w diagnozowaniu zakażenia Helicobacter pylori obejmują testy nieinwazyjne i inwazyjne.
Metody nieinwazyjne zalecane są dla osób bez objawów alarmowych i bez wywiadu rodzinnego w kierunku nowotworów przewodu pokarmowego. Badania powinny być wykonywane w laboratorium, gdzie interpretowane są przez diagnostę laboratoryjnego.
Metody inwazyjne, wymagające endoskopowego pobrania wycinka, powinny być wykonywane u osób z alarmowymi objawami i u pacjentów z wywiadem rodzinnym w kierunku nowotworów przewodu pokarmowego.
Uwaga: nie należy przyjmować IPP przez 7–14 dni przed testami: oddechowym, antygenowym i ureazowym.
Testy antygenowe z kału w kierunku Helicobacter pylori
Testy wykonywane z kału służą do diagnozowania aktywnego zakażenia oraz do oceny skuteczności leczenia.