U nas zapłacisz kartą
Helicobacter pylori a wypadanie włosów - Związek, Mechanizmy i Wpływ na Zdrowie Włosów
Diagnostyka w kierunku Helicobacter pylori
Wskazania do diagnostyki w kierunku Helicobacter pylori
(Management of Helicobacter pylori infection – the Maastricht V/Florence Consensus Report P. Malfertheiner, F. Megraud, C.A. O’Morain i wsp.)
- aktywna lub przebyta choroba wrzodowa
- wczesny rak żołądka
- bliscy krewni chorych na raka żołądka
- chłoniak MALT
- dyspepsja
- planowane długotrwałe leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi
- niedokrwistość z powodu niedoboru żelaza o nieznanej etiologii
- niedobór witaminy B12
Badania laboratoryjne w diagnozowaniu zakażenia Helicobacter pylori obejmują testy nieinwazyjne i inwazyjne.
Metody nieinwazyjne zalecane są dla osób bez objawów alarmowych i bez wywiadu rodzinnego w kierunku nowotworów przewodu pokarmowego. Badania powinny być wykonywane w laboratorium, gdzie interpretowane są przez diagnostę laboratoryjnego.
Metody inwazyjne, wymagające endoskopowego pobrania wycinka, powinny być wykonywane u osób z alarmowymi objawami i u pacjentów z wywiadem rodzinnym w kierunku nowotworów przewodu pokarmowego.
Uwaga: nie należy przyjmować IPP przez 7–14 dni przed testami: oddechowym, antygenowym i ureazowym.
Testy antygenowe z kału w kierunku Helicobacter pylori
Testy wykonywane z kału służą do diagnozowania aktywnego zakażenia oraz do oceny skuteczności leczenia.
Jak leczyć zakażenie bakteriąHelicobacter pylori?
Wczesne i efektywne leczenie zakażenia pozwala na zahamowanie reakcji zapalnej wywołanej przez H. pylori, a tym samym zapobiega powstawaniu zmian przedrakowych oraz może zminimalizować ryzyko progresji już istniejących w pełnoobjawowy nowotwór. Obecne wytyczne zakładają konieczność leczenia zakażeń bakterią w każdym przypadku, bez względu na obecność objawów klinicznych lub ich brak. Pomimo ogromnego rozpowszechnienia Helicobacter pylori wśród populacji światowej, jej skuteczne i pełne wyleczenie wciąż pozostaje wyzwaniem. Jest to spowodowane przede wszystkim jej odpornością na antybiotyki, a skuteczność leczenia ocenia się najwyżej na 90%.
Nieoceniona w leczeniu zakażenia H. pylori jest odpowiednia dieta. Wykazano, że niektóre warzywa mogą zahamować lub spowolnić wzrost bakterii, zwłaszcza te zawierające sulforafan. Jest to związek siarki, wykazujący silne działanie detoksykacyjne i antynowotworowe, a którego wyjątkowo duże stężenie posiadają brokuły i ich kiełki. Bogate w tą substancję są także inne warzywa kapustne, takie jak kalafior, rukola, jarmuż, brukselka czy kalarepa. Wykazano, że sulforafan działa na obie formy Helicobacter pylori– wewnątrzkomórkową i pozakomórkową. Warto wprowadzić do diety także zioła, wśród których najistotniejsze są: czystek wawrzynolistny, lebiodka (pospolita, majoran, kreteńska) i korzeń lukrecji, które wykazują działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne.
Przydatne w walce z H. pylorimogą być ekstrakty z żurawiny, które łagodzą stany zapalne i prawdopodobnie zmniejszają zdolność przyczepiania się bakterii do błony śluzowej żołądka. Warto włączyć do diety także czosnek, którego silne właściwości bakteriobójcze są znane od wieków i które zapewniły mu miano „naturalnego antybiotyku”. Hamująco na rozwój H. pylori wpływa także ekstrakt z tymianku oraz ekstrakt z cynamonu. Bardzo ważne w leczeniu zakażenia jest również stosowanie odpowiednich probiotyków. Muszą one zawierać określone szczepy- Lactobacillus, Bifidobacterium oraz Saccharomyces boulardii, które wspierają terapię eradykacyjną i zmniejszają ryzyko wystąpienia skutków ubocznych wynikających ze stosowania leków, takich jak biegunka czy mdłości.
Co sprzyja zakażeniu bakteriąHelicobacter pylori?
Nie ma korelacji w częstości zakażeń a płcią, natomiast ważną rolę odgrywa tu wiek i miejsce zamieszkania. Do infekcji dochodzi najczęściej w okresie dzieciństwa, a ponieważ bakteria przenosi się z człowieka na człowieka, dotyczy ona zazwyczaj całej rodziny. Najwięcej przypadków obserwuje się w małych miejscowościach i na wsiach, mniej natomiast w dużych miastach. Ryzyko zakażenia zależy także od poziomu higieny i warunków sanitarnych panujących w danym rejonie, dlatego państwa rozwijające się obserwują znacznie większy odsetek zakażeń w porównaniu z krajami wysokorozwiniętymi.
Istnieją trzy główne drogi zakażenia Helicobacter pylori: oralno-oralna (ustno-ustna), gastro-oralna (żołądkowo-ustna) oraz fekalno-oralna (odbytniczo-ustna). Bakteria bytuje w ślinie, dlatego możliwe jest zakażenie nawet poprzez pocałunek, a także w wymiocinach i kale, co przy braku zachowania podstawowych zasad higieny sprzyja rozprzestrzenianiu się infekcji.
Także nałogi, takie jak palenie papierosów czy nadużywanie alkoholu, jak również jedzenie nieumytych owoców i warzyw, surowego lub niedogotowanego mięsa oraz picie nieprzegotowanej wody, zwiększają szanse na infekcję bakterią. Mimo, iż głównym nosicielem bakterii jest człowiek, istnieje ryzyko przeniesienia bakterii także ze zwierząt mających kontakt z ludźmi, dlatego obserwuje się większy odsetek zakażeń wśród osób posiadających zwierzęta gospodarskie.