U nas zapłacisz kartą
Insulinooporność a wypadanie włosów - Związek, Przyczyny i Sposoby Leczenia
Insulinooporność – leczenie
W leczeniu insulinooporności bardzo ważne jest leczenie niefarmakologiczne. Zadbanie o masę ciała, zmiana diety, wprowadzenie regularnej aktywności fizycznej oraz rezygnacja z używek (alkohol, papierosy) mają ogromny wpływ na poprawę wrażliwości na insulinę.
Ponadto należy regularnie wykonywać badania, które pozwolą na wczesnym etapie wykryć zaburzenia gospodarki węglowodanowej. Osoby z insulinoopornością powinny zawsze zgłaszać lekarzom swój problem, ponieważ leki stosowane w innych schorzeniach mogą pogłębiać ich problemy z wrażliwością komórek na insulinę. Chodzi tutaj głównie o sterydy, niektóre farmaceutyki stosowane w leczeniu nadciśnienia oraz doustną antykoncepcję hormonalną. Lekiem stosowanym w leczeniu insulinooporności jest metformina. Rekomendowana jest ona jednak dla pacjentów do 60. roku życia z otyłością II stopnia oraz u kobiet po przebytej cukrzycy ciążowej.
Według doniesień naukowych pomocne w przypadku insulinooporności może okazać się również uzupełnienie diety o maślan sodu. Regularna suplementacja tym składnikiem powoduje zwiększenie wydzielania GLP-1 (hormonu jelitowego), który oddziałuje na komórki beta trzustki. Redukuje tym samym zarówno glikemię poposiłkową, jak i hemoglobinę glikozylowaną oraz hamuje wydzielanie glukagonu. Dzięki temu maślan sodu wykazuje korzystny wpływ na zmniejszenie insulinooporności, obniżenie poziomu cholesterolu i trójglicerydów oraz redukcję tkanki tłuszczowej, a tym samym masy ciała. Co więcej maślan sodu nie wykazuje istotnych działań niepożądanych i ma bardzo niską toksyczność. Można go stosować we wszystkich grupach wiekowych bez większych przeciwwskazań. Najlepiej sięgać po maślan sodu w postaci mikroglanulatu. Jest on wtedy najlepiej przyswajalny przez organizm. Przykładem tego typu preparatu jest Insudiab.
Przyczyny wypadania włosów
Wypadanie włosów to dość powszechny problem zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn. O ile zazwyczaj powodem jest jedynie niedobór witamin lub minerałów, czasami przyczyna wypadania włosów może być o wiele poważniejsza i stanowić oznakę choroby.
Codziennie każdy z nas traci około 100 włosów. Niektórzy trycholodzy zwracają uwagę, że mogą występować pewne różnice w ilości wypadanych włosów, co związane jest z porą roku. Jest to jednak całkowicie normalny proces, wynikający z cyklu życia włosa, który dzieli się na 3 fazy:
To, jakie mamy włosy, jest uwarunkowane genetycznie, dlatego geny mogą mieć również wpływ na ich wypadanie. Inne przyczyny wypadania włosów to:
- zmiany hormonalne,
- choroby skóry głowy, np. łupież, łojotokowe zapalenie skóry głowy,
- łysienie (zarówno androgenowe jak i plackowate),
- niedobór mikro i makro elementów, głównie żelaza i cynku,
- leki, szczególnie te stosowane w chemioterapii powodujące tymczasową utratę włosów,
- długotrwałe przeziębienie, grypa,
- zbyt restrykcyjna dieta skutkująca dużą utratą masy ciała,
- schorzenia na tle psychicznym oraz narażenie na długotrwałe działanie stresu,
- stylizacja włosów – suszenie za pomocą zbyt wysokiej temperatury, częste korzystanie z prostownicy lub lokówki, częste farbowanie włosów i korzystanie z silnych środków stylizujących,
- zbyt mocne ściskanie włosów w przypadku niektórych fryzur, np. końskiego ogona lub koka – silne naciąganie włókien może powodować podrażnienie mieszków, co z kolei prowadzi do wypadania,
- poród – wypadanie włosów po porodzie związane jest z gwałtownym spadkiem estrogenów,
- zmiany klimatu,
- palenie papierosów, nadużywanie alkoholu,
- zatrucie metalami ciężkimi, np. ołowiem.
Czym jest insulinooporność?
Insulina to hormon, który wytwarzany jest w trzustce, a dokładniej w komórkach beta wysp Langerhansa. Jest to bardzo ważny związek anaboliczny, który bierze udział w metabolizmie głównie węglowodanów, ale również białek i tłuszczy. Do najważniejszych zadań insuliny należą:
- regulacja poziomu glukozy we krwi (obniżenie poziomu cukru we krwi do prawidłowego, a wzrost jego stężenia w komórkach, które dzięki temu mają energię do przeprowadzania procesów metabolicznych),
- udział w przetwarzaniu węglowodanów w tłuszcze,
- zwiększenie syntezy białek (dostarcza pojedynczych aminokwasów).
Kiedy pojawia się spadek wrażliwości tkanek na działanie insuliny mówi się o rozwoju insulinooporności.
Stan ten niesie za sobą wiele zaburzeń metabolicznych do których można zaliczyć:
- wzrost produkcji glukozy w wątrobie,
- spadek wychwytu cukru przez tkanki obwodowe,
- zaburzenia w przemianie tłuszczów (we krwi krąży więcej wolnych kwasów tłuszczowych),
- zwiększenie produkcji insuliny w trzustce (hiperinsulinemia).
W początkowej fazie rozwoju insulinooporności zwiększone ilości insuliny we krwi wykorzystywane są na pokrycie zapotrzebowania organizmu, jednak gdy stan ten się przedłuża wewnętrzne mechanizmy samoregulujące zaczynają zawodzić. Wtedy zazwyczaj pacjent trafia do lekarza i diagnozuje się u niego stan przedcukrzycowy, cukrzycę typu 2 lub też schorzenia sercowo - naczyniowe (nadciśnienie tętnicze, zwiększony poziom cholesterolu i trójglicerydów we krwi, itd.).
Insulinooporność nie występuje jako odrębna choroba. Stanowi natomiast część tzw. zespołu metabolicznego. Oznacza to, że u danego pacjenta obserwuje się obniżoną wrażliwość tkanek na insulinę, a oprócz tego diagnozuje się również m.in. otyłość, nadciśnienie tętnicze, zwiększony poziom cholesterolu we krwi oraz poziom glukozy na czczo równy bądź wyższy od 100 mg/dl. Co ważne wszystkie te zaburzenia, zgodnie z definicją zespołu metabolicznego są ze sobą ściśle powiązane.