Insulinooporność a wypadanie włosów - Związek, Przyczyny i Sposoby Leczenia
Objawy insulinooporności
Objawy insulinooporności są bardzo niespecyficzne. Nic dziwnego, że osoby zmagające się z problemem są późno diagnozowane. Często jako przyczyn gorszego samopoczucia doszukuje się innych zaburzeń. Do najczęstszych objawów insulinooporności zaliczyć można:
- senność po posiłku w ciągu dnia i problemy ze snem w nocy,
- współistnieje nadciśnienie tętnicze, zwiększone stężenie kwasu moczowego i hipertriglicerydemię,
- zmęczenie, rozdrażnienie, zaburzenia koncentracji,
- częste bóle głowy,
- napady "wilczego głodu" występujące po posiłkach,
- ogromny apetyt na słodycze,
- nadmierną potliwość,
- łatwe przybieranie na wadze,
- ogromne trudności w redukcji masy ciała, mimo diety oraz zwiększonej aktywności fizycznej.
Dwa ostatnie podpunkty są bardzo charakterystyczne dla mechanizmu insulinooporności. Wysoki poziom insuliny, hormonu budulcowego, sprawia że tkanki i komórki ulegają ciągłemu wzrostowi, a dodatkowo wzmaga ona apetyt. Nadmierny poziom insuliny to również zbyt niska ilość glukagonu, hormonu o działaniu przeciwstawnym do insuliny. Kiedy jest go zbyt mało nie zachodzi proces pozyskiwania energii w tłuszczów, co dodatkowo utrudnia redukcję masy ciała.
Do jakich chorób może prowadzić insulinooporność?
U osób z insulinoopornością na początku oznacza się prawidłowy poziom cukru we krwi i bardzo wysoki poziom insuliny. Związane jest to ze zwiększoną produkcją hormonu przez trzustkę, w celu przezwyciężenia oporu tkanek na jego działanie. Trzustka zmuszana jest do ogromnego wysiłku i z czasem wyczerpują się jej właściwości wydzielnicze. Wtedy dochodzi do wzrostu poziomu cukru we krwi najpierw po posiłkach, a później niezależnie od nich. Na tym etapie mówi się już o stanie przedcukrzycowym lub cukrzycy typu 2. Często zachodzi również konieczność podawania insuliny z zewnątrz.
Cukrzyca typu 2 - chcesz wiedzieć więcej? Przeczytaj artykuł >>
Przede wszystkim insulinooporność prowadzi do cukrzycy typu 2, ale jakie inne problemy zdrowotne może powodować?
- Zespół policystycznych jajników - wpływ insuliny na jajniki powoduje produkcję w nich męskich hormonów płciowych, co u kobiet ze skłonnością genetyczną zwiększa ryzyko rozwoju choroby.
- Niealkoholowe stłuszczenie wątroby - pojawia się w przebiegu insulinooporności, ale również samo może ją wywoływać.
- Miażdżyca - co ma związek z zaburzeniami gospodarki lipidowej. Stwierdza się również inne choroby układu sercowo - naczyniowego.
Czy w takim razie insulinooporność równa się cukrzycy typu 2?
I tak, i nie. Mianowicie, insulinooporność nazywana jest euglikemicznym stanem przedcukrzycowym. Oznacza to, iż ten patomechanizm bardzo często charakteryzuje się utrzymaniem prawidłowego lub nieznacznie podwyższonego stężenia glukozy we krwi. Jak to się dzieje? Nasza trzustka na początku rozwoju choroby wciąż posiada zdolności kompensacyjne. Wytwarza ona coraz więcej insuliny, a więc „klucza”, aby glukoza zamiast krążyć w surowicy krwi, dotarła do wnętrza naszych komórek. Problem rozpoczyna się w momencie, gdy trzustka traci tę siłę kompensacyjną. Z czasem rozwoju insulinooporności, nawet dodatkowa ilość „kluczy” nie jest w stanie dostarczyć glukozy do komórek. W tym przypadku obserwuje się wysokie stężenia nie tylko insuliny, ale również glukozy. Wtedy na tle insulinooporności może rozwijać się cukrzyca typu 2, dlatego niezwykle ważna jest diagnoza oraz próba jej leczenia.
Etiopatogeneza każdego rodzaju łysienia jest niezwykle złożona. W przypadku wystąpienia insulinooporności obserwuje się miniaturyzację mieszków włosowych, charakterystyczną dla łysienia androgenowego. Insulinooporność wpływa za zmiany stężeń substancji naczynioruchowych. Co to oznacza dla naszych włosów? Naczynia odżywiające nasze mieszki nie dostarczają odpowiedniej ilości substancji odżywczych, w tym tlenu, potrzebnych do wzrostu włosa. Dodatkowo, przy wysokich stężeniach insuliny obserwuje się lokalne powstawanie androgenów z cholesterolu bądź poprzez konwersję męskiego hormonu do DHT. DHT, jest jego aktywniejszą formą. Wpływa on na skrócenie fazy anagenowej, a więc odpowiedzialnej za wzrost włosa. Właśnie dlatego u osób, u których obserwuje się objawy łysienia androgenowego, a zwłaszcza wczesnego łysienia androgenowego, zaleca się badania w kierunku insulinooporności.
Insulinooporność – leczenie
W leczeniu insulinooporności bardzo ważne jest leczenie niefarmakologiczne. Zadbanie o masę ciała, zmiana diety, wprowadzenie regularnej aktywności fizycznej oraz rezygnacja z używek (alkohol, papierosy) mają ogromny wpływ na poprawę wrażliwości na insulinę.
Ponadto należy regularnie wykonywać badania, które pozwolą na wczesnym etapie wykryć zaburzenia gospodarki węglowodanowej. Osoby z insulinoopornością powinny zawsze zgłaszać lekarzom swój problem, ponieważ leki stosowane w innych schorzeniach mogą pogłębiać ich problemy z wrażliwością komórek na insulinę. Chodzi tutaj głównie o sterydy, niektóre farmaceutyki stosowane w leczeniu nadciśnienia oraz doustną antykoncepcję hormonalną. Lekiem stosowanym w leczeniu insulinooporności jest metformina. Rekomendowana jest ona jednak dla pacjentów do 60. roku życia z otyłością II stopnia oraz u kobiet po przebytej cukrzycy ciążowej.
Według doniesień naukowych pomocne w przypadku insulinooporności może okazać się również uzupełnienie diety o maślan sodu. Regularna suplementacja tym składnikiem powoduje zwiększenie wydzielania GLP-1 (hormonu jelitowego), który oddziałuje na komórki beta trzustki. Redukuje tym samym zarówno glikemię poposiłkową, jak i hemoglobinę glikozylowaną oraz hamuje wydzielanie glukagonu. Dzięki temu maślan sodu wykazuje korzystny wpływ na zmniejszenie insulinooporności, obniżenie poziomu cholesterolu i trójglicerydów oraz redukcję tkanki tłuszczowej, a tym samym masy ciała. Co więcej maślan sodu nie wykazuje istotnych działań niepożądanych i ma bardzo niską toksyczność. Można go stosować we wszystkich grupach wiekowych bez większych przeciwwskazań. Najlepiej sięgać po maślan sodu w postaci mikroglanulatu. Jest on wtedy najlepiej przyswajalny przez organizm. Przykładem tego typu preparatu jest Insudiab.
Przyczyny wypadania włosów
Wypadanie włosów to dość powszechny problem zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn. O ile zazwyczaj powodem jest jedynie niedobór witamin lub minerałów, czasami przyczyna wypadania włosów może być o wiele poważniejsza i stanowić oznakę choroby.
Codziennie każdy z nas traci około 100 włosów. Niektórzy trycholodzy zwracają uwagę, że mogą występować pewne różnice w ilości wypadanych włosów, co związane jest z porą roku. Jest to jednak całkowicie normalny proces, wynikający z cyklu życia włosa, który dzieli się na 3 fazy:
To, jakie mamy włosy, jest uwarunkowane genetycznie, dlatego geny mogą mieć również wpływ na ich wypadanie. Inne przyczyny wypadania włosów to:
- zmiany hormonalne,
- choroby skóry głowy, np. łupież, łojotokowe zapalenie skóry głowy,
- łysienie (zarówno androgenowe jak i plackowate),
- niedobór mikro i makro elementów, głównie żelaza i cynku,
- leki, szczególnie te stosowane w chemioterapii powodujące tymczasową utratę włosów,
- długotrwałe przeziębienie, grypa,
- zbyt restrykcyjna dieta skutkująca dużą utratą masy ciała,
- schorzenia na tle psychicznym oraz narażenie na długotrwałe działanie stresu,
- stylizacja włosów – suszenie za pomocą zbyt wysokiej temperatury, częste korzystanie z prostownicy lub lokówki, częste farbowanie włosów i korzystanie z silnych środków stylizujących,
- zbyt mocne ściskanie włosów w przypadku niektórych fryzur, np. końskiego ogona lub koka – silne naciąganie włókien może powodować podrażnienie mieszków, co z kolei prowadzi do wypadania,
- poród – wypadanie włosów po porodzie związane jest z gwałtownym spadkiem estrogenów,
- zmiany klimatu,
- palenie papierosów, nadużywanie alkoholu,
- zatrucie metalami ciężkimi, np. ołowiem.
U nas zapłacisz kartą