U nas zapłacisz kartą
Insulinooporność a wypadanie włosów - Związek, Przyczyny i Sposoby Leczenia
Jakie badania na insulinooporność wykonać?
Diagnozowanie insulinooporności nie jest zadaniem łatwym, głównie dlatego, że nie ma ustalonego standardu badań, jakie należałoby wykonać u osób, które podejrzewa się o obniżoną wrażliwość na działanie insuliny.
W standardowej opiece lekarskiej wykonuje się niedrogie i łatwo dostępne badania laboratoryjne krwi mające na celu zdiagnozowanie stanu przedcukrzycowego lub cukrzycy. Są to: oznaczenie glukozy na czczo we krwi oraz doustny test obciążenia glukozą (OGTT). Jeśli wyżej wymienione testy potwierdzą stan przedcukrzycowy lub cukrzycę, to z bardzo dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że obecny jest również problem insulinooporności. W takim przypadku zaburzenie, jakim jest insulinooporność, przeszło już w fazę choroby i należy wdrożyć leczenie obniżające zbyt wysoki poziom cukru we krwi.
Jak natomiast zdiagnozować insulinooporność, jeśli poziom cukru we krwi jest prawidłowy? W takiej sytuacji najczęściej wykorzystuje się wskaźnik HOMA-iR, do obliczenia którego potrzebne są wyniki badania:
- glukozy na czczo i insuliny na czczo LUB
- glukozy i insuliny w ramach testu obciążenia glukozą (rzadziej).
Prawidłowa wartość wskaźnika HOMA-iR wynosi 1,0, jednak insulinooporność rozpoznaje się dopiero przy wartości HOMA-iR = 2,5. Aby postawić rozpoznanie insulinooporności na podstawie wskaźnika HOMA-iR, badanie powinno być powtórzone 3–4 razy.
Wskaźnik HOMA-iR można ustalić w oparciu o wzór:
HOMA-iR = insulina na czczo mU/ml × glikemia na czczo (mmol/l)
_________________________________________
22,5
Inne możliwe obliczenie to iloraz stężenia insuliny (w IU/ml) do glukozy na czczo (w mg/dl), za mieszczący się w normie uznaje się wynik
Dieta dla osób z insulinoopornością
Leczenie insulinooporności rozpoczyna się od zmiany nawyków żywieniowych i wprowadzenia regularnej aktywności fizycznej. Dopiero przy braku efektów takiego postępowania należy ordynować pacjentowi stosowanie określonych leków. Dieta w insulinooporności ma na celu pomóc w unormowaniu glikemii po posiłkowej. Jej składniki powinny zawierać wyłącznie produkty jak najmniej przetworzone o niskim indeksie i ładunku glikemicznym. Jakich innych zasad diety w insulinooporności należy przestrzegać?
- posiłki powinny być spożywane w regularnych porach, należy unikać długich przerw,
- zalecana jest zwiększona podaż pełnowartościowego białka (10 - 30% zapotrzebowania energetycznego) - zmniejsza ono glikemię po posiłku dzięki obniżeniu wydzielania hormonów jelitowych,
- tłuszcze (roślinne) powinny stanowić od 25% do 40% całkowitego zapotrzebowania energetycznego - spowalniają one procesy trawienne i opróżnianie żołądka,
- węglowodany mogą stanowić 45 - 60% zapotrzebowania energetycznego, ta duża rozbieżność ma związek z indywidualnymi preferencjami żywieniowymi, ewentualną aktywnością fizyczną oraz indeksem glikemicznym jaki posiadają spożywane potrawy.
Po jakie produkty warto sięgać aby zmniejszyć insulinooporność i nie dopuścić do rozwoju cukrzycy typu 2? Głównie po te jak najmniej przetworzone (owoce i warzywa najlepiej świeże i surowe), o niskim i średnim indeksie glikemicznym, dzięki ich spożyciu napady "wilczego głodu" będą znacznie mniej dokuczliwe. Chodzi m.in. o:
- owoce (jabłka, pomarańcze, jagody, truskawki, awokado, itd.),
- niektóre owoce suszone (śliwko kalifornijskie, jabłko, morele),
- warzywa (rzodkiew, papryka, pomidory, cukinia, brukselka, bakłażan, ogórek, surowa marchew),
- nabiał (kefir, jogurty, sery żółte, maślanka, mleko, serki homogenizowane),
- pełnoziarniste produkty zbożowe (otręby żytnie, orkiszowe, gruboziarniste kasze i makarony, itd.)
- mięso, ryby, jajka,
- oleje roślinne, masło,
- orzechy, pestki, nasiona.
Skutki insulinooporności
Insulinooporność to prognostyk rozwoju chorób takich jak:
- cukrzyca typu 2.,
- miażdżyca,
- choroby sercowo-naczyniowe,
- obturacyjny bezdech senny,
- zespół policystycznych jajników (trwają dyskusje, czy PCOS to przyczyna, czy skutek insulinooporności).
Najczęstszą konsekwencją małej wrażliwości tkanek na działanie insuliny jest cukrzyca typu 2. Podwyższone poziomy cukru we krwi pojawiają się wtedy, gdy zapotrzebowanie na insulinę jest większe niż możliwości wydzielnicze trzustki. Trzustka produkuje znacznie więcej insuliny niż fizjologicznie, ale wrażliwość na ten hormon jest tak mała, że to nie wystarcza do utrzymania glukozy w normie. To dlatego początkowy etap chorowania na cukrzycę typu 2. charakteryzuje się podwyższonym poziomem cukru we krwi i wysokim poziomem insuliny. Leczenie cukrzycy typu 2. zaczyna się od stosowania leków, które uwrażliwiają organizm na działanie własnej insuliny.
Spore zainteresowanie problemem insulinooporności, które obserwuje się obecnie, to wynik zwiększonej świadomości dotyczącej tego, jaka jest zależność pomiędzy małą wrażliwością na insulinę a problemami z masą ciała.
Wysokie stężenie insuliny w organizmie:
- wzmaga apetyt,
- powoduje napady „wilczego głodu”,
- sprzyja łatwemu gromadzeniu tkanki tłuszczowej.
Wypadanie włosów – czy można je zatrzymać?
Wypadanie włosów to proces, który można zatrzymać. Aby jednak było to możliwe, należy przede wszystkim poznać przyczynę, która za nim stoi. Dlatego też jeśli zaobserwujemy, że nasze włosy wypadają w większych ilościach niż zwykle, przede wszystkim powinniśmy udać się do specjalisty, który po przeprowadzeniu wywiadu postawi prawidłową diagnozę i zaproponuje odpowiednie leczenie, jeśli takie będzie konieczne.
W walce z wypadaniem włosów ważną rolę odgrywa dieta, suplementacja oraz stosowanie preparatów na porost włosów. Pomocne mogą okazać się także niektóre zabiegi, np. mezoterapia igłowa.
Aby uniknąć wypadania włosów, oprócz odpowiedniej i zbilansowanej diety, powinniśmy zadbać także o nasze samopoczucie oraz zdrowie psychiczne. Pomocne mogą okazać się np. techniki radzenia sobie ze stresem, które warto praktykować, lub psychoterapia.
