U nas zapłacisz kartą
Insulinooporność a wypadanie włosów - Jak zrozumieć i zarządzać tym problemem
Przyczyny wypadania włosów
Przyczyny te są różnorodne i zależą od wielu czynników. Nagła utrata włosów może wynikać z takich problemów jak schorzenia wewnątrzustrojowe, choroby zakaźne związane z podwyższoną temperaturą, zaburzenia hormonalne, genetyka czy źle dobrana dieta. Ponadto często mają związek z restrykcyjną, wyniszczającą dietą, silnym stresem, stanem zapalnym organizmu, porodem, odstawieniem antykoncepcji, sezonowym wypadaniem włosów, anomalią skóry głowy, niewłaściwą pielęgnacją, nieleczonym łojotokowym zapaleniem skóry, lekami oraz poważnymi operacjami chirurgicznymi i chemioterapią.
Jeżeli wypadanie włosów jest stopniowe i nasila się z roku na rok, może to być wynik czynników dziedzicznych. Inne przyczyny to niewłaściwa pielęgnacja skóry głowy oraz zbyt intensywne zabiegi fryzjerskie, które mogą prowadzić do zauważalnych przerzedzeń.
Insulinooporność objawy
Przygotowałam dla Ciebie zestawienie 25 najczęstszych objawów insulinooporności. Większość z nich jest niespecyficzna i może wskazywać także na inne schorzenia. Jeśli podejrzewasz u siebie insulinooporność zgłoś się do lekarza.
Wymienione objawy związane są z insulinoopornością lub z towarzyszącymi jej często schorzeniami (np. PCO – zespół policystycznych jajników). Pamiętaj – możesz mieć tylko kilka objawów lub obserwować je wszystkie.
- Przewlekłe zmęczenie
- Otyłość brzuszna
- Nagłe napady głodu (szczególnie na słodkie produkty)
- Nagła senność (trudna do opanowania)
- Spadek libido
- Trudności w koncentracji
- Uczucie „mgły” na umyśle
- Rozdrażnienie
- Tępe bóle głowy
- Rogowacenie ciemne (pod pachami, na szyi, na dłoniach)
- Wzmożone uczucie zimna
- Tycie bez wyraźnej przyczyny
- Zatrzymywanie płynów
- „Nalana” twarz
- Trądzik
- Nadmierne owłosienie
- Trudności z zajściem ciążę
- Poronienia
- Zmienne nastroje
- Depresja
- Nadciśnienie tętnicze
- Podwyższone stężenie cholesterolu
- Podwyższone stężenie kwasu moczowego
- Podwyższone stężenie trójglicerydów
- Nieprawidłowe wyniki testu OGGT (obciążenie glukozą 75 g)
Co to jest insulinooporność?
Insulinooporność (nie insulinoodporność) to stan, w którym komórki ciała nie reagują na hormon wydzielany przez trzustkę – insulinę. Zadaniem insuliny jest umożliwić komórkom wykorzystanie glukozy (cukru), która krąży we krwi po spożyciu posiłku. Insulina jest jak klucz do zamka komórek – otwiera je na glukozę. Glukoza, która trafia do komórek może być:
- wykorzystana na bieżące potrzeby energetyczne organizmu,
- zmagazynowana w postaci tkanki tłuszczowej.
W insulinooporności komórki nie reagują na insulinę prawidłowo. Mimo obecności klucza pozostają zamknięte. To powoduje, że we krwi wciąż utrzymuje się wysokie stężenie glukozy we krwi, które na dłuższą metę może uszkadzać komórki. Ponieważ komórki nie reagują to trzustka zaczyna wydzielać coraz więcej insuliny. Wciąż nic? Dochodzi do paradoksu – we krwi krąży glukoza, a to sygnał sytości dla mózgu, ale insulinooporne komórki nie potrafią z tej glukozy skorzystać i w rzeczywistości „głodują”.
Trzustka wydziela więcej i więcej insuliny aż w końcu próg wrażliwości komórek zostaje przekroczony i na „hura” wszystkie otwierają się na glukozę. Dochodzi do gwałtownego spadku stężenia glukozy we krwi, a Ty czujesz wilczy głód.
Insulinooporność to pierwszy krok do cukrzycy typu II, ale też nie wyrok. Dzięki kombinacji diety, aktywności fizycznej i leczenia (najczęściej metforminą) udaje się zmniejszyć nasilenie insulinooporności. Insulinooporność to objaw nie choroba.