U nas zapłacisz kartą
Insulinooporność a wypadanie włosów - Jak zrozumieć i zarządzać tym problemem
Dlaczego wypadają włosy?
Przerzedzenie lub dziedziczne łysienie (zwane także łysieniem androgenowym) jest jedną z głównych przyczyn wypadania włosów i dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Łysienie plackowate, będące chorobą autoimmunologiczną, to kolejny przykład. W tym przypadku to organizm atakuje własne komórki włosowe.
Zmniejszanie się objętości fryzury może być wczesnym sygnałem choroby tarczycy lub niedokrwistości. Dzięki prawidłowemu leczeniu łysienie często zostaje zatrzymane i odwrócone. Utrata włosów po długotrwałej chorobie jak przeziębienie, narkoza przedoperacyjna, wysoka gorączka, zakażenie lub grypa są również znaczącymi przyczynami tego problemu.
Radioterapia i chemioterapia często prowadzą do czasowego wyłysienia, podobnie jak trichotilomania – zaburzenie, gdzie osoba nieświadomie wyrywa swoje włosy. Nadmierna utrata kosmyków po porodzie lub w okresie menopauzy jest związana ze spadkiem poziomu estrogenów. Problem ten może być częściowo odwrócony, lecz objętość włosów rzadko wraca do stanu sprzed przekwitania.
Stres i traumatyczne wydarzenia życiowe także nasilają utratę włosów. Podobnie jak radykalna dieta oraz znaczny spadek masy ciała. Problem nadmiernego wypadania włosów często ujawnia się od 3 do 6 miesięcy po zmianie nawyków żywieniowych.
Utrata włosów często jest spowodowana niewłaściwym poziomem witamin i minerałów, takich jak nadmiar witaminy A, niedobór witamin z grupy B, D3 czy niedobór białka i żelaza w diecie, co jest szczególnie ważne dla prawidłowej kondycji włosów.
Przyjmowanie niektórych leków na receptę również może być przyczyną wypadania włosów, podobnie jak nieprawidłowa pielęgnacja pasm, w tym częste farbowanie, stosowanie silnych kosmetyków, suszenie gorącym powietrzem, używanie prostownicy, mocne upięcia czy ciasne warkoczyki, które przyczyniają się do uszkodzenia włókien włosowych oraz podrażnień skóry.
Pozostałe przyczyny nadmiernej utraty włosów
Przyczyny wypadania włosów mogą być bardziej złożone niż się wydaje. Oprócz wcześniej wymienionych czynników, takich jak stres, problemy z tarczycą czy dieta, istnieje kilka innych ważnych aspektów, które mogą nasilać ten problem:
Czy w takim razie insulinooporność równa się cukrzycy typu 2?
I tak, i nie. Mianowicie, insulinooporność nazywana jest euglikemicznym stanem przedcukrzycowym. Oznacza to, iż ten patomechanizm bardzo często charakteryzuje się utrzymaniem prawidłowego lub nieznacznie podwyższonego stężenia glukozy we krwi. Jak to się dzieje? Nasza trzustka na początku rozwoju choroby wciąż posiada zdolności kompensacyjne. Wytwarza ona coraz więcej insuliny, a więc „klucza”, aby glukoza zamiast krążyć w surowicy krwi, dotarła do wnętrza naszych komórek. Problem rozpoczyna się w momencie, gdy trzustka traci tę siłę kompensacyjną. Z czasem rozwoju insulinooporności, nawet dodatkowa ilość „kluczy” nie jest w stanie dostarczyć glukozy do komórek. W tym przypadku obserwuje się wysokie stężenia nie tylko insuliny, ale również glukozy. Wtedy na tle insulinooporności może rozwijać się cukrzyca typu 2, dlatego niezwykle ważna jest diagnoza oraz próba jej leczenia.
Etiopatogeneza każdego rodzaju łysienia jest niezwykle złożona. W przypadku wystąpienia insulinooporności obserwuje się miniaturyzację mieszków włosowych, charakterystyczną dla łysienia androgenowego. Insulinooporność wpływa za zmiany stężeń substancji naczynioruchowych. Co to oznacza dla naszych włosów? Naczynia odżywiające nasze mieszki nie dostarczają odpowiedniej ilości substancji odżywczych, w tym tlenu, potrzebnych do wzrostu włosa. Dodatkowo, przy wysokich stężeniach insuliny obserwuje się lokalne powstawanie androgenów z cholesterolu bądź poprzez konwersję męskiego hormonu do DHT. DHT, jest jego aktywniejszą formą. Wpływa on na skrócenie fazy anagenowej, a więc odpowiedzialnej za wzrost włosa. Właśnie dlatego u osób, u których obserwuje się objawy łysienia androgenowego, a zwłaszcza wczesnego łysienia androgenowego, zaleca się badania w kierunku insulinooporności.
Insulinooporność – co to takiego?
Największe ryzyko insulinooporności dotyka osoby z nadwagą i otyłością, bowiem tkanka tłuszczowa produkuje substancje hormonalne, działające przeciwstawnie do insuliny. Hamują efekty działania insuliny, a także wydzielają wprost do krwi wolne kwasy tłuszczowe. Gdy zgromadzi się tych kwasów dużo w krwi, organizm zaczyna je wykorzystywać je jako źródło energii, zamiast glukozy. Glukoza nie jest spalana, jej poziom niebezpiecznie wzrasta.
Kto jest narażony na insulinooporność?
- osoby otyłe
- osoby starsze (ryzyko zachorowania wzrasta z wiekiem)
- osoby nieaktywne
- częściej narażeni są mężczyźni, zwłaszcza ze zdiagnozowaną otyłością brzuszną
- osoby przyjmujące leki diabetogenne
- osoby spożywające alkohol
- palacze
- osoby zestresowane
- osoby obciążone genetycznie
Nadmiar insuliny objawy:
Często insulinooporność przebiega bezobjawowo. Objawy jeśli się już pojawią, są bardzo podobne jak przy cukrzycy typu 2
- zmęczenie
- senność
- kłopoty z koncentracją
- otyłość brzuszna
- podwyższone ciśnienie tętnicze
- podwyższony poziom trójglicerydów
- depresja
- problemy hormonalne
- ciągłe zachcianki na węglowodany (słodycze, makarony, pieczywo)
- problemy ze snem
- zmiany skórne
Gdy towarzyszy nam wysoki poziom insuliny objawy nie muszą, ale mogą się pojawić. Wówczas musimy zastanowić się jak sobie pomóc i jaka dieta dla insulinoopornych jest zalecana. Ważne jest, by dieta przy insulinooporności była dla nas przyjemnością, a nie tylko koniecznością. Smaczne, zdrowe dania są dostępne dla każdego – także dla chorych, zmagających się z insulinoopornością.