U nas zapłacisz kartą
Jak Rozpoznać Łysienie Androgenowe - Kompletny Przewodnik
Łysienie androgenowe – jak je zdiagnozować?
Przed przystąpieniem do leczenia konieczna jest dokładna diagnoza, aby poznać przyczynę tego procesu. Pozwoli to uniknąć błędów w doborze odpowiedniego leku, a także zwiększy efektywność leczenia.
Zarówno u mężczyzn, jak i kobiet lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad w celu dokładnego rozpoznania specyfiki i przyczyn łysienia . Wykonane badanie przedmiotowe obejmuje ocenę lokalizacji i wzoru łysienia.
Badania laboratoryjne są wykonywane w celu diagnostyki różnicowej i są szczególnie istotne w przypadku kobiet, gdyż obraz kliniczny nie jest tak charakterystyczny, jak u mężczyzn. Diagnostyka obejmuje następujące badania:
- morfologia z rozmazem,
- poziom ferrytyny i żelaza,
- OB, CRP, białko całkowite,
- glukoza na czczo,
- TSH, FT4, przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej i tyreoglobulinie,
- progesteron, prolaktyna, estradiol, testosteron.
Badaniem diagnostycznym, które zaleca się wszystkim chorym, jest trichoskopia . Zostają nią objęte trzy okolice – czołowo-ciemieniowa, skroniowa i potyliczna. Specjalista ocenia:
- grubość włosów (znaczenie ma mniejsza grubość w okolicy czołowej w porównaniu z potyliczną i powyżej 10% cienkich włosów w okolicy czołowej),
- odsetek włosów meszkowych,
- przebarwienia okołomieszkowe,
- liczba jednostek włosa z pojedynczą łodygą,
- liczba żółtych kropek będących pustymi ujściami mieszków włosowych [2,3].
Patogeneza łysienia androgenowego
Obecnie trichoskopia jest podstawową metodą służącą do diagnostyki łysienia. Objawy trichoskopowe często odzwierciedlają procesy patogenetyczne i w przypadku łysienia androgenowego stopniowa miniaturyzacja mieszków włosowych odpowiada obserwowanej heterogeniczności grubości łodyg włosowych i zwiększonemu odsetkowi włosów meszkowych (więcej niż 10%) [15]. Zwiększony odsetek mieszków włosowych w fazie kenogenu w obrazach trichoskopowych przekłada się na obecność rozsianych żółtych kropek (puste ujścia mieszków włosowych wypełnione łojem i keratyną) i redukcję liczby włosów w jednostkach włosowych. U zdrowych osób jednostki włosowe w trichoskopii są zbudowane z dwóch lub trzech łodyg (średnio 2,6) [15]. W łysieniu androgenowym odsetek jednostek włosowych z trzema łodygami początkowo ulega redukcji, a w zaawansowanych stadiach choroby dominują już jednostki włosowe z jedną łodygą (zdj. 3) [15, 16].
U części pacjentów w badaniu histopatologicznym w górnych częściach mieszków włosowych są obecne miernie nasilone nacieki limfocytarne, a ich obecność negatywnie koreluje z odpowiedzią na leczenie [17, 18]. Ten proces w obrazowaniu trichoskopowym jest widoczny jako brązowe przebarwienia okołomieszkowe [15], co może mieć swoje dalsze implikacje terapeutyczne, o czym będzie mowa w dalszej części artykułu.
Siemię lniane, sezam i zielona herbata: nowatorskie podejście do leczenia
W kontekście leczenia łysienia androgenowego, warto zwrócić uwagę na pewne naturalne składniki, które zdobywają uznanie ze względu na swoje korzystne właściwości.
Siemię lniane: Siemię lniane jest bogate w kwas alfa-linolenowy (ALA), jeden z kwasów tłuszczowych omega-3. ALA wykazuje działanie przeciwzapalne i może wspomagać ogólną kondycję skóry oraz mieszków włosowych. Dodatkowo, siemię lniane zawiera lignany, które zwiększają poziom SHBG co wpływa na równowagę hormonalną i skutkuje obniżeniem poziomu androgenów oraz zahamowaniem łysienia.
Sezam: Nasiona sezamu są źródłem wielu substancji odżywczych, w tym cynku, żelaza, magnezu oraz witamin z grupy B. Cenne składniki te wspierają zdrowie skóry i włosów. Dodatkowo, sezam zawiera lignany, które mają taki sam wpływ na poziom SHBG jak w przypadku siemienia lnianego (obniżenie poziomu androgenów).
Zielona herbata: Wieloletnie badania potwierdzają korzystny wpływ zielonej herbaty na zdrowie skóry i włosów. Zawiera ona katechiny, silne przeciwutleniacze, które mogą chronić mieszki włosowe przed stresem oksydacyjnym. Dodatkowo, niektóre badania wskazują na zdolność zielonej herbaty do hamowania produkcji DHT (dihydrotestosteronu), co może być istotne w kontekście łysienia androgenowego.