U nas zapłacisz kartą
Przyczyny i leczenie kalafiorowatej narośli na skórze - Wszystko, co powinieneś wiedzieć
Jak usunąć narośl ze skóry?
Żadnych podejrzanych zmian skórnych, szczególnie w formie narośli, nie należy usuwać na własną rękę. Trzeba zgłosić się do lekarza (pierwszego kontaktu lub dermatologa) w celu ustalenia, czym jest narośl skórna i jakie stanowi zagrożenie dla zdrowia. Nie wszystkie zmiany skórne są groźne, to lekarz powinien jednak ocenić, czy dana narośl jest bezpieczna i powinna zostać usunięta.
Kontakt z lekarzem jest konieczny, jeśli z naroślą na skórze związane są inne objawy, np. uporczywe swędzenie, wyciekanie ropy czy płynu surowiczego, a zmiana pojawiła się nagle. Wybór metody leczenia zależy od przypuszczalnego rozpoznania. Ponieważ tylko metody chirurgiczne pozwalają na wykonanie badania histopatologicznego i wykluczenia nowotworu.
Kalafiorowata narośl na skórze
Nieregularna kalafiorowata narośl na skórze, gdzie większa ilość grudek zbija się w jedną całość, to prawdopodobnie kłykciny kończyste (Condylomata acuminat). Zwłaszcza, jeśli zmiana ulokowana jest w takim miejscu, jak:
- wargi sromowe, pochwa,
- moszna, napletek, trzon prącia,
- okolice odbytu.
Kłykciny kończyste również są wywoływane wirusem brodawczaka ludzkiego, a do zakażenia dochodzi w trakcie kontaktów seksualnych (stąd zwyczajowa nawa - brodawki płciowe lub weneryczne).
Choroba często ma łagodny przebieg, ograniczony do zmian skórnych i lekkiego świądu. Niekiedy jednak swędzenie może być dojmujące, a z odbytu może lecieć krew, co ma związek z uszkodzeniem śluzówki w tej okolicy.
Diagnostyka narośli i chorób skórnych
Diagnostyka zmian i narośli na skórze opiera się na różnorodnych metodach, pozwalających na ustalenie dokładnych przyczyn, którymi mogą być między innymi choroby przenoszone drogą płciową. Dermatolog zwykle dokonuje badania fizykalnego skóry i ocenia zmiany pod kątem ich wyglądu, kształtu, rozmiaru, koloru, tekstury i umiejscowienia. Niekiedy w przypadku zmian lekarz może zlecić badania laboratoryjne, analizę próbek skóry, testy alergiczne czy badania mikrobiologiczne, które mogą dostarczyć dodatkowych informacji na temat obecności infekcji, stanu układu odpornościowego, reakcji alergicznych czy obecności markerów innych chorób.
W trakcie badania histopatologicznego pobiera się próbki tkanki ze zmiany skórnej i przekazaniu jej do analizy mikroskopowej. Pozwala ono na ocenę struktury tkanki, identyfikację zmian patologicznych, kontrolę pod kątem obecność komórek nowotworowych lub stanów zapalnych.
Należy pamiętać, że każda zmiana skórna wymaga indywidualnej oceny i diagnozy lekarza dermatologa. Niektóre narośla i włókniaki skóry mogą być łagodne i samoistnie ustępować, ale inne wymagają leczenia z powodów estetycznych lub zdrowotnych. Ważne jest, aby nie lekceważyć zmian skórnych i skonsultować się z lekarzem w przypadku jakichkolwiek niepokojących objawów.
Brodawki łojotokowe - przyczyny powstawania
- wiek - brodawki najczęściej pojawiają się u osób powyżej 35. roku życia, w większej liczbie, zwykle kilkunastu,
- predyspozycje genetyczne - występowanie brodawek łojotokowych lub innych znamion naskórkowych u członków najbliższej rodziny,
- schorzenia z towarzyszącym zaburzeniem rogowacenia skóry lub wytwarzania sebum.
Brodawka łojotokowa to charakterystyczny, wystający wykwit skórny, który wyglądem przypomina grzybek. Mimo to może być mylona z innymi zmianami skórnymi, np. rogowaceniem słonecznym lub niektórymi złośliwymi zmianami nowotworowymi (głównie czerniakiem skóry). Oto cechy wyróżniające brodawkę łojotokową spośród innych zmian skórnych:
- Jest dobrze odgraniczona od zdrowej skóry, stwarza wrażenia nałożenia na jej powierzchnię.
- Jej wielkość waha się od kilku milimetrów do kilkunastu centymetrów.
- Na powierzchni brodawki występują liczne zagłębienia zawierające nagromadzoną masę zrogowaciałych komórek naskórka i sebum.
- W zależności od stadium rozwoju, kolor brodawki waha się między kolorem zbliżonym do zdrowej skóry, a kruczoczarnym, który jednak nie jest oznaką czerniaka.
Brodawkom nie towarzyszą objawy, takie jak:
Wyjątkiem jest mechaniczne podrażnienie, np. w trakcie zmiany odzieży.
Brodawki łojotokowe to zmiany skórne o charakterze łagodnym. Oznacza to, że nie ma możliwości, aby przekształciły się one w komórki nowotworowe i były zagrożeniem dla zdrowia. Brodawki łojotokowe stanowią jedynie problem estetyczny. Szczególnie wtedy, gdy są zlokalizowane w obrębie skóry twarzy.
Brodawki łojotokowe - leczenie. Jak usunąć brodawkę łojotokową?
Jeżeli brodawki łojotokowe nie powodują żadnych problemów, nie wymagają leczenia. Jednak ze względów estetycznych można je usunąć i nie ma do tego żadnych przeciwwskazań.
Brodawka łojotokowa - krioterapia
Jedną z metod usuwania brodawek łojotokowych jest krioterapia, czyli zamrażanie zmian skórnych ciekłym azotem. W wyniku oddziaływania bardzo niskiej temperatury na brodawkę następuje jej obumarcie.
Po kilku dniach od zabiegu barwa brodawki zmienia się na czarną, a zmiana skórna przybiera postać strupa, który po miesiącu odpada od powierzchni skóry. Niestety, zabieg niesie za sobą ryzyko powstania nieestetycznej blizny.
Cena: do 50 do 100 zł (zależnie od ilości i wielkości zmian).
Brodawka łojotokowa - laser IPL
Kolejną metodą usuwania brodawek łojotokowych jest laser IPL, który całkowicie wypala zmianę skórną, pozostawiając niewielką, wklęsłą rankę. W ciągu kilku dni od zabiegu tworzy się strup, który odpada po 2-3 tygodniach. Zabieg również może pozostawić bliznę na ciele, jednak jest ona praktycznie niewidoczna.
Cena: 100-150 zł za usunięcie jednej brodawki.
Brodawka łojotokowa - łyżeczkowanie, czyli leczenie chirurgiczne
Usuwanie zmian skórnych metodą łyżeczkowania chirurgicznego polega na usunięciu brodawki na poziomie naskórka.
Cena zabiegu zależy od ilości i wielkości zmian (zwykle od 100 do 300 zł).
Czytaj też:
- Kurzajki: jak pozbyć się szpecących brodawek?
- Czy to kurzajki? Zobacz jak wyglądają kurzajki [ZDJĘCIA]
- Wygląd skóry zdradza, co dzieje się w organizmie
- Kłykciny kończyste: brodawki na narządach płciowych wywołane wirusem HPV
