U nas zapłacisz kartą
Narośl na policzku - Przyczyny, Diagnoza i Leczenie
Zmiany łagodne w jamie ustnej - brodawczak płaskonabłonkowy
Przyczyną brodawczaka płaskonabłonkowego najczęściej są urazy lub zakażenie wirusowe (najczęściej HPV). Brodawczak, który powstał w wyniku urazu, najczęściej zlokalizowany jest na czubku lub na krawędzi języka, na błonie śluzowej policzka w linii zgryzowej lub na wardze. Brodawczaki wirusowe najczęściej pojawiają się na podniebieniu lub spodniej powierzchni języka. W obu przypadkach można obserwować pojedynczy wykwit, mający postać małych, różowo-białych kalafiorowatych lub grzybiastych grudek, o średnicy nie przekraczającej 1 cm. Brodawczaki rosną powoli i nie powodują dolegliwości bólowych.
Guzy łagodne jamy ustnej to także naczyniaki, które wywodzą się z układu naczyń krwionośnych. Na błonie śluzowej jamy ustnej najczęściej pojawia się naczyniak jamisty, który powoduje obrzęk języka i warg, i ziarniniak naczyniowy, który zwykle jest umiejscowiony na czerwieni warg, dziąsłach i języku. Cechą charakterystyczną naczyniaków jest kulisty kształt.
Rak policzka – objawy
Rak policzka może naciekać otaczające struktury (język, wargi, rozprzestrzeniać się w głąb, dochodzić do kości żuchwy oraz szczęki) i powodować ograniczenie ruchomości języka, przykry zapach z ust, szczękościsk, trudności w połykaniu oraz otwieraniu ust, owrzodzenie skóry, zaburzenia mimiki twarzy. Powiększone węzły chłonne na obszarze szyi, wyczuwalne palpacyjnie, oraz wyżej wymienione objawy świadczą o znacznym zaawansowaniu choroby.
Przed podjęciem leczenia raka policzka konieczne jest wykonanie biopsji zmiany w celu uzyskania materiału do badania histopatologicznego, a także poddanie się badaniom laboratoryjnym oraz obrazowym. Dzięki rezonansowi magnetycznemu (MRI) możliwa jest dokładna ocena zaawansowania choroby.
Czy badaczom z Izraela uda się stworzyć lek na raka? Odpowiedź znajdziesz w filmie:
Zobacz film: Kiedy powstanie lek na raka? Źródło: 36,6
Po potwierdzeniu złośliwości zmiany przechodzi się do planowania postępowania leczniczego. Zespół złożony ze specjalistów onkologii, laryngologii oraz radioterapii opracowuje indywidualne podejście terapeutyczne, uwzględniające napromienianie lub zabieg chirurgiczny albo składające się z obu tych metod – początkowej radioterapii w celu zmniejszenia zmiany z następczą operacją. Im zmiana jest bardziej zaawansowana, tym większe jest prawdopodobieństwo konieczności usunięcia większego obszaru wokół guza, wraz z kośćmi twarzoczaszki, na co nie zawsze zgadza się pacjent.
W ustalaniu programu leczenia pod uwagę bierze się stan ogólny chorego, zaawansowanie miejscowe i ogólnoustrojowe nowotworu (obecność przerzutów do węzłów oraz odległych tkanek), a także typ histologiczny zmiany. W niektórych przypadkach nie jest możliwe całkowite wyleczenie i wybiera się postępowanie paliatywne, mające na celu zmniejszenie dolegliwości, wydłużenie życia oraz utrzymanie dobrej jego jakości bez okaleczania pacjenta.
Bardzo ważne w trakcie leczenia i po nim jest porzucenie palenia papierosów oraz picia alkoholu.
Diagnostyka rogowacenia białego. Do jakiego lekarza?
Pierwszym lekarzem, do którego powinniśmy udać się w przypadku zaobserwowania niepokojących zmian powinien być stomatolog (w przypadku zmian w jamie ustnej), ginekolog (przy zmianach na narządach płciowych kobiety) lub urolog (w przypadku mężczyzn).
Jeśli lekarz stwierdzi, że zmiany i towarzyszące im objawy mogą wskazywać na rozwijającą się chorobę nowotworową konieczne będzie badanie histopatologiczne. Ocenie poddawany jest wycinek histopatologiczny, pobrany z miejsca występowania objawów. Przy podejrzeniu leukoplakii narządów płciowych kobiety przeprowadzana jest biopsja sromu.
To zabieg wykonywany najczęściej w znieczuleniu miejscowym, który polega na pobraniu wycinka z okolic sromu. Oceny wyniku biopsji dokonuje histopatolog lub lekarz specjalista patomorfologii. Tylko lekarz może interpretować tak ważne badanie. Zły wynik badania histopatologicznego jest podstawą do włączenia odpowiedniego leczenia.
Twarda narośl na skórze
Twarda wystająca narośl na skórze, która jest niewielkich rozmiarów (kilka milimetrów) i wyglądem przypomina guzek o względnie regularnym kształcie, z dużą dozą prawdopodobieństwa może zostać zdiagnozowana jako włókniak (łac.: fibroma).
Jest to niegroźna, niezłośliwiejąca zmiana nowotworowa. W postaci twardej charakteryzuje się zerową niemal podatnością na ucisk - nie zmienia kształtu ani „nie chowa się” w skórze.
Występuje najczęściej na rękach i nogach, ale także pod pachami, na piersiach, w pachwinach i jamie ustnej. Może być delikatnie zaczerwieniona. Najczęściej jest nabyta i powstaje na skutek infekcji i urazów.
Należy pamiętać, że oprócz włókniaków twardych, wyróżnia się też miękkie. Mają one nieregularny, kalafiorowaty, nitkowaty lub workowaty kształt, który zmienia się pod wpływem ucisku.
Często pojawiają się w większych skupiskach, między innymi na szyi, powiekach, pod pachami i w pachwinach. Mogą mieć charakter wrodzony lub nabyty, a do głównych czynników etiologicznych należą:
- otyłość,
- insulinoodporność,
- zespół metaboliczny.
