U nas zapłacisz kartą
Leki na łysienie androgenowe - Skuteczne strategie zwalczania utraty włosów
Jaka jest przyczyna łysienia androgenowego?
Winien jest testosteron, a ściślej – dihydrotestosteron (DHT), pochodna testosteronu. Obecność DHT prowadzi do miniaturyzacji mieszków włosowych. Włosy stają się coraz słabsze, w końcu wypadają, a uszkodzone cebulki nie produkują kolejnych – nie następuje porost włosów. Przypuszcza się, że łysienie androgenowe to także kwestia zwiększonej wrażliwości cebulek włosowych na DHT.
Kobiety cierpią na tę przykrą dolegliwość na skutek zaburzeń hormonalnych, głównie w okresie klimakterium. Towarzyszy jej zwykle hirsutyzm, czyli pojawienie się na twarzy owłosienia typu męskiego (wąsiki, włoski na brodzie).
Na czym polega leczenie łysienia androgenowego?
Jest to proces, który wymaga przyjmowania leków, lub zastosowania drogich rozwiązań (np. przeszczepu).. Mają one za zadanie odżywić włosy, wzmocnić je, a leki o najskuteczniejszym działaniu mają nie dopuścić do przekształcania się testosteronu w DHT lub osłonić cebulki włosowe przed szkodliwym działaniem DHT. Skutki leczenia to zahamowanie wypadania włosów. Jeszcze inne leki odwracają proces miniaturyzacji mieszków włosowych, więc wskutek kuracji następuje porost włosów. Jednak jest to skuteczna metoda, gdy łysienie nie jest zbyt zaawansowane i nie trwa długo.
Co może być przyczyną łysienia androgenowego?
Skłonność do nadmiernego wypadania włosów to problem genetyczny, często występujący rodzinnie. Odpowiedzialne za łysienie androgenowe uznaje się geny 5α-reduktazy, chromosomu Y, czynników wzrostowych oraz receptorów androgenowych i estrogenowych.
Wyjaśniając, czynnikiem uszkadzającym mieszek włosowy są androgeny, czyli hormony płciowe o budowie sterydowej. Występują u obu płci, ale u kobiet w mniejszej ilości. Za łysienie androgenowe odpowiada testosteron, a dokładniej związek, jaki z niego powstaje, czyli dihydrotestosteron (DHT). Do nadmiaru dihydrotestosteronu dochodzi m.in. przy udziale 5α-reduktazy.
Nieco bardziej złożone są przyczyny łysienia androgenowego u kobiet. W tym przypadku istotne znaczenie ma także aromataza cytochromu P-450, która przekształca testosteron w estradiol. Oznacza to, że łysienie androgenowe u kobiet może występować nawet pomimo prawidłowego poziomu testosteronu, gdy zostaną zaburzone proporcje pomiędzy testosteronem a estradiolem.
U kobiet testosteron wytwarzany jest głównie w jajnikach, natomiast u mężczyzn w jądrach. Łysienie androgenowe u kobiet jest więc konsekwencją zaburzeń hormonalnych. Może mieć związek z chorobami ogólnoustrojowymi, takimi jak np. zespół policystycznych jajników, schorzenia przysadki mózgowej, guzy jajników i nadnerczy, hiperandrogenizm idiopatyczny czy nawet otyłość.
Z kolei łysienie androgenowe u mężczyzn może mieć związek z chorobami zaburzającymi produkcję testosteronu, takimi jak np. przerost prostaty. Określono również związek z tym typem łysienia a chorobą niedokrwienną serca.
Jak rozpoznaje się łysienie androgenowe?
Aby potwierdzić łysienie androgenowe, warto udać się do trychologa. Po szczegółowym wywiadzie specjalista może zalecić dalsze badania. Podstawą jest określenie stężenia poszczególnych hormonów, a także wykluczenie innych możliwych przyczyn. Pomocna w rozpoznawaniu łysienia androgenowego jest biopsja, wykonywana na podstawie materiału pobranego najczęściej z dwóch okolic skóry głowy.
Łysienie androgenowe jest schorzeniem przewlekłym i postępującym. Warto jednak pamiętać, że zwykle nie jest to problem zdrowotny, a raczej estetyczny. Dla części mężczyzn fakt łysienia jest zupełnie normalny i nie podejmują żadnych kroków w kierunku zagęszczenia fryzury. Niemniej dla wielu osób, zwłaszcza kobiet, przedwczesna utrata włosów stanowi istotny problem.
Niestety, nie jest możliwe całkowite wyleczenie, jednak obecnie dostępne metody leczenia, o ile są systematycznie przestrzegane, pozwalają na zahamowanie łysienia, a tym samym poprawę wyglądu i samopoczucia.
W zależności od indywidualnych potrzeb i stopnia zaawansowania łysienia stosuje się leczenie farmakologiczne (ogólne lub miejscowe), jak również zabiegi medycyny estetycznej. Niezwykle ważna jest także prawidłowa pielęgnacja skóry głowy.
Łysienie androgenowe u kobiet
Zabiegi przeciwko łysieniu należy powtarzać w seriach, nie można poprzestać na jednej wizycie u specjalisty. Średnio zabiegi wykonuje się w seriach 3-4 zabiegi co 4 tygodnie. Po około roku kuracje należy powtórzyć.
Łysienie androgenowe to bardzo nieprzyjemna przypadłość. Mimo że nie daje dolegliwości bólowych, to może mocno uprzykrzyć życie i stać się poważnym problem. Nieleczone będzie postępować i pogłębiać się.
Na szczęście są różne sposoby na walkę z chorobą, trzeba tylko wykazać się dyscypliną i samozaparciem. Na pomoc wychodzi medycyna estetyczna. Należy pamiętać, aby korzystać z leczenia w renomowanych klinikach, u sprawdzanych specjalistów.
Mogłeś nas znaleźć szukając: mieszki włosowe, mieszka włosowego, zespół policystycznych jajników, owłosionej skóry głowy, utrata włosów, szczytu głowy, wzrost włosów, wzrostu włosa, pierwsze objawy przerzedzenie włosów, typu łysienia, badania laboratoryjne, uwarunkowane genetycznie, skóry owłosionej, łysieniem androgenowym, czubku głowy.
Poznaj sprzęt medyczny wielofunkcyjny, który pozwoli wykonać szereg zabiegów z zakresu medycyny estetycznej i kosmetologii.
Łysienie androgenowe – jak je zdiagnozować?
Przed przystąpieniem do leczenia konieczna jest dokładna diagnoza, aby poznać przyczynę tego procesu. Pozwoli to uniknąć błędów w doborze odpowiedniego leku, a także zwiększy efektywność leczenia.
Zarówno u mężczyzn, jak i kobiet lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad w celu dokładnego rozpoznania specyfiki i przyczyn łysienia . Wykonane badanie przedmiotowe obejmuje ocenę lokalizacji i wzoru łysienia.
Badania laboratoryjne są wykonywane w celu diagnostyki różnicowej i są szczególnie istotne w przypadku kobiet, gdyż obraz kliniczny nie jest tak charakterystyczny, jak u mężczyzn. Diagnostyka obejmuje następujące badania:
- morfologia z rozmazem,
- poziom ferrytyny i żelaza,
- OB, CRP, białko całkowite,
- glukoza na czczo,
- TSH, FT4, przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej i tyreoglobulinie,
- progesteron, prolaktyna, estradiol, testosteron.
Badaniem diagnostycznym, które zaleca się wszystkim chorym, jest trichoskopia . Zostają nią objęte trzy okolice – czołowo-ciemieniowa, skroniowa i potyliczna. Specjalista ocenia:
- grubość włosów (znaczenie ma mniejsza grubość w okolicy czołowej w porównaniu z potyliczną i powyżej 10% cienkich włosów w okolicy czołowej),
- odsetek włosów meszkowych,
- przebarwienia okołomieszkowe,
- liczba jednostek włosa z pojedynczą łodygą,
- liczba żółtych kropek będących pustymi ujściami mieszków włosowych [2,3].
