U nas zapłacisz kartą
Najskuteczniejsze leki na łysienie męskie
Leki na łysienie plackowate
W tej chwili jest kilka grup leków (metod terapii), które osiągają w miarę satysfakcjonującą skuteczność. Najczęściej rzędu 40-50%, bo niestety żadna z nich nie działa u wszystkich. Leczenie dobiera się w zależności od stopnia wyłysienia pacjenta oraz jego reakcji na zastosowaną kurację.
Jeśli na głowie pojawił się jeden do kilku niezbyt rozległych placków w leczeniu łysienia można wykorzystać:
- maść kortykosteroidową (z kortyzonem), co prawda maści działają słabo, ale u niektórych osób osiągają w miarę satysfakcjonującącą skuteczność, działanie kortyzonu polega na osłabieniu układu odpornościowego,
- minoxidil 5%, w badaniach cytowanych przez NAAF stwierdzono, że słabszy minoxidil w ogóle nie pomaga, szanse pobudzenia porostu włosów daje jedynie minoxidil pięcioprocentowy (tu odsyłam do mojego postu o minoxidilu),
- zdecydowanie najlepsze efekty daje połączenie stosowania kremu kortyzonowego i pięcioprocentowego minoxidilu przy czym minoxidil należy aplikować jako pierwszy, a po trzydziestu minutach nałożyć na skórę krem kortyzonowy,
- skuteczna jest też bardziej inwazyjna terapia polegająca na ostrzykiwaniu skóry głowy (tj. łysych placków) kortyzonem. Zastrzyki powinny być powtarzane raz w miesiącu,
- czasem dobre efekty przynosi leczenie cygnoliną (lekiem wykorzystywanym w leczeniu łuszczycy, choroby która też ma podłoże autoimmunologiczne). Cygnolina może jednak podrażniać i przebarwiać skórę. Cygnolinę nakłada się na placki na trzydzieści do stu dwudziestu minut, po czym należy ją dokładnie zmyć.
Łysienie plackowate: przyczyny
Łysienie plackowate dotyczy zarówno dzieci, jak i dorosłych, występuje jednak częściej u osób młodych przed 30. rokiem życia. Niestety, przyczyna występowania łysienia plackowatego nie jest do końca jasna. Najczęściej zakłada się, że jest to choroba o podłożu immunologicznym zależna od limfocytów T.
Wśród przyczyn czynniki:
- genetyczne — szacuje się, że nawet 20 proc. chorych na łysienie plackowate ma dodatni wywiad rodzinny (choroba występuje lub występowała w przeszłości w rodzinie),
- psychiczne — pod wpływem napięcia emocjonalnego dochodzi do zaburzeń wydzielania neuropeptydów, które mogą powodować zwiększenie reaktywności układu immunologicznego i u osób predysponowanych zapoczątkowywać nacieki wokół mieszków włosowych,
- hormonalne — zaburzenia czynności tarczycy,
- immunologiczne — współistnienie z innymi chorobami immunologicznymi, zwłaszcza chorobami tarczycy,
- wewnątrzustrojowe ogniska zakażenia — obecność superantygenów bakteryjnych.
Łysienie androgenowe – leczenie
Leki doustne
Łysienie androgenowe można leczyć farmakologicznie poprzez stosowanie leków o działaniu ogólnoustrojowym. O wyborze odpowiedniego leku zawsze powinien decydować lekarz, który dobierze odpowiednią substancję i określi sposób dawkowania.
Obecnie w leczeniu łysienia androgenowego najczęściej stosuje się finasteryd. Substancja ta hamuje powstawanie pochodnej testosteronu – DHT. Ma to miejsce dzięki blokowaniu enzymu 5-α-reduktazy, który powoduje przemianę testosteronu w dihydrotestosteron. Należy pamiętać, że lek ten działa, gdy jest przyjmowany regularnie, a pierwsze zauważalne efekty obserwowane są po około 6 miesiącach leczenia. Niestety wykazuje on wiele działań niepożądanych. Finasteryd nie posiada rejestracji w stosowaniu u kobiet, ponieważ wykazuje działanie teratogenne.
Innym lekiem zmniejszającym stężenie DHT w surowicy jest dutasteryd . Badania wskazują, że substancja ta działa silniej od finasterydu, dlatego niektórzy lekarze rekomendują dutasteryd jako lek pierwszego rzutu w leczeniu łysienia androgenowego. Powoduje on wiele skutków ubocznych, dlatego jego stosowanie należy skonsultować z lekarzem. Ponadto silnie uszkadza płód, dlatego jest całkowicie przeciwwskazany dla kobiet w ciąży i planujących dziecko.
Niektórzy lekarze zalecają kobietom stosowanie spironolaktonu . Badania dowodzą, że wykazuje on również silne powinowactwo do receptorów androgenowych, zmniejszając wytwarzanie testosteronu. Efektem tego procesu jest zahamowanie wypadania włosów, lecz substancja ta nie wykazuje żadnego wpływu na wzrost włosów.
Doustne środki antykoncepcyjne stosowane u kobiet zawierające w swoim składzie pochodne progesteronu i estrogeny zmniejszają produkcje androgenów, regulując ich poziom w surowicy krwi.
Leki o działaniu miejscowym
W leczeniu miejscowym najczęściej stosowane są preparaty zawierające w swoim składzie minoksidyl . Związek ten występuje w licznych lekach w stężeniu 2% i 5%. Stosowany jest w postaci wcierek i szamponów pobudzających wzrost włosów poprzez zwiększenie przepływu krwi przez łożysko naczyniowe skóry. Pierwsze rezultaty leczenia pod warunkiem systematycznej aplikacji można zaobserwować po około 2 miesiącach od rozpoczęcia leczenia. Podobne właściwości wykazuje aminexil , który jest obecny w licznych wcierkach, szamponach i odżywkach. Dodatkowo wzmacnia i uelastycznia włosy.
Kosmetyki pomocne w leczeniu łysienia
Gdy czupryna zaczyna się przerzedzać, warto stosować odżywki do włosów, które w składzie mają keratynę, proteiny, witaminy A, B6 i E oraz cynk i miedź. Cynk odpowiada za kondycję mieszków włosowych, zapobiega ich osłabieniu. Pierwiastek ten odgrywa ważną rolę w utrzymaniu odpowiedniego poziomu tłuszczu w skórze głowy, co jest szczególnie istotne dla zwalczania łupieżu. Preparaty wspomagające utrzymanie bujnej czupryny powinny dodatkowo zawierać komórki placenty (wyciąg z łożyska zwierzęcego) oraz cystynę – aminokwas, który dostarcza siarkę potrzebną do budowy włosa. Pierwszych efektów kuracji można się spodziewać po 2–3 miesiącach. Koszt – ok. 160 zł miesięcznie.
W leczeniu łysienia androgenowego często stosuje się tabletki blokujące przekształcanie się testosteronu w DHT (hormon sprzyjający łysieniu). Dostępne na receptę zawierają zwykle minoxidil lub finasteryd. Leki są skuteczne, ale mogą mieć działania niepożądane, np. zaburzenia funkcji seksualnych. Efekty pojawią się po ok. 3 miesiącach nieprzerwanej kuracji. Koszt tabletek to ok. 150 zł miesięcznie.
Łysienie plackowate: leczenie
Łysienie plackowate podlega leczeniu miejscowemu i ogólnemu. Do leczenia miejscowego zalicza się: glikokortykosteroidy podawane śródskórnie, miejscowe glikokortykosteroidy w postaci kremów, żeli, maści, płynów i pianek. Metody ogólne polegają na podawaniu glikokortykosteroidów i cyklosporyny. W leczeniu łysienia plackowatego stosuje się również fotochemioterapie i wąskopasmową fototerapię UVB (nieskuteczne w leczeniu alopecia totalis), a także mezoterapię — jako metodę wspierającą leczenie konwencjonalne.
Łysienie plackowate w wielu przypadkach ustępuje samoistnie (u większości chorych w ciągu 1-2 lat), w pozostałych leczenie jest zwykle skuteczne. Niestety, całkowite wyleczenie jest mało prawdopodobne w przypadku chorych z łysieniem całkowitym i uogólnionym. Rokowania są również mniej pomyślne, gdy choroba zaczyna się w dzieciństwie. Uważa się również, że łysienie plackowate ma cięższy przebieg w przypadku współistnienia z chorobami atopowymi. Choroby współistniejące są bowiem często dużo poważniejsze niż samo łysienie. Z tego względu konieczne jest badanie pacjentów również pod kątem występowania innych chorób.
Przebieg i metoda leczenia uzależnione są od postaci łysienia plackowatego, a także od zaawansowania choroby i jej ewentualne współistnienia z innymi chorobami. Opracowanie korzystnej dla chorego terapii jest zadaniem lekarza dermatologa, który powinien poinformować pacjenta o możliwych działaniach niepożądanych leków i skutkach długiej terapii.
Łysienie plackowate nie zagraża życiu człowieka, ale ma na nie wyjątkowo negatywny wpływ. Choć nie powoduje pogorszenia ogólnego stanu zdrowia, to w wyjątkowy sposób oddziałuje na stan psychiczny osoby chorej osoby. To błędne koło. Uważa się bowiem, że na występowanie oraz przebieg choroby wpływają negatywnie obniżone stany psychiczne, stres, napięcie emocjonalne itp. Z tego względu w wielu przypadkach konieczne jest połączenie leczenia farmakologicznego z psychologicznym.
