U nas zapłacisz kartą
Najskuteczniejsze leki na łysienie męskie
Łysienie plackowate: objawy
Łysienie plackowate charakteryzuje się utratą włosów na poszczególnych obszarach normalnie wyglądającej skóry, najczęściej w obrębie owłosionej skóry głowy. Zazwyczaj włosy zaczynają wypadać na obszarach od siebie odgraniczonych, tworząc specyficzne łyse placki otoczone dookoła włosami. Łysienie plackowate dotyczy zazwyczaj głowy, ale może również występować na innych częściach ciała. Zaczyna się najczęściej od wypadania włosów z jednego obszaru (głowy, brody), co oznacza, że najpierw pojawiają się klasyczne objawy łysienia plackowatego.
Łysienie pojawia się nagle i może postępować agresywnie, prowadząc nawet do całkowitej utraty włosów na głowie lub na całym ciele.
- łysienie plackowate ogniskowe — występuje w obrębie skóry głowy lub twarzy, tułowia, kończyn,
- łysienie wężykowate (obrzeżne) — obejmuje utratę włosów w okolicy potylicznej, czołowej i w okolicach skroniowych,
- łysienie plackowate pasmowate — łysienie rozszerza się od środka głowy na zewnątrz,
- łysienie plackowate rozlane (siateczkowate) - nie można wyróżnić poszczególnych ognisk wyłysienia,
- łysienie plackowate całkowite — obejmuje utratę wszystkich włosów w obrębie owłosionej skóry głowy, również brwi i rzęs,
- łysienie plackowate uogólnione -obejmuje utratę wszystkich lub prawie wszystkich włosów na ciele,
- łysienie plackowate złośliwe — łysienie o długotrwałym przebiegu, które jest oporne na leczenie.
U niektórych chorych na łysienie plackowate mogą występować zmiany paznokci, takie jak: ścieńczenie lub pogrubienie płytek, szorstkość i łamliwość paznokci, spełzanie płytek, bruzdowanie poprzeczne, paznokcie naparstkowe linie Beau .
Łysienie androgenowe – jak je zdiagnozować?
Przed przystąpieniem do leczenia konieczna jest dokładna diagnoza, aby poznać przyczynę tego procesu. Pozwoli to uniknąć błędów w doborze odpowiedniego leku, a także zwiększy efektywność leczenia.
Zarówno u mężczyzn, jak i kobiet lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad w celu dokładnego rozpoznania specyfiki i przyczyn łysienia . Wykonane badanie przedmiotowe obejmuje ocenę lokalizacji i wzoru łysienia.
Badania laboratoryjne są wykonywane w celu diagnostyki różnicowej i są szczególnie istotne w przypadku kobiet, gdyż obraz kliniczny nie jest tak charakterystyczny, jak u mężczyzn. Diagnostyka obejmuje następujące badania:
- morfologia z rozmazem,
- poziom ferrytyny i żelaza,
- OB, CRP, białko całkowite,
- glukoza na czczo,
- TSH, FT4, przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej i tyreoglobulinie,
- progesteron, prolaktyna, estradiol, testosteron.
Badaniem diagnostycznym, które zaleca się wszystkim chorym, jest trichoskopia . Zostają nią objęte trzy okolice – czołowo-ciemieniowa, skroniowa i potyliczna. Specjalista ocenia:
- grubość włosów (znaczenie ma mniejsza grubość w okolicy czołowej w porównaniu z potyliczną i powyżej 10% cienkich włosów w okolicy czołowej),
- odsetek włosów meszkowych,
- przebarwienia okołomieszkowe,
- liczba jednostek włosa z pojedynczą łodygą,
- liczba żółtych kropek będących pustymi ujściami mieszków włosowych [2,3].
Zabiegi laserowe na łysienie
Jeżeli po kilku miesiącach nie uzyskasz dobrego efektu, rozważ zabiegi laserowe. Terapia poprawia krążenie krwi, co zwiększa porost włosów. Aby osiągnąć widoczne rezultaty, kuracja powinna trwać rok, a potem co miesiąc należy zgłaszać się na zabiegi podtrzymujące. Leczenie jest bezbolesne. Seria 10 naświetlań kosztuje ok. 800 zł.
Mezoterapia to nastrzykiwanie skóry substancjami, które stosuje się w zabiegach odmładzających. Leki do mezoterapii skóry głowy dobiera się indywidualnie, m.in. na podstawie trychogramu, czyli mikroskopowej oceny włosów pobranych z pięciu obszarów głowy. Preparat cienkimi igiełkami wprowadzany jest do mieszków włosowych i w ten sposób pobudza się je do pracy, której efektem jest wzrost włosów. Jeden zabieg kosztuje 100–250 zł (potrzeba ich 4–6) .
Intensywne łysienie (wyłysienie) plackowate
Jeśli łyse placki obejmują ponad 50% owłosionej skóry głowy, całość jej powierzchni lub też skórę głowy łącznie z innymi częściami ciała leczenie staje się bardziej zaawansowane i bardziej inwazyjne. Polega ono na stosowaniu leków immunosupresyjnych (blokujących układ odpornościowy całościowo) lub też wywoływaniu reakcji alergicznych, które niejako przemodelowują odpowiedź układu odpornościowego, przez co organizm broniąc się przed zagrożeniem (alergenami) z zewnątrz przestaje niszczyć własne włosy i pojawia się porost włosów. Najczęstsze terapie polegają na:
- doustnym lub dożylnym podawaniu kortykosteroidów,
- podawaniu cyklosporyny – leku niekortykosteroidowego, ale silnego immunosupresantu,
- połączeniu obydwu leków w ramach jednej terapii tj. stosowaniu sterydów i cyklosporyny jednocześnie,
- naświetlaniach promieniami UV lub naświetlaniach w połączeniu z lekami fotouczulającymi,
- miejscowym użyciu alergenów kontaktowych (np. difencypronu) – substancji silnie podrażniających skórę i wywołujących reakcję alergiczną (z pełnymi jej objawami takimi jak świąd i wysypka), plusem tej terapii jest stosunkowo wysoka skuteczność, wielu osobom odrastają po niej włosy.
Na jednej ze stron przeczytałem też, że naukowcy pracują obecnie nad opracowaniem leków biologicznych dla pacjentów z łysieniem plackowatym. Niestety leki będą diabelnie drogie, o ile w ogóle się pojawią.
Na koniec jeszcze zdjęcia dla zobrazowania skali i różnorodności problemu:
Łysienie plackowate rozlane na głowie i łysienie plackowate na brodzie
Łysienie androgenowe – leczenie
Leki doustne
Łysienie androgenowe można leczyć farmakologicznie poprzez stosowanie leków o działaniu ogólnoustrojowym. O wyborze odpowiedniego leku zawsze powinien decydować lekarz, który dobierze odpowiednią substancję i określi sposób dawkowania.
Obecnie w leczeniu łysienia androgenowego najczęściej stosuje się finasteryd. Substancja ta hamuje powstawanie pochodnej testosteronu – DHT. Ma to miejsce dzięki blokowaniu enzymu 5-α-reduktazy, który powoduje przemianę testosteronu w dihydrotestosteron. Należy pamiętać, że lek ten działa, gdy jest przyjmowany regularnie, a pierwsze zauważalne efekty obserwowane są po około 6 miesiącach leczenia. Niestety wykazuje on wiele działań niepożądanych. Finasteryd nie posiada rejestracji w stosowaniu u kobiet, ponieważ wykazuje działanie teratogenne.
Innym lekiem zmniejszającym stężenie DHT w surowicy jest dutasteryd . Badania wskazują, że substancja ta działa silniej od finasterydu, dlatego niektórzy lekarze rekomendują dutasteryd jako lek pierwszego rzutu w leczeniu łysienia androgenowego. Powoduje on wiele skutków ubocznych, dlatego jego stosowanie należy skonsultować z lekarzem. Ponadto silnie uszkadza płód, dlatego jest całkowicie przeciwwskazany dla kobiet w ciąży i planujących dziecko.
Niektórzy lekarze zalecają kobietom stosowanie spironolaktonu . Badania dowodzą, że wykazuje on również silne powinowactwo do receptorów androgenowych, zmniejszając wytwarzanie testosteronu. Efektem tego procesu jest zahamowanie wypadania włosów, lecz substancja ta nie wykazuje żadnego wpływu na wzrost włosów.
Doustne środki antykoncepcyjne stosowane u kobiet zawierające w swoim składzie pochodne progesteronu i estrogeny zmniejszają produkcje androgenów, regulując ich poziom w surowicy krwi.
Leki o działaniu miejscowym
W leczeniu miejscowym najczęściej stosowane są preparaty zawierające w swoim składzie minoksidyl . Związek ten występuje w licznych lekach w stężeniu 2% i 5%. Stosowany jest w postaci wcierek i szamponów pobudzających wzrost włosów poprzez zwiększenie przepływu krwi przez łożysko naczyniowe skóry. Pierwsze rezultaty leczenia pod warunkiem systematycznej aplikacji można zaobserwować po około 2 miesiącach od rozpoczęcia leczenia. Podobne właściwości wykazuje aminexil , który jest obecny w licznych wcierkach, szamponach i odżywkach. Dodatkowo wzmacnia i uelastycznia włosy.
