U nas zapłacisz kartą
Najskuteczniejsze leki na łysienie męskie
W jaki sposób lekarz rozpoznaje łysienie androgenowe typu męskiego?
Podstawą diagnostyki jest wywiad i badanie przedmiotowe. Lekarz pyta pacjenta o początek wystąpienia objawów, przebieg wypadania włosów, łysienie androgenowe w rodzinie, choroby współistniejące. Następnie ogląda owłosioną skórę głowy i ocenia wzór łysienia. Może przeprowadzić test pociągania. Badanie polega na pociągnięciu w kilku lokalizacjach na owłosionej skórze głowy pęków 40–60 włosów. Jeśli wyrwanych zostanie w ten sposób ponad 10 włosów (z jednego lub kilku miejsc), wynik testu jest dodatni. Badanie to trudno przeprowadzić u osób z krótkimi włosami.
W diagnostyce łysienia androgenowego (a także do monitorowaniu leczenia) wykorzystuje się trichoskopię, która za pomocą dermatoskopu i wideodermatoskopu pozwala na ocenę stanu łodyg włosów, mieszków włosowych oraz skóry głowy. Badanie jest nieinwazyjne i bezbolesne (nie wymaga wyrywania włosów).
W sytuacjach wątpliwych wskazana jest biopsja – badanie histopatologiczne kilkumilimetrowego wycinka pobranego z okolicy czołowo-ciemieniowej.
Dokładność porównywalną do osiąganej metodami histologicznymi daje refleksyjna mikroskopia konfokalna in vivo (in vivo reflectance confocal microscopy – RMC). To nowoczesna, nieinwazyjna technika obrazowania włosów i skóry owłosionej. Do jej ograniczeń należy m.in. wysoki koszt.
Łysienie plackowate: wpływa na wygląd i psychikę człowieka. Jak leczyć łysienie?
Łysienie plackowate jest jedną z częściej występujących przyczyn utraty włosów. Jest to choroba niezwykle skomplikowana, której przyczyny nie zostały całkowicie poznane. Objawia się utratą włosów w niektórych obszarach na skórze głowy, co powoduje powstawanie pozbawionych włosów ''placków''. WYJAŚNIAMY, jak rozpoznać i jak leczyć łysienie plackowate.
Łysienie plackowate (alopecia areata) to przewlekła choroba zapalna o bardzo skomplikowanym podłożu. Wśród przyczyn jej występowania uwzględnia się czynniki genetyczne, autoimmunologiczne, hormonalne, psychiczne oraz zaburzenia w zakresie układu nerwowego. To choroba dermatologiczna, na którą wpływ mają czynniki psychologiczne.
Charakteryzuje się nagłą utratą włosów, zazwyczaj w poszczególnych obszarach skóry głowy — obszary te tworzą pozbawione włosów, charakterystyczne ''placki''. Postępująca choroba może prowadzić do całkowitej utraty włosów (alopecia totalis) oraz utraty włosów w innych partiach ciała (alopecia universalis).
Do utraty włosów przyczynia się toczący się w otoczeniu mieszków włosowych proces zapalny (mieszki otoczone są naciekami złożonymi z m.in. z limfocytów).
Choroba zwiększa ryzyko rozwoju innych chorób autoimmunologicznych, takich jak: toczeń rumieniowaty , bielactwo , autoimmunologiczne choroby tarczycy, choroba Hashimoto .
Co zrobić, by zmniejszyć ryzyko zachorowania na łysienie androgenowe typu męskiego?
Ze względu na patomechanizm tej choroby trudno podjąć działania, które miałyby na celu zmniejszenie ryzyka rozwoju łysienia androgenowego typu męskiego.
Piśmiennictwo
- Brzezińska-Wcisło L.: Choroby włosów i skóry owłosionej. Termedia 2015
- Szepietowski J., Reich A.: Leczenie chorób skóry i chorób przenoszonych drogą płciową.
- https://podyplomie.pl/dermatologia/35162,lysienie-androgenowe-etiopatogeneza-diagnostyka-i-aktualne-metody-leczenia
Zobacz także
Łysienie androgenowe typu żeńskiego Kobiecy typ łysienia charakteryzuje się rozlanym łysieniem w okolicy centralnej głowy owłosionej, o największym nasileniu w części czołowej z zachowaniem linii czoła.
Łysienie bliznowaciejące Łysienie bliznowaciejące to rodzaj łysienia prowadzący do trwałej i nieodwracalnej utraty włosów. Klasyfikacja opiera się na obrazie klinicznym i wyniku badania histopatologicznego.
Łysienie plackowate Choroba najczęściej dotyczy osób młodych, poniżej 25 roku życia, zdarzają się również przypadki późniejszego pojawienia się zmian. Przyczyny łysienia plackowatego są niejasne. Najczęściej rozważa się tło autoimmunologiczne zależne od limfocytów T.
Wybrane treści dla Ciebie
Choroby włosów Wypadanie włosów może być objawem różnych chorób. Oprócz utraty nadmiernej liczby włosów, włosy mogą stać się suche, cienkie, pozbawione blasku i matowe. Utrata włosów może być efektem przebytej choroby, stresu, niedokrwistości z niedoboru żelaza, nieodpowiedniej diety, przyjmowania niektórych leków (np. cytostatyków, leków immunosupresyjnych, witaminy A, β-blokerów). Do nadmiernego wypadania włosów przyczynia się także nieprawidłowa pielęgnacja – m.in. niewłaściwe czesanie i szczotkowanie włosów, prostowanie włosów, trwała ondulacja. Prawidłowo dziennie dochodzi do utraty 60–100 włosów.