U nas zapłacisz kartą
Leki przeciwhistaminowe bez recepty - Skuteczne sposoby na pokrzywkę
Wszystko, co musisz wiedzieć o lekach przeciwhistaminowych: podstawy i działanie
W ludzkim ciele naturalnie występuje histamina, czyli związek odgrywający rolę neuroprzekaźnika. Leki przeciwhistaminowe blokują działanie tego związku, znosząc reakcję zapalną, obrzęki i inne uciążliwe objawy uczuleniowe jak wysypka, katar, swędzenie czy łzawienie oczu. Dzięki temu komórki człowieka nie reagują na działanie histaminy. Istnieją cztery receptory histaminowe. Co istotne, osoba, która przyjmuje leki przeciwhistaminowe, mając kontakt z alergenem, nie będzie odczuwała skutków poszerzania czy zwiększania przepuszczalności naczyń krwionośnych, dzięki temu nie będzie musiała borykać się z przykrymi objawami.
Istnieją dwa rodzaje leków przeciwhistaminowych to:
- antagoniści receptora H1 - stosowane w leczeniu objawów alergii,
- antagoniści receptora H2 - wykorzystywane w leczeniu problemów żołądkowo-jelitowych, gdyż blokują wydzielanie kwasu solnego.
Należy wiedzieć, że występują leki przeciwhistaminowe I, II i III generacji:
- pierwsza generacja leków przeciwhistaminowych pojawiła się na rynku jako pierwsza. Dzisiaj leki z tej grupy stosowane są rzadko, a wszystko przez skutki uboczne, które są związane z ich przyjmowaniem. To nadmierne działanie sadatywne, które powoduje upośledzenie sprawności psychoruchowej, otępienie, zmęczenie czy senność. Pojawić się mogą zaparcia, czy suchość w jamie ustnej. Histamina I generacji to hydroksyzyna, clemastinum, chlorferenamina i phenazolinum,
- druga generacja leków przeciwhistaminowych to skuteczne leki, które stosuje się w celu zapobiegania objawom alergii. To loratadyna, mizolastyna, cetyryzyna oraz azelastyna,
- trzecia generacja leków przeciwhistaminowych to nowoczesne leki, które najczęściej nie wywołują żadnych działań niepożądanych. Do tej grupy zaliczamy desloratadynę, feksofenadynę oraz lewocetyryzynę.
Polecane
Alergia na pyłki - na brzozę, na trawy. Jak złagodzić? Uczulenie na psa – przyczyny, objawy i sposoby radzenia sobie z alergią Alergia skórna – jak się objawia i w jaki sposób można ją łagodzić?Diagnostyka pokrzywki
Diagnostyka pokrzywki jest skomplikowana i czasochłonna, a i tak w przypadku pokrzywki przewlekłej jej przyczynę udaje się ustalić jedynie u około 20% chorych. Niektórzy badacze uważają, że rozpoznanie ostrej pokrzywki nie wymaga przeprowadzenia badań.
Wstępna diagnostyka pokrzywki przewlekłej obejmuje oznaczenie skierowanie pacjenta na badania krwi – oznaczenie OB lub CRP (badania te oceniają ogólnie obecność stanu zapalnego w organizmie), morfologii z rozmazem, prób wątrobowych, badania moczu, niekiedy oceny czynności tarczycy. Testy skórne lub kontaktowe z alergenami czy też badanie poziomu IgE we krwi wykonuje się u chorych z pokrzywką ostrą czy przewlekłą, którzy mieli w przeszłości pokrzywkę po kontakcie z jakimś alergenem.
Niekiedy lekarz na podstawie wywiadu i obecności innych objawów decyduje się na rzadsze badania: eozynofilię krwi oraz testy w kierunku tzw. chorób autoimmunologicznych, tarczycy, wirusowych zakażeń wątroby i innych schorzeń. U niektórych chorych wykonuje się tzw. test skórny z własną surowicą chorego. Wcześniej pobiera się od chorego jego własną krew, oddziela krwinki od reszty krwi, dzięki czemu pozostaje tzw. surowica – płyn, który nakłada się na nakłutą skórę przedramienia, podobnie jak przy testach skórnych z alergenami. Pojawienie się bąbla oznacza, że we krwi chorego obecne są przeciwciała – mają one znaczenie w powstawaniu pokrzywki. W ośrodkach specjalistycznych niekiedy wykonuje się próby prowokacyjne z pokarmem lub lekiem (a także z czynnikami powodującymi pokrzywki fizykalne).
Niekiedy konieczne jest wykonanie biopsji skóry – czyli wycięcie kilkumilimetrowego jej wycinka i zbadanie pod mikroskopem.