U nas zapłacisz kartą
Lojotokowe zapalenie skóry i łysienie - Przyczyny, Objawy i Metody Leczenia
Jak wygląda łojotokowe zapalenie skóry u dzieci?
Łojotokowe zapalenie skóry najczęściej dotyczy osób dorosłych. Może jednak także występować u niemowląt. Nosi wówczas nazwę ciemieniuchy lub łagodnego łojotokowego zapalenia skóry. Najczęściej schorzenie występuje u dzieci do trzeciego miesiąca życia, bardzo rzadko pojawia się w późniejszym wieku (najpóźniej do drugiego roku życia). Ciemieniucha zazwyczaj lokalizuje się w górnej części głowy niemowlęcia (w okolicach ciemiączka) lub w miejscach pieluszkowych. Czasem pojawia się na czole w pobliżu brwi i nosa niemowlęcia. Jest to zrogowaciały, łuskowaty naskórek przypominający tłusty łupież.
Choroba pojawia się na skutek wzmożonej aktywności gruczołów łojowych. Ciemieniucha nie jest schorzeniem zagrażającym życiu lub powodującym ból, stanowi natomiast problem estetyczny. Szacuje się, że choroba dotyka niemal połowę niemowląt z atopowym zapaleniem skóry, nieco rzadziej z łuszczycą. Zmiany skórne mogą się cofać samoistnie i nie mają tendencji do nawrotów, jednak zaleca się konsultację choroby z pediatrą. Przyczyny szuka się w występowaniu Candida albicans na skórze oraz we wpływie androgenów matki. Na rynku można znaleźć liczne preparaty dostępne bez recepty, które pomogą w walce z ciemieniuchą.
Objawy łojotokowego zapalenia skóry
Najbardziej charakterystycznym objawem ŁZS są tłuste, łuszczące się łuski (lub zarumienione plamy), pojawiające się w charakterystycznych miejscach. Zmiany chorobowe obejmować mogą m.in.:
- skórę głowy,
- klatkę piersiową,
- górną okolicę pleców,
- okolice małżowin usznych,
- fałdy skórne.
Zdarza się, że plamy skórne w łojotokowym zapaleniu skóry powodują niewielki świąd.
Łojotokowe zapalenie skóry u niemowląt
Bardzo często występuje ŁZS u niemowląt w postaci grubych, tłustych łusek o zabarwieniu biało-żółtym. Zauważyć je najczęściej można na skórze głowy. Konieczna jest wtedy konsultacja dermatologiczna i wprowadzenie odpowiednich produktów pielęgnacyjnych.
Łojotokowe zapalenia skóry a dieta – na co zwrócić uwagę?
W przypadku łojotokowego zapalenia skóry, poza stosowaniem leków oraz dermokosmetyków, istotna jest odpowiednia dieta. Dermatolodzy zalecają spożywanie zbilansowanych posiłków oraz regularną aktywność fizyczną, zwłaszcza na świeżym powietrzu.
Zmiana trybu życia prowadzi do złagodzenia objawów łojotoku. Odpowiednia dieta jest bardzo ważna, ponieważ niektóre metabolity są usuwane wraz z potem. Jeśli większość posiłków stanowią niezdrowe posiłki, produkty przemiany materii wydalane przez skórę będą zaogniać zmiany łojotokowe lub utrudnić leczenie ŁZS. Dieta u osób z ŁZS powinna być bogata w witaminy i antyoksydanty, które pomagają usuwać toksyny z organizmu. Ich duże ilości można znaleźć w warzywach i owocach. Korzystne jest także przyjmowanie wraz z dietą wielonienasyconych kwasów tłuszczowych – można je znaleźć w olejach roślinnych lub rybach. Poza tym należy dostarczać cynk, który w dużych ilościach znajduje się w nasionach, orzechach, zarodkach pszennych lub zielonych warzywach oraz błonnik rozpuszczalny – pektynę, który znajduje się w owocach, otrębach i warzywach strączkowych. Należy także zadbać o odpowiednią ilość witaminy D3, zwłaszcza w okresie jesienno-zimowym. W Polsce powinno się ją suplementować nawet przez cały rok. Niedobór selenu oraz witamin z grupy B również jest czynnikiem, który może nasilić objawy chorobowe. Przy łojotokowym zapaleniu skóry należy unikać spożywania alkoholu. Nawet jego niewielkie ilości mogą wpływać negatywnie na stan skóry z ŁZS. Powinno się także wyeliminować z diety słodkie napoje gazowane, słodycze, smażone potrawy, produkty typu instant, a także takie zawierające w swoim składzie dużo konserwantów, polepszaczy smaku, barwników oraz soli. Należy także ograniczyć spożywanie tłuszczy zwierzęcych i kofeiny. Wszystkie te czynniki wpływają na zwiększenie aktywności gruczołów łojowych.
Jakie są rodzaje ŁZS?
Wyróżnia się kilka odmian łojotokowego zapalenia skóry- postać łupieżopodobną, łojotokowe zapalenie powiek oraz łojotokowe zapalenie skóry niemowląt.
Łupieżopodobne łojotokowe zapalenie skóry to odmiana płatkowego zapalenia skóry. Choroba objawia się zmianami rumieniowymi oraz ogniskami łuszczenia o obrączkowatym kształcie, które przypominają zmiany obserwowane przy łupieżu Gilberta. Zmiany te występują najczęściej na tułowiu. Towarzyszy im silny świąd. Zdarza się, że wykwity obserwuję się również na szyi i kończynach. Odmiana ta ma uporczywy przebieg, natomiast może ustąpić samoistnie.
Łojotokowe zapalenie brzegów powiek objawia się rumieniem, świądem i delikatnym złuszczaniem naskórka powiek. Jest to odmiana, która może stanowić problem diagnostyczny, jeśli zmiany występują tylko w obrębie powieki.
Łojotokowe zapalenie skóry niemowląt, powszechnie znane jako „ciemieniucha”, objawia się grubymi zmianami łojotokowymi, które są tłuste, lepkie, białe lub żółte. Objawy choroby występują u większości nowo narodzonych dzieci. Zmiany te nie powodują dolegliwości bólowych u niemowlaka i nie zagrażają jego zdrowiu. Wykwity obejmują górną część skóry głowy, natomiast mogą pojawić się również na czole, w pobliżu brwi i nosa niemowlęcia, a także w okolicach pieluszkowych. Objawy najczęściej ustępują samoistnie i bez późniejszych nawrotów.
