U nas zapłacisz kartą
Lojotokowe zapalenie skóry twarzy - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Ranking kosmetyków na łojotokowe zapalenie skóry
Z tą myślą powstał ranking TOP 6 kosmetyków na łojotokowe zapalenie skóry głowy. Zebraliśmy w nim produkty, które zwracają uwagę składem, działaniem i skutecznością. Zapraszamy! Sprawdź, jakie na łojotokowe zapalenie skóry kosmetyki musisz mieć w swojej kosmetyczce. Co wyróżnia wybrane przez nas produkty i dlaczego warto rozważyć ich stosowanie.
spis treści
- I Miejsce Łojotokowe zapalenie skóry kosmetyki Seborh
- II Miejsce MAVENA Maska do skóry głowy
- III Miejsce Dermedic Capilarte Szampon zwalczający łupież
- IV Miejsce Pirolam Szampon przeciwłupieżowy z witaminą A+E
- V Miejsce LEFROSCH VLOSTIC Light Płyn do włosów i skóry głowy
- VI Miejsce ZOXIDERM150 Emulsja przeciwłupieżowa
| Kosmetyki na łojotokowe zapalenie skóry | Składniki aktywne | Zalety kosmetyku |
| I miejsce |
Nasza ocena: 6/6
- Pirokton olaminy – działa antybakteryjnie, przeciwgrzybiczo i łagodzi stany zapalne
- Siarczek selenu – odkaża i działa grzybobójczo
- Ichtiol – normalizuje proces wymiany naskórka
- Biolin – działa przeciwzapalnie, tonizuje
- Glinka biała – koi, łagodzi, poprawia elastyczność skóry
- Mleczko pszczele – normalizuje pracę gruczołów łojowych, uelastycznia, nawilża
- Witamina E – łagodzi, wzmacnia, działa przeciwzapalnie
Gdzie lokalizują się zmiany skórne w ŁZS?
ŁZS to choroba gruczołu łojowego, także zmiany skórne mogą teoretycznie pokazywać się wszędzie tam, gdzie te gruczoły występują. Uściślając – mogą pojawiać się na całym ciele, oprócz wewnętrznej powierzchni dłoni i podeszw stóp.
Na samym początku lokalizacją wiodącą może być owłosiona skóra głowy i obecność tzw. ciemieniuchy, czyli ściśle przylegających żółtych łusek, które trudno jest usunąć, a którym rzadko towarzyszy stan zapalny (rumień).
Później łuski łojotokowe przenoszą się na okolicę łuków brwiowych, czoła, fałdów przy nosku, „za uszy” i fałdów okolicy pieluszkowej. Szyja oraz brzuszek też są często zajęte, szczególnie okolica mostka.
Łojotokowe zapalenie skóry lubi centralną część twarzy, AZS policzki, boczne okolice. Co istotne, wygląd zmian skórnych w fałdach może niejednokrotnie powodować duży stres u rodziców, ponieważ łuskom towarzyszy dość intensywny rumień. Skóra, która nie prezentuje zmian skórnych jest gładka, „miękka” – w AZS cała skóra jest zazwyczaj szorstka, sucha.
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) - objawy, przyczyny i leczenie
Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) jest chorobą skóry występującą u osób w każdym wieku. Objawy ŁZS to łuszczenie się skóry, rumień oraz świąd. Zmiany skórne pojawiają się najczęściej na owłosionej skórze głowy, twarzy, klatce piersiowej, pod pachami i w pachwinach.
Łojotokowe zapalenie skóry jest przewlekłą i nawrotową chorobą skóry, która charakteryzuje się występowaniem zmian rumieniowo-złuszczających na skórze twarzy, klatki piersiowej oraz owłosionej głowy. Zmiany skórne mogą występować również pod pachami i w pachwinach. Przyczyną choroby jest nadmierna aktywność gruczołów łojowych i współistniejące zakażenie grzybem drożdżopodobnym Malassezia furfur (Pityrosporum ovale). Badania wskazują na zwiększoną liczbę tych grzybów w okolicach łojotokowych i pozytywny efekt terapeutyczny preparatów przeciwgrzybiczych.
Dodatkowe znaczenie w zaostrzeniu choroby mogą mieć leki, w tym haloperydol, sole złota, chloropromazyna czy psoraleny.
Łojotokowe zapalenie skóry zazwyczaj występuje u osób zdrowych, ale może się wiązać z zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) lub chorobami neurologicznymi (np. incydentem naczyniowo-mózgowym, chorobą Parkinsona).
Diagnoza - jakie badania przeprowadza się przy podejrzeniu łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS)
Rozpoznanie łojotokowego zapalenia skóry ustala się na podstawie badania dermatologicznego. W typowych przypadkach nie są wymagane żadne badania dodatkowe, lekarz rozpoznaje chorobę na podstawie charakterystycznego wyglądu zmian skórnych i informacji uzyskanych od pacjenta na temat przebiegu choroby. W uzasadnionych sytuacjach, zwłaszcza w przypadku różnicowania z łuszczycą lub zmianami skórnymi o charakterze wyprysku, może być konieczne wykonanie biopsji i pobranie wycinków do badania histopatologicznego.
U niemowląt leczenie łojotokowego zapalenia skóry (ŁZS) polega na stosowanie środków zmiękczających i nawilżających (emolientów), które wpływają na rozluźnienie łusek (np. olej mineralny, oliwa z oliwek lub wazelina). Dermokosmetyki te nanosi się na głowę dziecka przed kąpielą, a następnie spłukuje i pocierając ściereczką lub szczotką do włosów dla niemowląt można usunąć łuski.
Łagodne łojotokowe zapalenie owłosionej skóry głowy można leczyć dostępnymi bez recepty szamponami przeciwłupieżowymi (zawierającymi siarczek selenu, pirytionian cynku lub dziegcie). Korzystne może być także używanie szamponu z olejkiem z drzewa herbacianego. Długotrwałą kontrolę objawów może zapewnić stosowanie szamponów przeciwgrzybiczych zawierających ketokonazol lub cyklopiroks, które stosuje się codzienne lub przynajmniej 2–3 razy w tygodniu przez kilka tygodni, aż do uzyskania rezultatu. Następnie, w zapobieganiu nawrotom można stosować te szampony raz w miesiącu. Należy przestrzegać zaleceń dotyczących ich stosowania, m.in. zapewnić odpowiednio długi (ok. 5 min) czas pozostawienia ich na skórze głowy. W cięższej postaci choroby lekarz może zalecić stosowanie szamponu z glikokortykosteroidami.
W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry twarzy i tułowia mają zastosowanie zarówno leki przeciwzapalne, jak i przeciwgrzybicze. Do leków przeciwzapalnych należą miejscowe glikokortykosteroidy (stosowane pod nadzorem lekarza) oraz inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus). Tę ostatnią grupę można stosować bezpiecznie nawet na skórę twarzy i przez dłuższy czas. W leczeniu zmian na owłosionej skórze głowy wykorzystuje się także pirytonian cynku, dziegcie, ichtiol czy siarkę. W bardziej nasilonych postaciach łojotokowego zapalenia skóry lekarz może rozważyć leczenie lekami przeciwgrzybiczymi stosowanymi doustnie.
Cechy charakterystyczne ŁZS
Zmiany skórne w łojotokowym zapaleniu skóry nie swędzą, a już na pewno nie pojawia się tak uporczywe swędzenie, które zmusza maluszka do drapania się. Dziecko jest pogodne, nie ma problemów z zasypianiem, z wybudzaniem się (bo „swędzi”), co w dużej mierze przekłada się na inne aspekty życia – jedzenie, zabawę, brak drażliwości.
W atopowym zapaleniu skóry objawem, który jest stały i pojawia się zawsze jest świąd skóry, który utrudnia funkcjonowanie dziecku, a w konsekwencji i całej rodzinie.
Oczywiście, im dziecko starsze tym trudniej nam zróżnicować te dwie choroby. Dzieje się tak dlatego, gdyż około 4. miesiąca życia, gdy dziecko już umie się samo podrapać, bo ruchy rączek są bardziej skoordynowane, gdy pojawia się delikatne swędzenie, mogą pojawić się również lekkie zadrapania na skórze.
