U nas zapłacisz kartą
Lysienie plackowate brwi - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Leczenie łysienia plackowatego
U osób borykających się z łysieniem plackowatym dochodzi do uszkodzenia mieszków włosowych, a w konsekwencji ma miejsce wypadanie włosów. Na skórze głowy zaczynają pojawiać się łyse placki. Początkowo są niewielkie, często nawet niezauważalne. Z czasem natomiast zwiększają swój zakres i osiągają wielkość pomiędzy 5, a 10 centymetrów.
Nieleczone łysienie plackowate może doprowadzić do całkowitego wyłysienia. Wypaść mogą również rzęsy i brwi. Problem dotyka zarówno kobiet, jak i mężczyzn w każdym wieku. Skutki choroby są jednak odwracalne. W naszej klinice zajmujemy się leczeniem różnych rodzajów łysienia, w tym również łysienia plackowatego.
Jakie są przyczyny łysienia plackowatego?
Aby dobrze zrozumieć przyczyny powstawania łysienia plackowatego, warto znać cykl życiowy włosa. Włosy znajdujące się na całym ciele znajdują się w trzech fazach wzrostu:
Przyczyny łysienia plackowatego nie są do końca poznane . Badania wskazują na podłoże autoimmunologiczne choroby – układ odpornościowy rozpoznaje mieszki włosowe jako obce i zaczyna je atakować. Dochodzi wtedy do powstania stanu zapalnego, uszkodzenia mieszków włosowych i następnie wypadania włosów. Za tą przyczyną przemawia jednoczesne występowanie łysienia plackowatego z innymi chorobami o podłożu autoimmunologicznym, na przykład atopowym zapaleniem skóry, zapaleniem tarczycy Hashimoto, bielactwem, cukrzycą typu 1, reumatoidalnym zapaleniem stawów, toczniem rumieniowatym.
Choroba ta może być również dziedziczona genetycznie – takie podłoże dotyczy około 20-60% przypadków. Zazwyczaj łysienie plackowate dotyczy krewnych pierwszego stopnia lub bliźniąt jednojajowych. Łysienie plackowate dotyka także około 10% osób z zespołem Downa.
Duży wpływ na powstawanie łysienia plackowatego ma stres, nerwowość. Z tego powodu łysienie plackowate jest zaliczane do chorób psychodermatologicznych .
Za inne przyczyny łysienia plackowatego uważa się:
- zmiany hormonalne (głównie hormony wytwarzane przez tarczycę),
- niedobór niektórych składników mineralnych,
- niedostateczne ukrwienie mieszków włosowych.
Łysienie plackowate – przyczyny, odmiany, metody leczenia
Łysienie plackowate (alopecia areata) to rodzaj łysienia, który występuje nie tylko u dorosłych, ale także u dzieci. Problem ten może pojawić się w dowolnym wieku, a pierwsze objawy często występują w okresie dojrzewania lub nawet dzieciństwa. W 60 procentach przypadków łysienie plackowate rozpoznaje się przed ukończeniem 20. roku życia. Jest to najczęstsza, zaraz po łysieniu androgenowym, przyczyna utraty włosów. Problem dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Przy łysieniu plackowatym, w przeciwieństwie do łysienia androgenowego, nie można wykonać przeszczepu włosów.
Łysienie plackowate to choroba dermatologiczna, która może pojawić się w każdym wieku. Problem dotyczy głównie owłosionej skóry głowy, choć może dojść także do zajęcia innych okolic ciała, na których występuje owłosienie – zdarzają się przypadki łysienia plackowatego brwi i rzęs. Zmiany skórne najczęściej pojawiają się nagle, a przebieg choroby jest zróżnicowany u każdego pacjenta.
Łysienie plackowate może objawić się jednym ogniskiem łysienia, które utrzymuje się cały czas lub może przybrać postać ognisk, które pojawiają się ciągle. Odrastanie włosów występuje samoistnie nawet po kilkunastu miesiącach. Łysienie plackowate charakteryzuje nawracanie i okresowe zaostrzenia objawów.
Trzy odmiany łysienia plackowatego
W medycynie występują trzy podstawowe odmiany łysienia plackowatego:
- zwykłe,
- uogólnione,
- całkowite.
Łysienie plackowate zwykłe obejmuje okrągłe lub owalne ogniska w obrębie skóry głowy, które często zlewają się ze sobą. W przypadku łysienia plackowatego uogólnionego objawem jest całkowity brak włosów skóry głowy, a także innych owłosionych okolic ciała. Łysienie plackowate całkowite obejmuje natomiast tylko skórę głowy. Przebieg choroby charakteryzuje tylko częściowe lub całkowite wyłysienie, nie występują żadne dodatkowe zmiany na skórze. Jedynie u około 12 procent pacjentów obserwuje się zmiany dystroficzne płytki paznokcia, czyli miejscowe zwłóknienia i rozdwajanie wolnego brzegu płytki.
Czy łysienie plackowate jest uleczalne? Czy można je zatrzymać?
Leczenie łysienia plackowatego jest bardzo trudne. Zazwyczaj pacjent potrzebuje holistycznej opieki kilku specjalistów zanim zostanie poznana przyczyna występowania łysienia plackowatego. Pomimo wielu prób leczenia i stosowania różnych terapii wielu pacjentów nigdy nie udaje się wyleczyć. Nie uzyskują oni odrostu włosów lub odrost jest widoczny wyłącznie w okresie leczenia.
Badania sugerują, że leczenie może być widoczne dopiero po 3-6 miesiącach od rozpoczęcia terapii i nie należy go w tym czasie zmieniać.
Ogranicza to czasowo stosowanie innych terapii, a pacjent musi zmagać się z nieprzyjemnymi objawami przez długi czas. Jako jedną z metod leczenia, która może odnieść znaczący sukces w przyszłości wskazuje się leczenie laserowe lub stosowanie leków immunomodulujących. Jednakże do tej pory nie wskazano leczenia, które będzie skuteczne u każdego pacjenta.
Łysienie plackowate
Łysienie plackowate (alopecia areata) należy do grupy niebliznowaciejących postaci łysienia. Choroba najczęściej dotyczy osób młodych, poniżej 25 roku życia, zdarzają się również przypadki późniejszego pojawienia się zmian. Przyczyny łysienia plackowatego są niejasne. Najczęściej rozważa się tło autoimmunologiczne zależne od limfocytów T.
Zmiany zapalne w mieszku włosowym odgrywają podstawową rolę w inicjacji choroby. Keratynocyty mieszka uwalniają cytokiny prozapalne, które aktywują komórki śródbłonka. Skutkiem tego jest gromadzenie wokół mieszka komórek nacieku zapalnego, głównie limfocytów T i makrofagów, które również nasilają zapoczątkowany wcześniej proces zapalny. Od stopnia nasilenia nacieku zależy uszkodzenie mieszka włosowego.
Do czynników etiologicznych należy zaliczyć: czynniki genetyczne, atopię, czynniki psychiczne, czynniki hormonalne (zaburzenia czynności tarczycy), wewnątrzustrojowe ogniska zakażenia (obecność superantygenów bakteryjnych), stres, zjawiska autoimmunologiczne.
