U nas zapłacisz kartą
Lysienie plackowate brwi - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Łysienie plackowate – co to jest?
W stanie fizjologicznym człowiek traci około 100 włosów dziennie. W przypadku, gdy włosów wypada więcej i jest to zauważalna ilość mówimy o pojawieniu się łysienia. Obecnie coraz częściej diagnozuje się choroby dermatologiczne, także te dotyczące utraty włosów.
Łysienie plackowate ( Alopecia areata ) jest to choroba przewlekła, która może dotknąć zarówno kobiety, jak i mężczyzn w każdym wieku. Łysienie plackowate po raz pierwszy zostało opisane w 1857 roku jako „nerwica skórna”, gdyż była wiązana z przewlekłym stresem oraz sytuacjami traumatycznymi (utrata pracy, śmierć bliskiej osoby, rozwód).
Najczęściej z tą chorobą zmagają się osoby młode – około 65% chorych nie przekroczyło 30. roku życia.
Na skórze głowy i niekiedy na innych owłosionych obszarach ciała, pojawiają się miejscowe wyłysienia. Za przyczynę tę choroby najczęściej uważa się schorzenia autoimmunologiczne i stres. Pacjenci, bojąc się wykluczenie społecznego lub oceniania, bardzo często maskują chorobę i nie szukają pomocy w leczeniu.
Na czym polega leczenie łysienia plackowatego?
Metod leczenia łysienia plackowatego zasadniczo jest wiele. Dobiera się je do konkretnego Pacjenta, w zależności od przyczyn problemu, które nie zawsze są jasne. Źródłami łysienia plackowatego mogą być atopowe zapalenie skóry, schorzenia autoimmunologiczne, czynniki genetyczne czy zaburzenia hormonalne.
Po przeprowadzeniu dokładnego wywiadu z Pacjentem lekarz rozpoczyna poszukiwanie przyczyny łysienia – dokonuje oględzin stanu skóry głowy oraz zleca konieczne do postawienia diagnozy badania. Leczenie może polegać na doborze odpowiednich preparatów — najczęściej glikortykosteroidów, uregulowaniu sytuacji hormonalnej organizmu lub wdrożeniu zabiegów z zakresu kosmetologii i medycyny estetycznej takich jak mezoterapia czy karboksyterapia.
Bardzo dobre efekty w leczeniu łysienia plackowatego daje zastosowanie immunoterapii, która ma wywoływać kontrolowany stan zapalny na skórze. Pomocne może być także wdrożenie leczenia PUVA, które polega na podawaniu Pacjentowi środków zwiększających wrażliwość skóry na promienie UV, by następnie przeprowadzić terapię światłem.
Łysienie plackowate u dzieci
Wiele osób wciąż dziwi fakt, że łysienie plackowate dotyczy także młodych osób. Nawet kilkuletnie dzieci mogą tracić włosy – tak samo, jak dorośli. Jest to spowodowane np. niedoborem witamin, przechodzeniem różnych chorób czy noszeniem związanych włosów np. w kucyk. Najmłodsi mogą mieć pierwsze objawy chorób włosów, które później pozostają z nimi i trwają nawet podczas wieku dorosłego. Właśnie dlatego tak ważne jest obserwowanie pociechy i w przypadku występowania nadmiernej utraty włosów, udanie się do specjalisty.
Jakie są przyczyny łysienia plackowatego u dzieci?
Przyczyny choroby nie są do końca znane, ale uważa się, że łysienie plackowate u dzieci może wynikać m.in. z:
- Powodów psychogennych – napięcia emocjonalnego oraz stresu. Czynniki te powodują niekorzystne zmiany np. w układzie immunologicznym, a w konsekwencji osłabiają mieszki włosowe. W wyniku nieustannego napięcia emocjonalnego dochodzi także do zaburzeń w produkcji czy wydzielaniu neuropeptydów powodujących wzrost reaktywności układu immunologicznego. U dzieci predysponowanych może to być początkiem nacieków wokół mieszków włosowych. Zwykle sytuacje takie jak początek nowej szkoły, przedszkola, egzaminy czy zmiana otoczenia są poważnymi sytuacjami stresowymi.
- Powodów autoimmunologicznych – a także różnego typu współistniejące choroby immunologiczne – szczególnie schorzenia tarczycy.
- Powodów genetycznych – szacuje się, że około 20% chorych dzieci z łysieniem plackowatym ma dodatni wywiad rodzinny (czyli najbliżsi również borykają się z tym schorzeniem).
Przewlekłe choroby zapalne związane z mieszkami włosowymi również są częstą przyczyną łysienia plackowatego u dzieci. Do utraty włosów dochodzi w wyniku toczącego się w bezpośrednim otoczeniu mieszków nieswoistego procesu zapalnego. Ten typ łysienia prowadzi do powstawania ognisk na skórze głowy, a nawet powoduje całkowite wyłysienie – łącznie z brwiami, rzęsami i całym owłosieniem na ciele.
Profilaktyka – czy można uniknąć zachorowania na łysienie plackowate?
Łysienie plackowate jest chorobą, która może w przyszłości nawracać. Bardzo ważna jest zatem profilaktyka.
W tym przypadku warto zadbać o:
- dietę – niedobory witamin i składników mineralnych mogą doprowadzić do nadmiernego wypadania włosów, skrócenia ich fazy wzrostu. W diecie powinny znajdować się witaminy z grupy B, żelazo, cynk. Bardzo ważnym składnikiem odżywczym jest także białko. Jego niewystarczająca ilość w diecie może przyczynić się do wypadania włosów. Białko można znaleźć w produktach takich jak rośliny strączkowe, brokuły, tofu, mięso.
- nawodnienie – woda wypijana w ilości około 2 litrów na dzień zapewnia odpowiednie funkcjonowanie organizmu, co też wpływa na jakość i kondycję włosów.
- stosowanie odpowiednich kosmetyków – osoby borykające się w przeszłości z łysieniem plackowatym powinny stosować kosmetyki, które nie będą obciążały włosów i skóry głowy. Ważne jest dokładne mycie skóry głowy szamponami, które będą odblokowywać pory skóry i mieszki włosowe. Odżywki i maski na włosy powinny być dobrane do ich porowatości. Takie kosmetyki należy nakładać wyłącznie na włosy a nie na skórę głowy.
Profilaktyka przed nawrotami łysienia plackowatego polega także na leczeniu schorzeń współistniejących. Łysienie plackowate może mieć różne przyczyny, w tym choroby wymagające przyjmowania leków. Leki te powinny być stosowane regularnie, zgodnie z wytycznymi od lekarza, wtedy nawrót choroby będzie mało prawdopodobny. Jeśli przyczyną łysienia plackowatego były stany związane ze stresem, nerwicami, konieczne będzie odpowiednie wsparcie terapeuty .
Przeciwwskazania do leczenia
Każdą ze wspomnianych metod leczenia lekarz dobiera indywidualnie do Pacjenta. Wybór jednego ze sposobów jest podyktowany między innymi stanem jego zdrowia, przyjmowanymi na stałe lekami czy prawdopodobną przyczyną problemów. Decyzję podejmuje się na podstawie dokładnie przeprowadzonego wywiadu, wyników badań krwi, badań histopatologicznych czy trichoskopii.
W przypadku leczenia metodą PUVA przeciwwskazaniami do jej zastosowania mogą być przykładowo ciąża i okres karmienia, zbyt młody wiek Pacjenta, uszkodzenia nerek i wątroby czy niektóre choroby okulistyczne. Nie stosuje się jej także u osób, które przechodziły w przeszłości nowotwór lub ryzyko zachorowania na choroby onkologiczne jest u nich zwiększone. Przeciwwskazaniem do terapii światłem może być także stosowanie innych, niż podawane w trakcie leczenia środków światłouczulających lub ogólna nadwrażliwość na promieniowanie UV.
Glikokortykosteroidów nie podaje się osobom, które cierpią na duże i niewyregulowane zaburzenia ciśnienia, osteoporozę czy zaawansowane problemy okulistyczne, jednak jest to zależne od konkretnego przypadku, a także stosowanego leku. Z kolei immunoterapii nie wykorzystuje się przeważnie w leczeniu dzieci poniżej 5. roku życia, chyba że jest to bardzo dobrze uzasadnione. Przeciwwskazaniem do jej przeprowadzenia jest też zakażenie wirusem HIV lub obecność innych schorzeń, które uniemożliwiają prawidłową odpowiedź układu immunologicznego na tego rodzaju leczenie.
