U nas zapłacisz kartą
Jak Radzić Sobie z Lysieniem Plackowatym na Głowie
Leczenie łysienia plackowatego i poprawa samopoczucia pacjenta
Leczenie chorób autoimmunologicznych jest bardzo trudne. Wymaga systematyczności i czasu. W przypadku osłabiania mieszków włosowych liczy się szybka reakcja. W przeciwnym razie nawet zahamowanie procesu chorobowego nie zagwarantuje tego, że włosy odrosną.
Choroby związane z utratą włosów mają ogromny wpływ na samopoczucie pacjenta. Dotyczy to zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Łysienie plackowate na brodzie uniemożliwia jej zapuszczenie, a w przypadku kilkudniowego zarostu powoduje nieestetyczny i niechlujny efekt. Jednym ze sposobów radzenia sobie z tą przypadłością może być golenie brody na gładko. Jeśli jednak jesteś zwolennikiem kilkudniowego zarostu i uważasz, że dodaje Ci on charakteru alternatywą na poprawę wizerunku może być mikropigmentacja brody .
Mikropigmentacja brody to niechirurgiczny zabieg kosmetyczny , dzięki któremu w opracowywanej strefie uzyskujemy efekt krótko ogolonego zarostu. Zabieg nie powoduje odrastania włosów, ale powala na ich wizualne zagęszczenie, co w przypadku łysienia plackowatego przekłada się przede wszystkim na wypełnienie obszarów pozostałych po utracie zarostu. Mikropigmentacja łączy techniki tatuażu i makijażu permanentnego. Uzyskany efekt jest bardzo trwały, a jego utrzymanie nie wymaga wprowadzania zmian w codziennych rytuałach pielęgnacji skóry głowy i twarzy.
Czerwone krosty na głowie to może być łuszczyca
Jeśli czerwone krosty na głowie są przykryte białymi, srebrzystymi lub jasnożółtymi łuskami, należy podejrzewać łuszczycę. Jest to przewlekła choroba zapalna o nieustalonym do końca podłożu.
Podejrzewa się, że główną rolę w jej patogenezie stanowią czynniki immunologiczne, w tym przede wszystkim wzmożona produkcja cytokin zapalnych TNF-alfa, Il-12, Il-17 i Il-23. Kluczowe są też predyspozycje genetyczne, a zwłaszcza występowanie genu HLA-Cw6, zwanego genem łuszczycy.
Na to wszystko nakładają się czynniki środowiskowe, w tym stres, dieta, używki, leki, zakażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze.
Wszystko to powoduje:
- nadmierne i przyspieszone rogowacenie komórek naskórka,
- stan zapalny skóry.
Krosty, grudki i łuski obejmują całą owłosioną skórę głowy, z czasem też zaczynają nachodzić na czoło oraz potylicę. W ten sposób powstaje niezwykle charakterystyczny objaw „korony łuszczycowej”.
Kogo najczęściej dotyka łysienie plackowate?
Łysienie plackowate uznaje się za jedną z częstszych przyczyn utraty włosów – według różnych źródeł choroba dotyka od 1 do 1,7 proc. populacji. Łysienie plackowate obejmuje zarówno mężczyzn, kobiety i dzieci (choć według niektórych źródeł u mężczyzn występuje nieco rzadziej), niezależnie od rasy. Łysienie plackowate u dzieci bywa mylone z nużycą – łysieniem wywołanym przez pasożyty (nużeńce).
Łysienie plackowate u dzieci i kobiet często skutkuje problemami ze zdrowiem psychicznym – osoby dotknięte chorobą doznają cierpienia związanego z nieakceptowanym przez nich wyglądem.
Łysienie plackowate częściej pojawia się u osób młodych, jeszcze przed trzydziestym rokiem życia.
Wielu pacjentów z łysieniem plackowatym cierpi na poważne zaburzenia psychiczne, zwłaszcza dotyczy to zaburzeń lękowych, zaburzeń osobowości oraz zaburzeń nastroju. Są doniesienia, że ważnym czynnikiem pojawiania się łysienia plackowatego może być nieuświadomiony gniew.
Ewa Wojtyna, Małgorzata Dosiak, Łysienie plackowate jako przejaw nieuświadomionej traumy: opis przypadku
Łysienie plackowate - przyczyny
Dokładne przyczyny łysienia plackowatego nie są znane. Przypuszcza się, że choroba ma podłoże autoimmunologiczne, tzn. w jej przebiegu układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe, gdyż uznaje je za "obce".
Wówczas dochodzi do zmian o charakterze zapalnym, które przyczyniają się do uszkodzenia mieszków włosowych i wypadania włosów.
Za uwarunkowaniem autoimmunologicznym przemawia częste współwystępowanie łysienia plackowatego z innymi chorobami wynikającymi z autoagresji, takimi jak atopowe zapalenie skóry, bielactwo, zapalenie tarczycy (najczęściej autoimmunologiczne zapalenie tarczycy Hashimoto), zapalenie jelita grubego, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty czy cukrzyca typu 1.
Początek choroby najczęściej ma miejsce w dzieciństwie lub w młodym wieku. Szacuje się, że 2/3 chorych to osoby poniżej 30. roku życia.
Łysienie plackowate może być także dziedziczone (występowanie rodzinne stwierdza się u 20-60 proc. chorych). Czasami niektóre antygeny mogą powodować zwiększoną podatność na łysienie plackowate, a także zwiększone jego występowanie u krewnych pierwszego stopnia lub u bliźniąt jednojajowych.
Ponadto łysienie plackowate dotyczy ok. 10 proc. osób z zespołem Downa (sugeruje to udział genów zlokalizowanych w obrębie chromosomu 21 w rozwoju tego rodzaju łysienia).
Niektórzy zaliczają łysienie plackowate do grupy schorzeń psychodermatologicznych, gdyż uważają, że tego typu utrata włosów może mieć tło nerwowe i być wynikiem stresu, ciężkich i wyczerpujących stanów emocjonalnych.
Ponadto łysienie plackowate może być związane z zaburzeniami naczyniowymi w obrębie skóry głowy, co może prowadzić do zaburzeń faz wzrostu włosa i jego utraty.
Niektórzy uważają, że na rozwój łysienia plackowatego mogą wpływać także czynniki hormonalne lub niedoborowe (np. niedobór cynku).
