U nas zapłacisz kartą
Nowe metody leczenia łysienia plackowatego
Jakie są metody leczenia łysienia plackowatego?
W łysieniu plackowatym stosuje się leczenie miejscowe i leczenie ogólne. Żadna z metod nie znalazła jednoznacznego potwierdzenia skuteczności. Do leczenia miejscowego zalicza się: glikokortykosteroidy podawane śródskórnie, miejscowe glikokortykosteroidy w postaci kremów, żeli, maści, płynów i pianek, cygnolinę, minoksydyl. Do metod leczenia ogólnego zalicza się: glikokortykosteroidy i cyklosporynę. Do innych metod stosowanych w leczeniu łysienia plackowatego należą fotochemioterapia (PUVA lub PUVA-turban) i wąskopasmowa fototerapia UVB.
Ze względu na patomechanizm tej choroby trudno podjąć działania, które miałyby na celu zmniejszenie ryzyka rozwoju łysienia plackowatego. Samoistny odrost włosów następuje zwykle w ciągu 1–2 lat u 30–60% chorych. U około 10% choroba może mieć cięższy przebieg i doprowadza do łysienia całkowitego lub uogólnionego. Gorsze rokowanie dotyczy pacjentów, u których współistnieją choroby o podłożu autoimmunologicznym. Ponadto czynnikami źle rokującymi mogą być zmiany paznokci, rodzinne występowanie choroby, wczesny początek zmian chorobowych oraz intensywna utrata włosów.
Zobacz także
Łysienie androgenowe typu męskiego Utrata włosów u mężczyzn rozpoczyna się zwykle w okolicy czołowo-skroniowej, a następnie ciemieniowej. Następnie przerzedzenie włosów rozprzestrzenia się w kierunku szczytu głowy, pozostawiając koronę włosów na potylicy i częściowo w okolicach skroniowych.
Łysienie androgenowe typu żeńskiego Kobiecy typ łysienia charakteryzuje się rozlanym łysieniem w okolicy centralnej głowy owłosionej, o największym nasileniu w części czołowej z zachowaniem linii czoła.
Łysienie plackowate - przyczyny i czynniki ryzyka
Przyczyny łysienia plackowatego nie są do końca znane. Wiadomo jednak, że jest to choroba autoimmunologiczna, w której układ odpornościowy atakuje własne mieszków włosowe, powodując ich zanik. Czynniki ryzyka, które mogą predysponować do wystąpienia łysienia plackowatego, to:
- Historia rodzinna - jeśli w rodzinie występowały przypadki łysienia plackowatego, istnieje większe ryzyko, że dana osoba również będzie na to narażona.
- Choroby autoimmunologiczne - osoby cierpiące na inne choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń rumieniowaty układowy czy tarczyca, mają większe ryzyko wystąpienia łysienia plackowatego.
- Stres - silny stres lub traumatyczne wydarzenia mogą wywołać reakcję autoimmunologiczną i przyczynić się do rozwinięcia się choroby.
Dowiedz się więcej dzięki naszym szkoleniom:
Łysienie plackowate jest chorobą autoimmunologiczną, która jest często trudna do przewidzenia i nie zawsze można skutecznie zapobiegać jej wystąpieniu. Jednak istnieją pewne czynniki ryzyka i strategie, które mogą pomóc w zmniejszeniu ryzyka zachorowania na łysienie plackowate:
- Dbaj o ogólną kondycję zdrowotną: Zachowanie zdrowego stylu życia może pomóc w utrzymaniu równowagi układu odpornościowego. To obejmuje zdrową, zrównoważoną dietę, regularną aktywność fizyczną i unikanie nadmiernego stresu.
- Unikaj palenia papierosów: Palenie papierosów może mieć negatywny wpływ na układ odpornościowy i zwiększać ryzyko wystąpienia chorób autoimmunologicznych, w tym łysienia plackowatego. Zrezygnuj z palenia, jeśli palisz.
- Ogranicz stres: Stres może wpływać na układ odpornościowy i zwiększać ryzyko chorób autoimmunologicznych. Warto stosować techniki relaksacyjne, takie jak joga czy medytacja, aby zmniejszyć stres.
- Pozostań na bieżąco z badaniami lekarskimi: Regularne wizyty u lekarza pozwalają na wczesne wykrycie ewentualnych problemów zdrowotnych, w tym chorób autoimmunologicznych. W przypadku wystąpienia niepokojących objawów skonsultuj się z lekarzem.
- Unikaj urazów skóry: Urazy skóry, takie jak rany czy oparzenia, mogą być czynnikiem wyzwalającym dla wystąpienia łysienia plackowatego u osób podatnych na tę chorobę. Staraj się unikać urazów skóry i stosuj odpowiednią ochronę w przypadku potrzeby.
- Zdrowa dieta: Dieta bogata w składniki odżywcze, w tym witaminy i minerały, może pomóc w utrzymaniu ogólnego zdrowia i może mieć wpływ na funkcjonowanie układu odpornościowego. Jednak nie ma konkretnej diety, która jest znana jako zapobieganie łysieniu plackowatemu.
- Dietetyk lub suplementacja: W niektórych przypadkach zalecenia dotyczące diety lub suplementacji mogą być dostosowane do indywidualnych potrzeb, zwłaszcza w przypadku niedoborów witamin czy minerałów.
Czym jest łysienie plackowate?
Alopecia areata, czyli łysienie plackowate, to schorzenie należące do grupy niebliznowaciejących postaci łysienia. Co prawda można na nie zachorować w każdym wieku, jednak zdecydowana większość pacjentów doświadcza pierwszych ognisk łysienia przed 25. r. życia.
Jak nazwa wskazuje, łysienie plackowate objawia się wypadaniem wszystkich włosów na pewnym obszarze, przy czym skóra pozostaje niezmieniona, a po jakimś czasie (w wyniku terapii lub rzadziej: samoistnie) zaczynają ją porastać nowe włosy - wtedy jednak inny obszar ciała może ulec wyłysieniu.
Alopecja zwykle dotyczy skóry głowy, może jednak rozwinąć się w dowolnym miejscu na skórze, łącznie z okolicami oczu (brak brwi i rzęs), strefami intymnymi czy dłońmi. Dotyka tak samo często mężczyzn, jak i kobiet.
Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to, skąd dokładnie bierze się ta choroba. Wiadomo jednak, że w jej przebiegu wokół mieszka włosowego gromadzą się między innymi makrofagi i limfocyty T, które - zamiast bronić organizm przed patogenami - wywołują miejscowy stan zapalny. Atak na mieszek prowadzi do degeneracji włosa i znacznego skrócenia jego fazy wzrostu.
Na łysienie plackowate chorują między innymi aktorka Jada Pinkett Smith i sędzia piłkarski Pierluigi Collina. Nawet najsłynniejszy odtwórca roli Supermana, czyli Christopher Reeve, zmagał się z tym schorzeniem.
Łysienie plackowate a prawidłowy wzrost włosów
Aby lepiej zrozumieć, czym jest łysienie plackowate, warto omówić wpierw cykl życia włosa. Składa się on z 3 faz:
Codziennie z głowy wypada nam ok. 50-100 włosów, co jednak nie ma większego znaczenia: nadal pozostaje ich na głowie 90.000-130.000, zależnie od ich koloru (najmniej rośnie włosów w kolorze rudym, a najwięcej - blond) 2 . Zdrowy włos żyje ok. 7-8 lat, zanim przejdzie w fazę katagenową.
W przebiegu łysienia plackowatego, w wyniku stanu zapalnego czas wzrostu i utrzymania włosa w mieszku włosowym ulega skróceniu - włosy na danym obszarze skóry wypadają przedwcześnie pozostawiając łyse plamy lub też następuje natychmiastowa ich utrata. Mija wiele czasu, nim skóra w zaatakowanym obszarze ponownie pokryje się włosami, jednak u 30-60% chorych prędzej czy później to następuje. dopóki kolejny epizod choroby nie da o sobie znać.
