U nas zapłacisz kartą
Leczenie anemii prowadzącej do łysienia
Anemia – objawy
Jak wspomniano wcześniej, w przypadku anemii dochodzi do niedotlenienia komórek ciała. Obniżony poziom hemoglobiny sprawia, że przenoszona jest zbyt mała ilość tlenu, co może objawiać się:
- silnym zmęczeniem i ogólnym osłabieniem, mimo snu i odpoczynku,
- bladością powłok skórnych (wewnętrzna strona powiek, dziąsła),
- przesuszeniem skóry,
- pogorszeniem koncentracji i zapamiętywania,
- bólem w klatce piersiowej,
- nieregularnym lub szybkim biciem serca,
- zmniejszonym progiem męczliwości,
- zawrotami i bólami głowy.
Objawy te są jednak bardzo ogólne i można je przypisać zwykłemu przemęczeniu czy osłabieniu. Podobne symptomy towarzyszą także wielu chorobom różnych układów, trudno zatem jednoznacznie stwierdzić, że mamy do czynienia z niedokrwistością. Przy nieleczonej anemii objawy coraz bardziej się nasilają, powodując realne zagrożenie dla naszego zdrowia.
Łysienie androgenowe u kobiet – objawy
Pierwsze objawy łysienia androgenowego u kobiet również mogą pojawić się w bardzo młodym wieku, jednak zwykle ryzyko schorzenia wzrasta wraz z upływem lat. W odróżnieniu od mężczyzn, u kobiet ten problem prowadzi raczej do obfitego przerzedzenia włosów, a nie całkowitego wyłysienia.
Najczęściej objawem łysienia androgenowego u kobiet jest początkowo poszerzenie się przedziałku na szczycie głowy, widocznego po czesaniu włosów. Przerzedzenie zwykle dotyczy tylko szczytu głowy, bez zajęcia linii czoła. Ten typ łysienia występuje tylko u kobiet i ocenia się go na podstawie trzystopniowej skali:
- stopień I – przerzedzenie włosów w centralnej części głowy,
- stopień II – szersze przerzedzenie włosów, jednak z zachowaniem gęstości jak w stopniu I,
- stopień III – niemal całkowita utrata włosów w centralnej części głowy.
Zdarza się też, że łysienie androgenowe typu męskiego występuje u kobiet. Zwykle problem dotyczy okresu pomenopauzalnego. Wówczas początkowo dochodzi do przerzedzenia włosów w okolicy łuku czoła i na szczycie głowy, kolejno łysienie rozprzestrzenia się w kierunku skroni i ciemienia.
Co powoduje anemię?
Choć anemię niemal instynktownie wiążemy z niedoborem żelaza w organizmie, jej przyczyn jest znacznie więcej. Dzieli się je na trzy grupy:
- anemia wywołana utratą krwi,
- anemia wywołana upośledzeniem wytwarzania erytrocytów,
- anemia wywołana skróconym czasem życia erytrocytów.
Niedokrwistość związana z utratą krwi może mieć charakter ostry (w wyniku urazu) lub przewlekły (krwawienia z przewodu pokarmowego, obfite miesiączki). Ważne jest zatem, by zlokalizować źródło utraty krwi i podjąć odpowiednie leczenie.
Zaburzenie produkcji erytrocytów wynika najczęściej z niedoborów substancji, które biorą udział w syntezie krwinek czerwonych. Dotyczy to zwłaszcza niedoborów żelaza, kwasu foliowego i witaminy B12. Zbyt niski poziom żelaza może być związany z jego nadmierną utratą w wyniku przewlekłych krwawień, zwiększonym zapotrzebowaniem, a także upośledzonym wchłanianiem z przewodu pokarmowego i niedoborem w diecie. Niedobór kwasu foliowego i witaminy B12 związany jest głównie z dietą ubogą w te składniki oraz zmniejszone wchłanianie. Powodem zaburzonej produkcji erytrocytów mogą być takżechoroby przewlekłe. Ciągły stan zapalny toczący się w organizmie może przyczyniać się do zmniejszenia produkcji erytrocytów. Do tego typu zaburzeń zalicza się także niedokrwistość aplastyczną (zaburzenie działania komórek macierzystych w szpiku kostnym), syderoblastyczną i hemoglobinopatię.
Niedokrwistość może być również związana ze skróceniem czasu życia erytrocytów, co prowadzi do zmniejszenia ich stężenia we krwi. Nazywa się to niedokrwistością hemolityczną. Przyczyną mogą być defekty enzymatyczne, reakcja immunologiczna organizmu, nieprawidłowa budowa krwinek czy zaburzony proces syntezy prawidłowej hemoglobiny.