U nas zapłacisz kartą
Lysienie Telogenowe u Kobiet - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Łysienie plackowate u kobiet
Łysienie plackowate ma podłoże autoimmunologiczne i często jest wywoływane przez silny stres. Ocenia się, że za występowanie tego schorzenia odpowiadają także predyspozycje genetyczne.
Przyczyną łysienia plackowatego u kobiet jest reakcja obronna organizmu, w wyniku której komórki naskórka wytwarzają cytokiny, czyli białka mobilizujące komórki odpornościowe. Powstaje wtedy stan zapalny, mogący doprowadzić do obkurczania mieszków włosowych i wypadania włosów.
Charakterystyczną cechą łysienia plackowatego jest ogniskowy charakter zmian – włosy wypadają punktowo, tworząc charakterystyczne okrągłe lub obłe ogniska. W miarę postępowania choroby ogniska mogą poszerzać się i zlewać z sąsiednim obszarami pozbawionymi włosów. Łysienie tego typu zwykle dotyczy skóry głowy, jednak może pojawić się również w obrębie całego ciała (mówimy wtedy o łysieniu uogólnionym). Schorzenie pojawia się okresowo (często w sytuacjach stresowych) i nierzadko mija po powrocie do stanu równowagi. Trzeba się jednak liczyć z nawrotami. Oprócz utraty włosów łysieniu plackowatemu nie towarzyszą inne objawy – skóra nie boli i nie swędzi (sporadycznie może pojawić się nieznaczny świąd).
Typy łysienia
W zależności od przyczyny oraz patomechanizmu wyróżnia się kilka typów łysienia.
Łysienie androgenowe
Występuje w dwóch postaciach – jako łysienie androgenowe typu żeńskiego, a także męskiego. Łysienie androgenowe dotyczące kobiet charakteryzuje się rozlaną utratą włosów w okolicy czubka głowy, z największym nasileniem w części czołowej wzdłuż przedziałka. Linia graniczna włosów na czole jest dobrze zachowana, a przerzedzenie włosów zaczyna się około 2–3 cm w kierunku okolic ciemieniowych i szczytu głowy. Łysienie androgenowe typu żeńskiego opisywane jest wg wzoru Ludwiga lub skali Sinclair.
Łysienie androgenowe typu męskiego opisywane jest wg wzoru Hamiltona i Norwood, gdzie występuje 7 typów utraty włosów. Łysienie u mężczyzn rozpoczyna się zwykle w okolicy czołowo-skroniowej, a następnie ciemieniowej (na szczycie głowy). Przerzedzenie włosów może również rozprzestrzeniać się w kierunku skroni i ciemienia, pozostawiając koronę włosów na potylicy i częściowo w okolicach skroniowych. Wiele badań potwierdziło związek łysienia androgenowego z chorobą niedokrwienną serca (istotnym czynnikiem ryzyka jest wczesny początek łysienia androgenowego – poniżej 36. r.ż.). Związek łysienia androgenowego z łagodnym rozrostem prostaty jest również dobrze udokumentowany (obie choroby są zależne od androgenów).
Łysienie plackowate
Łysienie plackowate (alopecia areata) – należy do grupy niebliznowaciejących postaci łysienia. Choroba najczęściej dotyczy osób młodych, poniżej 25 roku życia. Przyczyny łysienia plackowatego nie są do końca poznane. Najczęściej rozważa się tło autoimmunologiczne zależne od limfocytów T. W powstaniu choroby podstawową rolę odgrywają tworzące się w mieszku włosowym stany zapalne. Keratynocyty mieszka uwalniają tzw. cytokiny prozapalne, które aktywują komórki śródbłonka. Skutkiem tego jest gromadzenie wokół mieszka komórek nacieku zapalnego, głównie limfocytów T i makrofagów, które również nasilają zapoczątkowany wcześniej proces zapalny. Od stopnia nasilenia nacieku zależy uszkodzenie mieszka włosowego. W tym przypadku utrata włosów stanowi proces odwracalny, gdyż po ustąpieniu stanu zapalnego mieszki włosowe ponownie podejmują czynność produkcji włosa. Ogniska łysienia plackowatego najczęściej mają regularny kształt, są pozbawione włosów, a skóra pozostaje niezmieniona chorobowo. Najczęściej zmiany lokalizują się w okolicy potylicznej i czołowo-ciemieniowej.
Łysienie – przyczyny, typy, objawy, leczenie i metody diagnostyczne. Jak je powstrzymać?
Wypełnij formularz medyczny, aby
rozpocząć e-konsultację lekarską
bez wychodzenia z domu.
Kiedy tracimy włosy, nasza pewność siebie zostaje mocno zachwiana. Z przykrymi skutkami łysienia borykają się nie tylko mężczyźni. Problem ten dotyka również dużej liczby kobiet. Przyczyn nadmiernego wypadania włosów może być mnóstwo, a proces leczenia nie zawsze jest łatwy. Jak sobie radzić, gdy z głowy ubywa nam coraz więcej włosów? U kogo szukać pomocy?
Diagnostyka łysienia
Istotnym elementem diagnostyki łysienia jest szczegółowo przeprowadzony wywiad oraz dokładna ocena owłosionej skóry głowy. Ważne staje się znalezienie przyczyny problemu oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia. Diagnostyka łysienia w pierwszej kolejności musi być oparta wykonaniem badań laboratoryjnych, między innymi:
- morfologii,
- stężeń hormonów tarczycowych – TSH, FT3, FT4,
- stężenia żelaza,
Aby mieć pełen obraz schorzenia, ważnym elementem jest wykonanie szczegółowego badania trychologicznego, na które składa się,
- trichoskopia – mikroskopowa ocena włosów za pomocą wideodermatoskopu,
- trichogram – badanie włosów na skórze głowy na podstawie oceny ich korzeni w mikroskopie świetlnym. Czasem wiąże się to z wyrwaniem niewielkiej liczby włosów do badania,
- badanie histopatologiczne wycinka ze skóry głowy.
Problemem wypadających włosów zajmuje się lekarz dermatolog oraz trycholog.
