U nas zapłacisz kartą
Lysienie Telogenowe u Kobiet - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Czym jest łysienie plackowate?
Łysienie plackowate, znane również jako łysienie plackowate alopecja areata, to jedna z form utraty włosów, która charakteryzuje się pojawieniem nagłych i okrągłych lub owalnych obszarów bezwłosych, np. na czubku głowy lub w innych częściach ciała. Choroba ta jest spowodowana przez autoimmunologiczną reakcję, w której układ odpornościowy organizmu atakuje własne mieszki włosowe, powodując zahamowanie wzrostu włosów.
W łysieniu plackowatym włosy mogą wypadać stopniowo lub bardzo szybko, pozostawiając nagie placki na skórze. Zazwyczaj nie towarzyszą temu żadne inne objawy, takie jak swędzenie czy zaczerwienienie skóry. Choroba ta może wystąpić u osób w każdym wieku, ale najczęściej pojawia się we wczesnym wieku dorosłym. Często dotyka ona zarówno mężczyzn, jak i kobiet.
Przyczyny łysienia plackowatego u kobiet nadal nie są w pełni zrozumiane, ale uważa się, że genetyka odgrywa istotną rolę. Może być również związane z czynnikami środowiskowymi i reakcjami autoimmunologicznymi organizmu. Chociaż łysienie plackowate samoistnie może ustąpić w niektórych przypadkach, w innych wymaga ono leczenia, aby stymulować wzrost włosów i kontrolować reakcję immunologiczną.
Leczenie łysienia plackowatego może obejmować stosowanie miejscowych leków sterydowych, minoksydylu lub terapię światłem laserowym. W bardziej zaawansowanych przypadkach, w których obszary bezwłose występują na większej powierzchni skóry, może być zalecana terapia za pomocą kortykosteroidów, immunosupresantów lub innych zaawansowanych technik, takich jak terapia fotodynamiczna.
Typy łysienia
W zależności od przyczyny oraz patomechanizmu wyróżnia się kilka typów łysienia.
Łysienie androgenowe
Występuje w dwóch postaciach – jako łysienie androgenowe typu żeńskiego, a także męskiego. Łysienie androgenowe dotyczące kobiet charakteryzuje się rozlaną utratą włosów w okolicy czubka głowy, z największym nasileniem w części czołowej wzdłuż przedziałka. Linia graniczna włosów na czole jest dobrze zachowana, a przerzedzenie włosów zaczyna się około 2–3 cm w kierunku okolic ciemieniowych i szczytu głowy. Łysienie androgenowe typu żeńskiego opisywane jest wg wzoru Ludwiga lub skali Sinclair.
Łysienie androgenowe typu męskiego opisywane jest wg wzoru Hamiltona i Norwood, gdzie występuje 7 typów utraty włosów. Łysienie u mężczyzn rozpoczyna się zwykle w okolicy czołowo-skroniowej, a następnie ciemieniowej (na szczycie głowy). Przerzedzenie włosów może również rozprzestrzeniać się w kierunku skroni i ciemienia, pozostawiając koronę włosów na potylicy i częściowo w okolicach skroniowych. Wiele badań potwierdziło związek łysienia androgenowego z chorobą niedokrwienną serca (istotnym czynnikiem ryzyka jest wczesny początek łysienia androgenowego – poniżej 36. r.ż.). Związek łysienia androgenowego z łagodnym rozrostem prostaty jest również dobrze udokumentowany (obie choroby są zależne od androgenów).
Łysienie plackowate
Łysienie plackowate (alopecia areata) – należy do grupy niebliznowaciejących postaci łysienia. Choroba najczęściej dotyczy osób młodych, poniżej 25 roku życia. Przyczyny łysienia plackowatego nie są do końca poznane. Najczęściej rozważa się tło autoimmunologiczne zależne od limfocytów T. W powstaniu choroby podstawową rolę odgrywają tworzące się w mieszku włosowym stany zapalne. Keratynocyty mieszka uwalniają tzw. cytokiny prozapalne, które aktywują komórki śródbłonka. Skutkiem tego jest gromadzenie wokół mieszka komórek nacieku zapalnego, głównie limfocytów T i makrofagów, które również nasilają zapoczątkowany wcześniej proces zapalny. Od stopnia nasilenia nacieku zależy uszkodzenie mieszka włosowego. W tym przypadku utrata włosów stanowi proces odwracalny, gdyż po ustąpieniu stanu zapalnego mieszki włosowe ponownie podejmują czynność produkcji włosa. Ogniska łysienia plackowatego najczęściej mają regularny kształt, są pozbawione włosów, a skóra pozostaje niezmieniona chorobowo. Najczęściej zmiany lokalizują się w okolicy potylicznej i czołowo-ciemieniowej.
Podsumowanie najważniejszych informacji na temat łysienia androgenowego u kobiet na tle hormonalnym
- Łysienie androgenowe u kobiet to problem dotykający wiele pań na całym świecie.
- Objawem łysienia androgenowego u kobiet jest stopniowe przerzedzenie włosów, zwłaszcza w okolicach czoła i szczytu głowy.
- Przyczyną łysienia androgenowego są działające na organizm kobiety hormony androgenowe, takie jak testosteron.
- Istnieje kilka sposobów leczenia łysienia androgenowego u kobiet, w tym suplementacja hormonalna, pielęgnacja włosów i stosowanie odpowiednich leków.
- Każdy przypadek łysienia androgenowego u kobiet może być inny, dlatego warto skonsultować się z dermatologiem, aby dostosować odpowiednie leczenie.
Odkrycie, że Twoje włosy zaczynają wypadać, może być niełatwym doświadczeniem, ale nie jesteś w tym sama. Łysienie androgenowe u kobiet jest problemem, który można skutecznie zdiagnozować i leczyć. Dzięki odpowiedniej pielęgnacji i współpracy z lekarzem możesz przywrócić swoim włosom dawny blask i cieszyć się pięknym, gęstym czupryną. Nie wahaj się podjąć kroków, które pomogą Ci w walce z łysieniem androgenowym i odzyskaj pewność siebie razem ze zdrowymi i lśniącymi włosami!
Jeśli masz pytania dotyczące zabiegu przeszczepu włosów, przygotowania lub postępowania w okresie rekonwalescencji, skontaktuj się z nami – chętnie odpowiemy na każde z nich:
Przyczyny łysienia androgenowego u kobiet
Istnieje kilka czynników, które mogą przyczyniać się do łysienia androgenowego u kobiet. Jeden z kluczowych to działanie hormonów androgenowych, takich jak testosteron . U kobiet, które są genetycznie wrażliwe na te hormony, mieszki włosowe na skórze głowy reagują na androgeny, powodując spowolnienie wzrostu włosów i skracanie fazy wzrostu. W rezultacie dochodzi do stopniowego osłabienia włosów, aż w końcu przestają one wyrastać.
Tak, działanie hormonów odgrywa kluczową rolę podczas rozwijania się tego typu łysienia. Androgeny, takie jak testosteron, występują zarówno u mężczyzn, jak i kobiet, ale w różnych ilościach. U kobiet, które mają nadmiar androgenów lub są wrażliwe na te hormony, może wystąpić przyspieszone przerzedzenie włosów. Ważne jest zrozumienie, że nie chodzi tu tylko o poziom testosteronu, ale także o stosunek między różnymi hormonami, takimi jak estrogeny i androgeny.
Łysienie androgenowe
Przyczyną łysienia androgenowego jest podłoże genetyczne lub hormonalne.
Łysienie to często dotyka dziewczyny w wieku ok 20 do 30rż lub po 40rż
W przebiegu łysienia androgenowego wspomniany wcześniej hormon DHT oddziałuje na mieszki włosowe, szczególnie te znajdujące się w okolicach czoła oraz na czubku głowy. Mieszki włosowe ulegają osłabieniu i stopniowej miniaturyzacji – włosy odrastają coraz cieńsze i coraz jaśniejsze, aż na końcowym etapie procesu przestają rosnąć.
Łysienie androgenowe często towarzyszy menopauzie. Powodem jest spadek stężenia estrogenów obserwowany około 45 roku życia. Wypadanie włosów związane z obniżeniem poziomu estrogenów obserwuje się także po zakończeniu ciąży – wtedy ich poziom w organizmie gwałtownie spada, a dodatkowo wzrasta stężenie prolaktyny, która oddziałuje na mieszki włosowe w sposób zbliżony do androgenów.
Podobny mechanizm zachodzi czasem przy cukrzycy typu 2 i insulinooporności – zbyt wysokie stężenie insuliny sprawia, że – w pewnym uproszczeniu – z cholesterolu syntetyzowane są androgeny. Równolegle u diabetyków obserwuje się większą skłonność do zakażeń (w tym grzybiczych) oraz osłabienie mikrokrążenia skóry głowy, a przez to niedostateczne odżywienie i osłabienie mieszków włosowych.
