U nas zapłacisz kartą
Lysienie w wieku 20 lat - Przyczyny, Objawy i Sposoby Zarządzania
Leczenie łysienia androgenowego – Minoksydil
Minoksydil to preparat, który początkowo miał służyć leczeniu nadciśnienia tętniczego. Zauważono jednak, że jego podawanie powoduje nadmierny porost włosów. Wydaje się, że wynika to z faktu rozszerzania lokalnych naczyń krwionośnych, a tym samym poprawy ukrwienia danej części skóry, co pobudza pracę mieszków włosowych. Ponadto wydaje się, że minoksydil wzmaga wydzielanie lokalnych czynników wzrostu. Stąd naukowcy doszli do wniosku, że można stosować go we wcierkach do włosów.
Minoksydil jest lekiem skutecznym w leczeniu łysienia androgenowego i powoduje odrastanie włosów. Niemniej jednak należy stosować go dwa razy dziennie, a na efekty trzeba czekać od 4 do 6 miesięcy. Warto także zaznaczyć, że najsilniejsze efekty pojawiają się po 12 miesiącach stosowania minoksydilu. Ponadto zaprzestanie jego stosowania powoduje powrót łysienia.
Przyczyny łysienia
Do nadmiernego wypadania włosów może przyczynić się wiele czynników. Utrata włosów może być efektem przebytej lub aktywnej choroby, przewlekłego stresu, niedokrwistości z niedoboru żelaza, nieodpowiedniej diety, przyjmowania niektórych leków oraz nieodpowiedniej pielęgnacji włosów. Do chorób ogólnoustrojowych, które często wiążą się z wypadaniem włosów, należą:
- choroby tarczycy – niedoczynność, nadczynność, hashimoto,
- choroby zakaźne,
- cukrzyca,
- schorzenia tkanki łącznej i owłosionej skóry głowy – łuszczyca, grzybica, łojotokowe zapalenie skóry głowy,
- zaburzenia hormonalne – hormony androgenowe oddziałują na mieszki włosowe powodując łysienie androgenowe, występujące w kątach czołowych (u mężczyzn) lub na szczycie głowy (u kobiet),
- zatrucie metalami ciężkimi (najgroźniejsza piątka dla włosów w skrócie: „TOBAR”, czyli tal, ołów, bizmut, arsen, rtęć).
Wśród stosowanych leków na wypadanie włosów wpływ mogą mieć:
- leki przeciwzakrzepowe,
- leki reumatologiczne (metotreksat, takrolimus),
- środki kardiologiczne (statyny, fibraty, inhibitory angiotensyny, leki blokujące kanały wapniowe),
- leki przeciwtarczycowe (pochodne tiouracylu),
- środki antykoncepcyjne (w zależności od przewagi estrogenowej w stosunku do gestagenów).
Łysienie plackowate – leczenie
Leczenie łysienia plackowatego jest trudne i długotrwałe. Skuteczność terapii zależy od wieku chorego i rozległości wyłysienia.
W leczeniu ogólnym stosuje się fotochemioterapię – PUVA. Jest to połączenie fototerapii klasycznej z podaniem psoralenów. Metoda polega na podaniu doustnym środka fotouczulającego, by wzmocnić efekt terapii i następnym naświetlaniu światłem ultrafioletowym w specjalnej kabinie. Należy pamiętać, by bezwzględnie chronić oczy oraz unikać światła słonecznego do ok. 10 godzin po zażyciu psoralenów. Aby taka terapia była skuteczna musi trwać kilka miesięcy oraz należy naświetlać całą skórę, a nie tylko obszary dotknięte łysieniem. PUVA jest przeciwwskazana u dzieci poniżej 15. roku życia.
Miejscowo można stosować minoksydyl. Substancja ta poprzez poprawę ukrwienia skóry i wpływ na podziały mitotyczne wspomaga porost włosów. Preparat z minoksydylem należy stosować dwa razy dziennie na skórę objętą łysieniem.
Skuteczne są też środki immunosupresyjne: cyklosporyna i kortykosteroidy. Pierwszą podaje się doustnie, a sterydy nadają się zarówno do stosowania ogólnego, jak i miejscowego. Systemowe działanie kortykosteroidów niesie za sobą poważne działania niepożądane takie jak migrena, wzrost ciśnienia śródgałkowego (jaskra), osteoporoza, powikłania zakrzepowo-zatorowe, hiperglikemia, hiperlipidemia czy zespół Cushinga. Z tego powodu są one wykorzystywane w krótkotrwałych, najwyżej kilkutygodniowych terapiach.
Inną metodą leczenia jest krioterapia. Należy ją jednak stosować ostrożnie, ponieważ może prowadzić do uszkodzenia mieszków włosowych. Najskuteczniejszą metodą walki z łysieniem plackowatym wydaje się być immunoterapia miejscowa. Polega na wywołaniu nadwrażliwości po miejscowym podaniu alergenu. Leczenie jest długotrwałe, ale w większości przypadków przynosi długotrwałe rezultaty.
Łysienie plackowate jest chorobą skóry o nie do końca zbadanej etiologii. Może dotyczyć każdego, ale najczęściej zapadają na nią osoby w wieku od 20 do 30 lat. Rokowanie jest niepewne. Diagnostyką i leczeniem zajmują się lekarze dermatolodzy.
Łysienie androgenowe u kobiet – objawy
Pierwsze objawy łysienia androgenowego u kobiet również mogą pojawić się w bardzo młodym wieku, jednak zwykle ryzyko schorzenia wzrasta wraz z upływem lat. W odróżnieniu od mężczyzn, u kobiet ten problem prowadzi raczej do obfitego przerzedzenia włosów, a nie całkowitego wyłysienia.
Najczęściej objawem łysienia androgenowego u kobiet jest początkowo poszerzenie się przedziałku na szczycie głowy, widocznego po czesaniu włosów. Przerzedzenie zwykle dotyczy tylko szczytu głowy, bez zajęcia linii czoła. Ten typ łysienia występuje tylko u kobiet i ocenia się go na podstawie trzystopniowej skali:
- stopień I – przerzedzenie włosów w centralnej części głowy,
- stopień II – szersze przerzedzenie włosów, jednak z zachowaniem gęstości jak w stopniu I,
- stopień III – niemal całkowita utrata włosów w centralnej części głowy.
Zdarza się też, że łysienie androgenowe typu męskiego występuje u kobiet. Zwykle problem dotyczy okresu pomenopauzalnego. Wówczas początkowo dochodzi do przerzedzenia włosów w okolicy łuku czoła i na szczycie głowy, kolejno łysienie rozprzestrzenia się w kierunku skroni i ciemienia.
