U nas zapłacisz kartą
Lysienie w wieku 20 lat - Przyczyny, Objawy i Sposoby Zarządzania
Łysienie plackowate – leczenie
Leczenie łysienia plackowatego jest trudne i długotrwałe. Skuteczność terapii zależy od wieku chorego i rozległości wyłysienia.
W leczeniu ogólnym stosuje się fotochemioterapię – PUVA. Jest to połączenie fototerapii klasycznej z podaniem psoralenów. Metoda polega na podaniu doustnym środka fotouczulającego, by wzmocnić efekt terapii i następnym naświetlaniu światłem ultrafioletowym w specjalnej kabinie. Należy pamiętać, by bezwzględnie chronić oczy oraz unikać światła słonecznego do ok. 10 godzin po zażyciu psoralenów. Aby taka terapia była skuteczna musi trwać kilka miesięcy oraz należy naświetlać całą skórę, a nie tylko obszary dotknięte łysieniem. PUVA jest przeciwwskazana u dzieci poniżej 15. roku życia.
Miejscowo można stosować minoksydyl. Substancja ta poprzez poprawę ukrwienia skóry i wpływ na podziały mitotyczne wspomaga porost włosów. Preparat z minoksydylem należy stosować dwa razy dziennie na skórę objętą łysieniem.
Skuteczne są też środki immunosupresyjne: cyklosporyna i kortykosteroidy. Pierwszą podaje się doustnie, a sterydy nadają się zarówno do stosowania ogólnego, jak i miejscowego. Systemowe działanie kortykosteroidów niesie za sobą poważne działania niepożądane takie jak migrena, wzrost ciśnienia śródgałkowego (jaskra), osteoporoza, powikłania zakrzepowo-zatorowe, hiperglikemia, hiperlipidemia czy zespół Cushinga. Z tego powodu są one wykorzystywane w krótkotrwałych, najwyżej kilkutygodniowych terapiach.
Inną metodą leczenia jest krioterapia. Należy ją jednak stosować ostrożnie, ponieważ może prowadzić do uszkodzenia mieszków włosowych. Najskuteczniejszą metodą walki z łysieniem plackowatym wydaje się być immunoterapia miejscowa. Polega na wywołaniu nadwrażliwości po miejscowym podaniu alergenu. Leczenie jest długotrwałe, ale w większości przypadków przynosi długotrwałe rezultaty.
Łysienie plackowate jest chorobą skóry o nie do końca zbadanej etiologii. Może dotyczyć każdego, ale najczęściej zapadają na nią osoby w wieku od 20 do 30 lat. Rokowanie jest niepewne. Diagnostyką i leczeniem zajmują się lekarze dermatolodzy.
Etapy męskiego łysienia
Tabela ze skalą Norwood-Hamiltona (NW) - pisuje fazy łysienia androgenowego u mężczyzn.
- Początkowo tworzą się zakola (zatoki), czyli niewielkie ubytki owłosienia w przednich częściach głowy.
- Z czasem pierwotna linia włosów przerzedza się i ulega podwyższeniu – tworzy się „wysokie czoło” – tradycyjna oznaka męskiego łysienia.
- Jeśli proces nadmiernego wypadania nie zostanie zatrzymany, a włosy są odpowiednio wrażliwe na DHT (dihydrotestosteron), stopniowo przerzedzają się one na środkowej części głowy i koronie.
- W zaawansowanych stadiach łysienia miniaturyzacja obejmuje włosy na prawie całej głowie.
- Ostatnie stadium to już całkowita łysina. Najdłużej trzymają się zwykle włosy na potylicy i skroniach (różnią się genetycznie od tych w zakolach i na czubku). Te, które pozostają na głowie, są odporne na DHT.
Łysienie plackowate: objawy, przyczyny oraz leczenie
Łysienie plackowate (alopecia areata) jest chorobą skóry o nie poznanej jak dotąd etiologii. Polega na wypadnięciu włosów na ostro odgraniczonym obszarze skóry owłosionej. Dotyka najczęściej ludzi młodych, w równym stopniu kobiety i mężczyzn.
Badacze mają różne hipotezy co do przyczyny łysienia plackowatego. Uwzględnia się między innymi podłoże autoimmunologiczne, gdzie nasz układ odpornościowy rozpoznaje komórki mieszka włosowego jako obce i próbuje je zwalczyć. W konsekwencji dochodzi do zaburzenia jego wzrostu i łysienia na obszarze objętym stanem zapalnym. Argumentem potwierdzającym tę tezę jest fakt, iż często wraz z łysieniem plackowatym występują inne choroby o etiologii autoimmunologicznej, np. cukrzyca typu pierwszego, zapalenie tarczycy Hashimoto, reumatoidalne zapalenie stawów, bielactwo. Nie bez znaczenie jest też predyspozycja genetyczna. Występowanie rodzinne stwierdza się w 20 – 60%. Z uwagi na lokalizację genów odpowiedzialnych za łysienie na chromosomie 21-szym chorzy z zespołem Downa częściej chorują na łysienie plackowate.
Czy wiesz że: na łysienie plackowate najczęściej chorują osoby w wieku 20-40 lat?
W części przypadków można doszukać się związku z układem nerwowym, ponieważ nowe ogniska wypadania włosów często pojawiają się po silnym przeżyciu emocjonalnym. Inni za prawdopodobną przyczynę podają zaburzenia ukrwienia skóry lub braki mikroelementów, np. cynku.
Preparaty na łysienie
Leczenie łysienia powinno odbywać się pod kontrolą dermatologa. Stosowane są środki zawierające amineksil i minoksidil (np. Loxon, Regaine, Piloxidil, Decros), które wpływają na porost włosów dzięki zwiększonemu ukrwieniu skóry głowy. Wydłuża się faza wzrostu i spoczynku włosa, a skraca faza wypadania. Najlepsze efekty są widoczne u osób przed 40. rokiem życia, u których łysiejące miejsca nie przekroczyły średnicy 10 cm. Pierwsze rezultaty odrastania włosów są zauważalne po 2–4 miesiącach regularnego stosowania (2 razy dziennie), a najlepsze efekty po około roku.
Najskuteczniejszym środkiem hamującym wypadanie włosów i pobudzającym ich odrost jest finasteryd, związek blokujący przemianę testosteronu w DHT, bezpośredniego sprawcę łysienia. Aż u 90 proc. mężczyzn poddanych leczeniu następuje powstrzymanie procesu łysienia, a około 60 proc. może liczyć na odrost włosów. Kuracja wymaga cierpliwości i nie jest tania (kosztuje kilkaset złotych miesięcznie). Pierwsze efekty w postaci zahamowania wypadania włosów można zaobserwować po 3–5 miesiącach. Najbardziej radykalną metodą leczenia są jednak przeszczepy.
ŁYSIENIE u mężczyzn - przyczyny i leczenie wypadania włosów
Dla wielu panów gęsta czupryna to atrybut witalności, urody i męskości. Trudno im zaakceptować postępujące wypadanie włosów. Eksperymentują więc z różnymi metodami, aby tylko odzyskać włosy. Które metody leczenia łysienia warto polecić?
Spis treści
Nadmierne wypadanie włosów może być skutkiem złej diety, długotrwałego silnego stresu, nawet choroby gorączkowej. To również częsta reakcja na chemioterapię i leki przeciwdepresyjne. Zdarza się też po operacji związanej z dużą utratą krwi. Najczęstszą postacią łysienia jest jednak łysienie typu męskiego (androgenowe). Dotyczy ono ok. 60 proc. mężczyzn powyżej 50. roku życia. Ten typ łysienia nierzadko rozpoczyna się w wieku 16–20 lat i występuje rodzinnie. Postępujące z wiekiem wypadanie włosów jest naturalnym procesem fizjologicznym związanym z obecnością męskich hormonów płciowych. To, czy mężczyzna będzie łysieć, zależy głównie od pochodnej męskiego hormonu płciowego testosteronu, zwanej dihydrotestosteronem (DHT). DHT działa na mieszki włosowe – sprawia, że zamiast mocnych i długich włosów zaczynają one produkować krótkie i cieńsze. W końcu wytwarzają tylko delikatny meszek, taki sam, jaki porasta nos czy czoło.
Szczotkuj włosy - najlepiej rano i wieczorem, prowadząc szczotkę z włosem i pod włos. Dzięki temu zostanie usunięta część powłoczki tłuszczowej, a skóra oczyści się ze złuszczonych komórek i łupieżu.
Na zdrowej głowie 10 proc. włosów znajduje się w fizjologicznej fazie spoczynku, a wypadanie około 100 włosów dziennie jest naturalne. Każdy włos rośnie średnio o 1 cm na miesiąc przez 2–6 lat. Skracanie okresu wzrostu włosa, a wydłużenie się okresu spoczynku mieszka włosowego prowadzi do miniaturyzacji mieszków i łysienia. Warto wiedzieć, że większość łysiejących mężczyzn nie gubi włosów szybciej niż inni. Jednak w miejsce wypadających włosów nie rosną im nowe albo się nie regenerują.
