U nas zapłacisz kartą
Lysienie w wieku 20 lat - Przyczyny, Objawy i Sposoby Zarządzania
Z czym mierzą się łysiejący? – łysienie androgenowe, blog
Łysienie androgenowe u mężczyzn sprawia, że wraz z utratą włosów, często traci się pewność siebie. Skutki uboczne dotyczą więc też poczucia własnej wartości – w związku z tym przyczyny łysienia androgenowego to także m.in. trudność nawiązywania relacji romantycznych. Zauważono również, że mężczyźni, u których występuje łysienie znacznie, częściej mierzą się z lękiem czy depresją. Niestety, świadomość tematu łysienia androgenowego pozostaje dalej niska i uznaje się je za pomniejszy problem dermatologiczny. Sprawia to, że mężczyźni, którzy cierpią z powodu z jego powodu, nie szukają pomocy.
Dlatego rozpoznanie łysienia androgenowego bywa dla niektórych szczególnie istotne – a zahamowanie wypadania włosów może uchronić nie tylko od całkowitego wyłysienia, ale i od zaburzeń nastroju. Nasuwa się więc pytanie – jak powstrzymać łysienie androgenowe?
Objawy łysienia plackowatego
Newsletter Medovita - przydatne informacje, dostęp do nowych e-booków przed premierą.Do czynienia z łysieniem plackowatym mamy w przypadku występowania jednego lub więcej ognisk wypadania włosów. Typowe ognisko jest okrągłe lub owalne, ma regularne brzegi, a na jego krawędziach możemy dostrzec słabsze, ułamane włosy. Mimo obecności stanu zapalnego, skóra w obrębie ogniska nie jest zmieniona. Rzadko może być zaczerwieniona, a chory może odczuwać świąd tej okolicy.
Choroba najczęściej ujawnia się w wieku 20 – 30 lat. Początek choroby jest nagły. Nie można go przewidzieć, choć często występuje po sytuacjach silnego stresu. Rokowanie jest różne i nie można go przewidzieć. Choroba może prowadzić do rozszerzania się ogniska pierwotnego, powstawania nowych ognisk lub do samowyleczenia. W większości przypadków włosy odrastają. Dzieje się to w ciągu ok. 6 miesięcy. Najdłużej utrzymują się ogniska na obwodzie skóry owłosionej głowy, w okolicy skroniowej i potylicznej. Odrastające włosy są początkowo jasne, dopiero po upływie 6 – 8 tygodni przybierają swój naturalny kolor. Należy jednak pamiętać, że choroba może nawrócić, a włosy znowu mogą zacząć wypadać. Nowe ognisko może obejmować ten sam obszar lub wystąpić w innym miejscu. Niekorzystnym czynnikiem rokowniczym jest występowanie łysienia plackowatego w rodzinie oraz choroby alergiczne lub występowanie innych chorób autoimmunologicznych u chorego. U niektórych chorych można także zauważyć zmiany w obrębie płytek paznokciowych. Są one cieńsze i posiadają na swej powierzchni punktowe wgłębienia. Często pomijanym problemem, z którym borykają się chorzy na łysienie plackowate są problemy natury psychologicznej. Osoby te ze względu na swoją aparycję mają problem z zaakceptowaniem siebie, czują się wyobcowani w społeczeństwie.
Wyróżniamy kilka rodzajów łysienia plackowatego. Pod względem obszaru objętego chorobą możemy wyróżnić łysienie plackowate całkowite. Dotyczy ono prawie całej skóry owłosionej głowy. Jeśli wypadają włosy na całym ciele włącznie z włosami okolic płciowych, brwi i rzęs mowa o łysieniu plackowatym uogólnionym. Gdy proces chorobowy obejmuje tylko obwodową część owłosionej skóry głowy okolicy skroniowej i potylicznej mamy do czynienia z łysieniem wężykowatym.
Co może być przyczyną łysienia androgenowego?
Skłonność do nadmiernego wypadania włosów to problem genetyczny, często występujący rodzinnie. Odpowiedzialne za łysienie androgenowe uznaje się geny 5α-reduktazy, chromosomu Y, czynników wzrostowych oraz receptorów androgenowych i estrogenowych.
Wyjaśniając, czynnikiem uszkadzającym mieszek włosowy są androgeny, czyli hormony płciowe o budowie sterydowej. Występują u obu płci, ale u kobiet w mniejszej ilości. Za łysienie androgenowe odpowiada testosteron, a dokładniej związek, jaki z niego powstaje, czyli dihydrotestosteron (DHT). Do nadmiaru dihydrotestosteronu dochodzi m.in. przy udziale 5α-reduktazy.
Nieco bardziej złożone są przyczyny łysienia androgenowego u kobiet. W tym przypadku istotne znaczenie ma także aromataza cytochromu P-450, która przekształca testosteron w estradiol. Oznacza to, że łysienie androgenowe u kobiet może występować nawet pomimo prawidłowego poziomu testosteronu, gdy zostaną zaburzone proporcje pomiędzy testosteronem a estradiolem.
U kobiet testosteron wytwarzany jest głównie w jajnikach, natomiast u mężczyzn w jądrach. Łysienie androgenowe u kobiet jest więc konsekwencją zaburzeń hormonalnych. Może mieć związek z chorobami ogólnoustrojowymi, takimi jak np. zespół policystycznych jajników, schorzenia przysadki mózgowej, guzy jajników i nadnerczy, hiperandrogenizm idiopatyczny czy nawet otyłość.
Z kolei łysienie androgenowe u mężczyzn może mieć związek z chorobami zaburzającymi produkcję testosteronu, takimi jak np. przerost prostaty. Określono również związek z tym typem łysienia a chorobą niedokrwienną serca.