U nas zapłacisz kartą
Tajemnica lysiny na środku głowy - Przyczyny i Rozwiązania
Ucisk w głowie - 9 głównych przyczyn
- napięciowy ból głowy, czyli ból tępy, rozpierający, nasilający się – od słabego do silnego, narastający zazwyczaj powoli, pojawia się zwykle po obu stronach głowy, w okolicy czoła i potylicy, ale trudno jest dokładnie określić, w którym miejscu miał swoje źródło, to właśnie napięciowy ból głowy określany jest najczęściej jako uczucie ucisku w głębi głowy - „jak ktoś wkładał głowę w imadło”
- stres - zwłaszcza stres przewlekły, ale odczuwanie ciągłego niepokoju, lęku, albo po prostu sytuacje, który powodują w nas pewien dyskomfort emocjonalny
- zmęczenie – zwłaszcza chroniczne zmęczenie
- odwodnienieorganizmu
- głód i błędy w żywieniu – pomijanie posiłków, nietrzymanie pór posiłków, jedzenie zbyt obfitych posiłków, aby zrekompensować sobie te pominięte, głodzenie się, a także zbyt duże nagromadzenie w diecie produktów z kofeiną, glutaminianem sodu i azotynami, oraz alkoholu
- niska aktywność fizyczna – brak ruchu, choćby w postaci spacerów na powietrzu, gdy organizm, a więc także i mózg nie otrzymuje dostatecznej ilości tlenu, także zbyt długie przebywanie w nieprzewietrzonych pomieszczeniach
- bodźce zewnętrze – zbyt silne reakcje organizmu na silne światło, głośne dźwięki, niektóre zapachy
- leki – ból głowy w postaci ucisku to jeden z najczęstszych efektów ubocznych działania leków
- wady postawy – począwszy od czasowych, nieprawidłowych ułożeń ciała w określonej pozycji, np. podczas pracy przy komputerze, podczas snu, a skończywszy na schorzeniach kręgosłupa
Diagnostyka ucisku w głowie, jeśli ten typ bólu pojawia się częściej, polega na sprawdzeniu czy wynika on z nieprawidłowego działania któregoś z narządów oraz jak bardzo jest dokuczliwy i groźny dla pacjenta.
Przyczyny łysienia
W to, że nadmierną utratę włosów można wywołać niewłaściwą pielęgnacją lub inwazyjnymi zabiegami fryzjerskimi nikt już chyba nie wierzy. Na to, jak mocno korzeń włosa zespolony jest z mieszkiem włosowym, i jakie procesy zachodzą w mieszku, wpływ mają zupełnie inne czynniki. Główne przyczyny wypadania włosów to:
- Leki. Niektóre leki, np. cytostatyki, preparaty obniżające odporność takie jak cyklofosfamid, czy niektóre środki stosowane w narkozie, mogą ingerować w proces podziału komórek w mieszku włosowym, zatrzymując w efekcie wzrost włosów i powodując ich przejściowe wypadanie.
- Choroby. Utrata włosów bywa jednym z lepiej widocznych objawów niektórych chorób, np. problemów z tarczycą, czy anemii, a także zaburzeń hormonalnych i chorób skóry głowy. Może też być następstwem infekcji zakaźnej przebiegającej z wysoką gorączką. Gorączka zaburza pracę mieszków włosowych, czego efektem jest przejściowe wypadanie włosów. Charakterystyczne jest to, że ich utrata następuje po 2-3 miesiącach od wyleczenia.
- Dieta. Mieszki włosowe są bardzo podatne na niedobór białka i kalorii, a także niektórych pierwiastków, m.in. cynku i miedzi. Zbyt restrykcyjna dieta odchudzająca może doprowadzić do osłabienia mieszków włosowych i zahamowania wzrostu włosów (co wynika m.in. z niedoboru pierwiastków uczestniczących w procesach wzrostu włosów). Zagrożeniem dla włosów są zwłaszcza diety ubogie w białko. Wykazano, że już po dwóch tygodniach diety bezbiałkowej w mieszkach włosowych dochodzi do zmian zanikowych. Jeśli niedobór białka trwa dłużej, włosy stopniowo stają się cieńsze i słabsze, aż w końcu wypadają. U kobiet miesiączkujących zagrożeniem dla włosów jest dieta uboga w żelazo – do niedoborów tego pierwiastka może dojść np. w efekcie obfitych miesiączek.
Łysienie androgenowe – jak je zdiagnozować?
Przed przystąpieniem do leczenia konieczna jest dokładna diagnoza, aby poznać przyczynę tego procesu. Pozwoli to uniknąć błędów w doborze odpowiedniego leku, a także zwiększy efektywność leczenia.
Zarówno u mężczyzn, jak i kobiet lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad w celu dokładnego rozpoznania specyfiki i przyczyn łysienia . Wykonane badanie przedmiotowe obejmuje ocenę lokalizacji i wzoru łysienia.
Badania laboratoryjne są wykonywane w celu diagnostyki różnicowej i są szczególnie istotne w przypadku kobiet, gdyż obraz kliniczny nie jest tak charakterystyczny, jak u mężczyzn. Diagnostyka obejmuje następujące badania:
- morfologia z rozmazem,
- poziom ferrytyny i żelaza,
- OB, CRP, białko całkowite,
- glukoza na czczo,
- TSH, FT4, przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej i tyreoglobulinie,
- progesteron, prolaktyna, estradiol, testosteron.
Badaniem diagnostycznym, które zaleca się wszystkim chorym, jest trichoskopia . Zostają nią objęte trzy okolice – czołowo-ciemieniowa, skroniowa i potyliczna. Specjalista ocenia:
- grubość włosów (znaczenie ma mniejsza grubość w okolicy czołowej w porównaniu z potyliczną i powyżej 10% cienkich włosów w okolicy czołowej),
- odsetek włosów meszkowych,
- przebarwienia okołomieszkowe,
- liczba jednostek włosa z pojedynczą łodygą,
- liczba żółtych kropek będących pustymi ujściami mieszków włosowych [2,3].