U nas zapłacisz kartą
Leczenie naturalne łuszczycy skóry głowy
Leczenie łuszczycy głowy
Leczenie łuszczycy głowy wymaga zastosowania przede wszystkim profesjonalnych środków farmaceutycznych, głównie o działaniu miejscowym, rzadziej ogólnoustrojowym.
Należą do nich preparaty zawierające takie substancje czynne, jak:
- kwas salicylowy,
- kwas mlekowy,
- mocznik ,
- hydrokortyzon, mometazon, betametazon (glikokortykosteroidy),
- kalcypotriol (pochodna witaminy D),
- tazaroten (pochodna witaminy A),
- takrolimus, pimekrolimus (inhibitory kalcyneuryny),
- ketokonazol (lek przeciwgrzybiczy).
Wiele z wyżej wymienionych (substancji np. pochodne witaminy D lub A) ma bardzo silne działanie i może być używana miejscowo tylko wtedy, gdy zmiany chorobowe obejmują niewielki procent skóry.
W przypadku znacznego rozszerzenia zakresu objawów lub ich uogólnienia, do leczenia włącza się środki przyjmowane doustnie, takie jak przede wszystkim:
- metotreksat,
- cyklosporyna,
- acytretyna.
Niekiedy też łuszczycę głowy leczy się za pomocą zabiegów laseroterapii lub fotochemioterapii.
Przyczyny łuszczycy skóry głowy
Patomechanizm łuszczycy skóry głowy, tak jak większości pozostałych odmian choroby, składa się z trzech kluczowych elementów.
- stan zapalny skóry,
- nadmierny wzrost komórek naskórka, zwanych keratynocytami,
- nieprawidłowe różnicowanie się keratynocytów.
Przyczyny występowania wszystkich trzech mechanizmów jednocześnie nie są do końca znane, dalece uprawdopodobnione hipotezy zakładają jednak w przypadku łuszczycy skóry głowy nadrzędną rolę czynników genetycznych, immunologicznych oraz środowiskowych:
- u osób chorych na łuszczycę głowy występuje gen HLA-Cw6, zwany genem łuszczycy. Dowiedziono też, że występowanie łuszczycy u jednego tylko rodzica zwiększa ryzyko zachorowania na nią u dziecka z 2 do 20 procent, a w przypadku choroby obojga rodziców – aż do 50 procent,
- u osób chorych na łuszczycę głowy stwierdza się nadreaktywność układu immunologicznego, skutkującą zwiększoną produkcją cytokin zapalnych TNF-alfa, Il-12, Il-17 oraz Il-23,
- ryzyko zachorowania na łuszczycę skóry głowy zwiększają też czynniki środowiskowe, a wśród nich: niewłaściwa dieta, alkohol, papierosy, stres, leki oraz zakażenia bakteryjne i wirusowe.
Objawy łuszczycy skóry głowy
Zmianom skórnym na skórze głowy towarzyszy zazwyczaj świąd, uczucie pieczenia lub bolesność. Na owłosionej skórze głowy zmiany mogą przyjąć różny charakter – od pojedynczych i drobnych różowoczerwonych grudek do twardych i zlewających się zmian. Bardziej zaawansowane zmiany mogą przybrać postać suchych i nawarstwionych tarczek ze srebrzystobiałą łuską. Zmiany skórne na głowie często przechodzą na okolicę czoła, uszu oraz karku.
Złuszczanie naskórka w łuszczycy głowy bywa często mylone z łupieżem lub łojotokowym zapaleniem skóry głowy. Pierwsze objawy choroby mogą wystąpić u bardzo młodych osób (najczęściej nastolatków) lub u osób po 50. roku życia.
Łuszczyca skóry głowy a wypadanie włosów
Chorobie może towarzyszyć nadmierne wypadanie włosów. Wypadanie włosów jest spowodowane kilkoma przyczynami, do których zaliczymy np. częste drapanie skóry. Preparaty stosowane w leczeniu łuszczycy zawierają często kwas salicylowy, który może wpływać na uszkodzenie mieszków włosowych.
Chorobę może zdiagnozować trycholog lub dermatolog. Przydatny będzie wywiad z pacjentem, podczas którego uzyskuje się bardzo precyzyjne informacje. Najważniejsze są jednak badania trychologiczne, do których zaliczymy trichoskopię. Badanie zostanie wykonane urządzeniem przypominającym długopis.
Głowica trichoskopu jest wyposażona w kamerę, która umożliwia powiększenie struktury skóry. Wykonane zdjęcia można przesłać do analizy do laboratorium. Istnieje również możliwość pobrania i zbadania mieszków włosowych, a badanie to nazywamy trochogramem. Wspomniane badania będą pomocne w diagnozowaniu choroby i stwierdzenia stadium zaawansowania choroby.
