U nas zapłacisz kartą
Maść znieczulająca do depilacji bez recepty - Skuteczne sposoby na złagodzenie bólu
Kiedy stosuje się leki znieczulające?
Leki znieczulające miejscowo oraz ogólnie najczęściej stosuje się przed zabiegami chirurgicznymi, wymagającymi naruszenia ciągłości tkanek. Są to bardzo różne zabiegi - od prostych i krótko trwających, jak zakładanie szwów czy usuwanie zmian barwnikowych na skórze, po skomplikowane operacje na otwartej klatce piersiowej czy zabiegi transplantologiczne.
Środki tego rodzaju stosuje się także do wykonywania niektórych badań wywołujących silny ból, np. przy gastroskopii, gdzie podaje się lek znieczulający w postaci roztworu w aerozolu na gardło czy przy kolonoskopii wykonywanej po nowoczesnej sedacji dożylnej.
Znieczulenie miejscowe stosuje się też powszechnie w stomatologii i okulistyce, gdzie do przeprowadzania drobnych zabiegów wykonywanych w warunkach ambulatoryjnych wystarczają metody anestezji z zachowaniem świadomości pacjenta, po których szybko i łatwo powraca on do normalnej aktywności. Leki znieczulające miejscowo powszechnie stosuje się w ciąży i podczas porodu, zarówno fizjologicznego, jak i wymagającego cesarskiego cięcia.
Preparaty znieczulające znajdują więc bardzo szerokie zastosowanie w różnych gałęziach medycyny. Niektóre z nich - przeznaczone do znieczuleń powierzchniowych czy nasiękowych mogą być stosowane przez chirurga, okulistę, stomatologa lub innego lekarza przeprowadzającego badanie lub zabieg, inne - ogólne, zewnątrzoponowe czy podpajęczynówkowe, wymagają obecności anestezjologa i mogą być wykonywane wyłącznie przez niego.
Leki do znieczulania ogólnego
Zdarza się, że znieczulenie miejscowe nie jest wystarczające i w niektórych przypadkach konieczne jest zastosowanie tzw. narkozy, czyli znieczulenia ogólnego. Polega ona na całkowitym, czasowym wyłączeniu czynności ośrodkowego układu nerwowego, z utratą przytomności, ale też podtrzymaniem innych funkcji życiowych.
Leki znieczulające ogólnie w klasyfikacji ATC podzielone są na podgrupy:
- N01AA - Etery,
- N01AB - Halogenowe pochodne węglowodorów,
- N01AF - Barbiturany,
- N01AG - Preparaty złożone zawierające barbiturany i inne leki,
- N01AH - Opioidowe leki znieczulające,
- N01AX - Inne leki do znieczulania ogólnego.
Leki do znieczulenia ogólnego podawane są:
- całkowicie dożylnie (TIVA - total intravenous anesthesia),
- całkowicie wziewnie (VIMA - volatile induction and maintenance anesthesia),
- metodą łączoną - dożylną i wziewną - jest to narkoza stosowana najczęściej.
Dawniej narkoza była inwazyjną metodą anestezji, znacząco wpływającą na pracę ośrodkowego układu nerwowego i wywołującą szereg skutków ubocznych. Zdarzało się, że nawet po udanej operacji pacjent nie wybudzał się z powodu błędów w znieczuleniu.
Współcześnie środki znieczulające ogólnie są coraz doskonalsze, ich dawki dobiera się, by utrata świadomości przez pacjenta była możliwie najkrótsza i najpłytsza, co niweluje efekty niepożądane do minimum.
Narkozę stosuje się też wyłącznie w sytuacjach, kiedy znieczulenie miejscowe jest niewystarczające lub stan nieświadomości jest bezpieczniejszy lub bardziej komfortowy dla pacjenta.
Leki znieczulające
Środki znieczulające miejscowo i ogólnie stosuje się przede wszystkim przy różnego rodzaju zabiegach chirurgicznych. Jakie substancje zawierają i jakie są mechanizmy ich działania. Czy są bezpieczne?
Thiopental - ulotka, działanie i dawkowanie. Jak podawać? Lignocainum hydrochloricum 2% cum noradrenalino 0,00125% WZFEmla – skutki uboczne
Typowe reakcje po zastosowaniu kremu Emla
W miejscu zastosowania leku Emla może wystąpić łagodna reakcja (zblednięcie lub zaczerwienienie skóry, niewielki obrzęk, początkowo uczucie pieczenia lub swędzenia). Objawy te ustępują po krótkim czasie i nie wymagają konsultacji lekarskiej.
U części pacjentów lek może powodować działania niepożądane.
Częste działania niepożądane leku Emla (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób):
- przemijające miejscowe reakcje skórne w miejscu poddanym działaniu leku podczas stosowania na skórę, błonę śluzową narządów płciowych lub na owrzodzenia kończyn dolnych,
- początkowe łagodne odczucie pieczenia, świądu lub ciepła w miejscu poddanym działaniu leku podczas stosowania na błonę śluzową narządów płciowych lub na owrzodzenia kończyn dolnych.
Niezbyt częste działanie niepożądane leku Emla (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób):
- początkowe łagodne odczucie pieczenia, świądu lub ciepła w miejscu poddanym działaniu leku podczas stosowania na skórę,
- brak czucia (drętwienie) w miejscu poddanym działaniu leku podczas stosowania na błonę śluzową narządów płciowych,
- podrażnienie skóry poddanej działaniu leku podczas stosowania na owrzodzenia
- kończyn dolnych.
Rzadkie działania niepożądane leku Emla (mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób):
- reakcje alergiczne, które w rzadkich przypadkach mogą doprowadzić do wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego (wysypka skórna, obrzęk, gorączka, utrudnienie oddychania i omdlenie) podczas stosowania na skórę, błonę śluzową narządów płciowych lub na owrzodzenia kończyn dolnych,
- methemoglobinemia (zaburzenie dotyczące krwi) podczas stosowania na skórę,,
- niewielkie punktowe krwawienie (wybroczyny) w miejscu poddanym działaniu leku (szczególnie u dzieci z wypryskiem po dłuższym czasie działania leku) podczas stosowania na skórę,
- podrażnienie oczu, jeżeli przypadkowo dojdzie do kontaktu oczu z kremem EMLA podczas jego stosowania na skórę.
Emla – przeciwwskazania, środki ostrożności
Leku Emla nie należy stosować u osób uczulonych na lidokainę, prylokainę bądź też inny podobny lek miejscowo znieczulający oraz uczulonych na którykolwiek z pozostałych składników leku.
Przed zastosowaniem maści znieczulającej Emla należy również skonsultować z lekarzem:
- występujące zaburzenie metaboliczne, które wpływa na krew (niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej),
- problem dotyczący stężenia barwnika krwi (methemoglobinemia).
Kremu Emla nie należy stosować na te obszary skóry, na których występuje wysypka, skaleczenia, zadrapania lub inne otwarte rany (z wyjątkiem owrzodzeń kończyn dolnych). Nie należy stosować leku EMLA na zmienioną chorobowo błonę bębenkową.
Należy unikać kontaktu leku EMLA z oczami, gdyż może on powodować ich podrażnienie. Jeśli preparat dostanie się do oka, należy natychmiast przemyć je letnią wodą lub roztworem soli fizjologicznej (0,9% roztworu NaCl).
W przypadku, gdy u pacjenta występuje zaburzenie ze świądem skóry (atopowe zapalenie skóry), lek może być użyty przez krótki czas.
Interakcja z innymi lekami
Składniki leku Emla mogą wpływać na działanie niektórych innych leków, tak jak niektóre inne leki mogą mieć wpływ na działanie kremu.
Konsultacji z lekarzem wymaga sytuacja, kiedy pacjent przyjmuje:
- leki stosowane w leczeniu zakażenia określane mianem sulfonamidów oraz nitrofurantoinę,
- leki stosowane w leczeniu padaczki: fenytoinę i fenobarbital,
- inne leki miejscowo znieczulające,
- leki stosowane w leczeniu niemiarowej akcji serca, w tym amiodaron,
- cymetydyna lub leki beta-adrenolityczne, które mogą powodować zwiększenie stężenia lidokainy we krwi.
Stosowanie w ciąży i w okresie karmienia piersią
Emla w ciąży