U nas zapłacisz kartą
Metronidazol - Skuteczny sposób na pozbycie się pryszczów
Jak leczyć pryszcze?
Leczenie pryszczy to nic innego jak leczenie trądziku pospolitego. W całym procesie można zastosować farmakoterapię doustną i leczenie miejscowe. Miejscowe leczenie pryszczy polega na nakładaniu na skórę żeli, kremów i różnych maści. Kluczowe są tu składniki aktywne tych preparatów. Najlepiej wybierać takie, które w składzie zawierają:
- nadtlenek benzoilu,
- retinoidy,
- kwas salicylowy,
- azalainian,
- antybiotyki.
Pomogą one pozbyć się zaskórników, a także złagodzą stan zapalny skóry i spowolnią rozwój bakterii odpowiedzialnych za pojawianie się pryszczy. Doustne leczenie trądziku, polegające głównie na stosowaniu takich retinoidów jak izotretynoina, jest wykorzystywane głównie w przypadku ciężkiego trądziku, gdy leczenie miejscowe nie jest skuteczne.
Retinoidy są skuteczne w przypadku zmian trądzikowych o różnym podłożu. Jego działanie jest dość szerokie i obejmuje ograniczenie produkcji łoju, stanów zapalnych i lepszej regeneracji skóry. Należy jednak pamiętać, że nie należy ich stosować na własną rękę. Leczenie trądziku retinoidami doustnymi jest możliwe tylko pod ścisłą kontrolą lekarza, ponieważ wiąże się z pojawieniem działań niepożądanych.
Trądzik i związane z nim pryszcze można leczyć również w inny sposób. Zaleca się wizytę u dermatologa, który po przeprowadzeniu wywiadu i obejrzeniu zmian skórnych może zalecić terapię światłem, a więc fototerapię lub terapię laserem. W przypadku pryszczy ważna jest również zmiana diety i stylu życia. Zmiany skórne pojawiają się w wyniku spożywania m.in. produktów o wysokim indeksie glikemicznym, a także w wyniku czynników, które mogą nasilać trądzik.
Metronidazol - środki ostrożności
Zgodnie z aktualną charakterystyka produktu leczniczego istnieją sytuacje w których przyjmowanie metronidazolu powinno być dokładnie rozpatrzone przez lekarza.
- Należy mieć na uwadze, iż metronidazol nie wykazuje działania bakteriobójczego na bakterie tlenowe i nie do końca może być skuteczny wobec względnych beztlenowców.
- Istnieje ryzyko, iż po terapii metronidazolem dojdzie do nawrotu zakażenia, co może wynikać nie z oporności bakterii lub pierwotniaków, ale z nieprawidłowego przyjmowania leku przez pacjenta. W sytuacji kiedy pacjent nie stosował się do zaleceń, pomijał przyjęcie leku, bądź zażywał lek nieregularnie może dojść nie tylko do braku poprawy, ale także do wzrostu oporności drobnoustroju na metronidazol.
- Badania na zwierzętach nie rozstrzygają czy lek ten wykazuje mutagenność dlatego nie jest zalecane stosowanie leku przez dłuższy niż konieczny okres czasu.
- Podczas stosowania metronidazolu odnotowano przypadki wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona. Jest to niejednorodna reakcja skórna o gwałtownym przebiegu. Podczas tej reakcji dochodzi do apoptozy komórek naskórka co prowadzi do nadżerki a dalej do martwicy tkanek. Stan ten zagraża życiu. Lekarz prowadzący powinien poinstruować pacjenta o zagrożeniu i zalecić obserwację reakcji skórnych. Jeśli wystąpią opisane objawy należy przerwać leczenie metronidazolem i zmienić strategie terapii.
- Ponieważ metronidazol może pogłębić objawy neurologiczne a dłuższa terapia może doprowadzić do neuropatii, zalecane jest przestrzeganie wyznaczonego czasu leczenia. Nie należy stosować leku u osób z chorobami układu nerwowego obwodowego lub ośrodkowego. Ewentualna decyzja o leczeniu musi zostać podjęta przez lekarza prowadzącego. Niektóre sytuacje nie pozostawiają wątpliwości, że należy podjąć ryzyko terapii np. leczenie ropnia mózgu.
- Należy zachować ostrożność podczas terapii metronidazolem u osób z uszkodzoną wątrobą lub encefalopatia wątrobową. Dochodzi wtedy do kumulacji metronidazolu i jego metabolitów w organizmie.
- Może wystąpić konieczność modyfikacji sposobu dawkowania w przypadku leczenia pacjenta z niewydolnością wątroby lub nerek.
- U pacjentów u których jednocześnie stosowane są kortykosteroidy i metronidazol istnieje dodatkowe ryzyko wystąpienia obrzęków.
- Specjaliści zalecają kontrolę obrazu krwi u pacjenta podczas terapii i jej zakończeniu. Szczególnie jeśli leczenie trwa ponad 10 dni.
- Następstwem stosowania metronidazolu może być kandydoza w obrębie jamy ustnej, pochwy i układu pokarmowego. Istotnym jest, aby po leczeniu zastosować probiotyki doustne i dopochwowe.
- Nie można spożywać alkoholu podczas terapii metronidazolem, ponieważ może dojść do reakcji disulfiramowej, następuje wtedy zwiększenie toksyczności alkoholu. Objawy, na które należy zwrócić uwagę w tym przypadku to: ból głowy, uczucie gorąca z poceniem się, nudności oraz wymioty.
- U pacjentów z zespołem Cockayne’a podczas leczenia omawianym związkiem dochodziło do ciężkiej hepatotoksyczności i ostrej niewydolności wątroby.
Maść na pryszcze z benzoilem
Maść na pryszcze z benzoilem jest jednym z podstawowych sposobów na pozbycie się zmian skórnych. Stosuje się ją w przypadku łagodnych i umiarkowanych zmian skórnych. Ma ona właściwości przeciwbakteryjne i zwalcza drobnoustroje Propionibacterium Agnes.
Cechą charakterystyczną maści na pryszcze z benzoilem jest aktywność komedolityczna. Cecha ta zmniejsza rogowacenie skóry, które jest częstą przyczyną blokady ujść gruczołów łojowych. Ponadto substancja ta nie prowadzi do rozwoju oporności zwalczanych bakterii.
Maść na pryszcze z nadtlenkiem benzoilu można kupić bez recepty. Jest ona dostępna w formie żelu o stężeniu 5 proc. i 10 proc. nadtlenku benzoilu. Na początku leczenia lekarze zalecają najczęściej stosowanie maści w stężeniu 5 proc. Efekty leczenia powinny być zauważalne już po ok. 5 dniach stosowania leku. Jeżeli po tym czasie nie widać poprawy, wówczas możliwe jest zwiększenie dawki do 10 proc. stężenia nadtlenku benzoilu.
Maść stosuje się na oczyszczoną i osuszoną skórę. Ponadto maść na pryszcze należy nakładać na noc bezpośrednio na pryszcze. Należy mieć na uwadze, że preparaty te mocno wysuszają skórę, przez co, nakładając zbyt dużą ilość maści, może ona mieć negatywny wpływ na stan skóry. W przypadku ciężkich zmian skórnych maść z nadtlenkiem benzoilu można łączyć miejscowo z retinoidami.
Plastry na pryszcze – jak działają i czy pomagają? [4 TYPY]
Plastry na pryszcze to już nie taka nowinka kosmetyczna, jak jeszcze kilkanaście lat temu, kiedy pojawiały się pierwsze plastry na pryszcze (naklejki na pryszcze). Niegdyś bardzo popularne często pojawiały się w kosmetyczkach nastolatków, dziś nadal są w ofercie marek kosmetycznych, szczególnie koreańskich, które wiodą prym w produkcji różnego rodzaju plasterków na wypryski.
Najczęściej sięgają po nie osoby z cerą tłustą, mieszaną i trądzikową, które mają zwiększoną tendencję do wyprysków z racji nadmiernej produkcji sebum. Oczywiście niechciany gość w postaci czerwonego, bolącego pryszcza z białą kropką ropy na środku może pojawić się u każdego i prawdopodobnie każdy z nas chociaż raz w życiu miał pryszczyka.
Z naszego artykułu dowiesz się, jak działają plastry na pryszcze i czy warto je stosować? Czy faktycznie pomagają wyleczyć zmiany skórne? Jakie plastry na pryszcze wybrać? Poznaj 4 rodzaje plasterków na wypryski, które sprawdzą się w awaryjnej pielęgnacji.
Spis treści:
Polecane produkty:
Metronidazol - działanie
- Bacteroides - są to pałeczki odpowiedzialne głównie za ropne zakażenia i zakażenia endogenne, czyli takie które są skutkiem przemieszczenia się fizjologicznej flory bakteryjnej z naturalnego miejsca występowania w organizmie do miejsc jałowych. Taka sytuacja może nastąpić podczas operacji chirurgicznej lub urazu.
- Fusobacterium - podobnie jak wymieniona wyżej grupa występuje w fizjologicznej florze bakteryjnej i jest odpowiedzialna za zakażenia endogenne.
- Clostridium - zakażenie tą grupą bakterii jest szczególnie często leczone metronidazolem i pod względem antybiotykoterapii jest to grupa docelowa metronidazolu. Bakterie z grupy Clostridium odpowiedzialne są za poważne zakażenia takie jak: zgorzel, tężec, botulizm, biegunka poantybiotykowa, rzekomobłoniaste zapalenie jelit. Clostridium difficile jest zdecydowanie jedną z najczęstszych przyczyn zakażeń szpitalnych i biegunek poantybiotykowych. Zakażenie tą bakterią następuje na skutek nadmiernego rozrostu C. difficile pochodzącego z fizjologicznej flory bakteryjnej lub z otoczenia.
- Eubacterium
- Gardnerella vaginalis - jest najczęstszym czynnikiem bakteryjnej waginozy wywołanej bakteriami beztlenowymi.
Wrażliwe na działanie metronidazolu są także pierwotniaki:
- Trichomonas, do tej grupy zalicza się T. vaginalis tzw. rzęsistek pochwowy. Jest najczęstszą przyczyną niewirusowych chorób wenerycznych.
- Entamoeba histolytica, czyli pełzak czerwonki który wywołuje pełzakowicę, chorobę przewodu pokarmowego. Jest to zakażenie które Polacy najczęściej przywożą z podróży w tropiki, gdzie występuje niski standard sanitarny . Jest to częsta choroba mieszkańców krajów rozwijających się . Powodem dla którego w tych miejscach pełzak czerwonki jest tak częsty, jest zdolność jego cyst do przetrwania w wodzie wodociągowej nawet przy użyciu do jej odkażenia chloru.
- Giardia lamblia -podobnie jak Entamoeba histolytica jest przyczyną biegunki podróżnych.
- Balantidium.
