U nas zapłacisz kartą
Choroba skóry - Mieczaki - Objawy, Diagnoza i Leczenie
Mięczak zakaźny – rozpoznanie (różnicowanie z innymi chorobami)
Obraz kliniczny mięczaka zakaźnego jest dość typowy. W przypadku wątpliwości co do rozpoznania możliwe jest wykonanie badania mikroskopowego treści wyciśniętej ze zmiany lub wycinka skóry. W różnicowaniu zakażenia MCV należy wziąć pod uwagę: znamiona naskórkowe, prosaki, zakażenie HPV (wirus brodawczaka wywołujący kłykciny), brodawki zwykłe (potocznie kurzajki), torbiele gruczołowe (potowe i łojowe), w okolicy powiek torbiel gruczołu Meiboma, rogowacenie okołomieszkowe.
Zmiany ustępują zazwyczaj samoistnie w ciągu 6-9 miesięcy, ale w niektórych przypadkach wykwity mogą się utrzymywać znacznie dłużej (nawet do 5 lat) lub nawracać. Zmiany ustępujące samoistnie, bez leczenia, czasem mogą pozostawiać blizny.
Gorszy przebieg zakażenia mięczakiem zakaźnym związany jest z zaburzeniami odporności oraz atopowym zapaleniem skóry. Większy rozsiew zmian może występować u osób uczęszczających na basen (maceracja skóry pod wpływem wody). Świąd predysponuje do dalszego rozsiewania i nadkażania zmian.
Wśród lekarzy nie ma jednoznacznego stanowiska, co do konieczności leczenia zakażenia MCV. Dzieje się tak, ponieważ mięczak zakaźny z jednej strony jest chorobą samoograniczającą się, o łagodnym przebiegu, a z drugiej może się łatwo szerzyć. Konieczność wdrożenia terapii zależy od obrazu klinicznego i przebiegu choroby (duża rozległość i długi czas utrzymywania się zmian, duża tendencja do rozsiewania się infekcji – np. u małych dzieci, czynniki ryzyka cięższego przebiegu), a także preferencji pacjenta (kwestie estetyczne). Jeśli w ciągu 4 miesięcy od przeleczenia nie pojawiają się żadne nowe zmiany, można chorego uznać za wyleczonego.
Leczenie mięczaka zakaźnego można podzielić na:
- leki do stosowania miejscowego – roztwór wodorotlenku potasu (w Polsce dostępne są 5% preparaty >2. roku życia), jodyna, stężony roztwór azotanu srebra, imikwimod (>18. roku życia, immunomodulujący, lek z wyboru w przypadku mięczaka w okolicy płciowej), 0,5% roztwór podofilotoksyny, tretynoina, kwas mlekowy i salicylowy,
- leki przeciwwirusowe doustne (cydofowir) – są czasami stosowane u osób z ciężkim niedoborem odporności (np. HIV),
- fizykalne – krioterapia, wyłyżeczkowanie, elektrokoagulacja, laseroterapia, najczęściej stosowanym sposobem usunięcia zmian jest łyżeczkowanie, nie jest jednak zalecane u dzieci < 10. roku życia. Metody mechaniczne wiążą się z ryzykiem bólu, krwawienia i pozostawienia przebarwień i blizn (szczególnie po ręcznym wyciskaniu zmian), najmniej bolesną metodą jest laseroterapia.
Mięczak zakaźny - objawy
Po ok. 2-3 miesiącach od zakażenia pojawia się wysypka. Przybiera ona formę grudek, które:
- są nieliczne (ok. 30 sztuk), więcej pojawia się zwykle u osób z osłabioną odpornością,
- stopniowo się powiększają: początkowo są wielkości główki od szpilki, jednak później rozrastają się do 2-10 mm,
- mają charakterystyczne zagłębienie w części środkowej, nazywane "pępkowatym",
- mogą mieć kolor skóry, biały, woskowy, perłowy lub szarobiały,
- można wycisnąć - wówczas pojawia się kaszowata treść,
- mogą być otoczone obwódką (pojawia się ona średnio u 10 proc. pacjentów),
- nie powodują przykrych dolegliwości (np. swędzenia itp.),
- po zagojeniu czasami pozostawiają drobne blizny,
U dzieci tego typu zmiany najczęściej pojawiają się twarzy, tułowiu i kończynach. U dorosłych zwykle występują na wewnętrznej stronie ud, narządach płciowych i okolicy łonowej, ponieważ u nich do zakażenia często dochodzi w wyniku kontaktów seksualnych.
Mięczak zakaźny - dlaczego nie wolno się drapać?
Osoby chore na mięczaka zakaźnego, podobnie jak te chore na ospę, nie powinny się drapać. W ten sposób może dojść nie tylko do rozsiewu wykwitów, lecz także do drobnych urazów w obrębie guzka, a dalej do nadkażenia bakteryjnego.
Wirus mięczaka zakaźnego – przyczyny
Przyczyną schorzenia jest zakażenie wirusem mięczaka zakaźnego. Jak może do niego dojść? Główną drogą zakażenia tym wirusem jest kontakt bezpośredni ze skórą osoby dotkniętej mięczakiem zakaźnym. Zakażenie jest możliwe także przez używanie wspólnych przedmiotów, na przykład ręczników, czy ubrań, a także podczas uprawiania sportów kontaktowych (na przykład zapasów). Do zakażenia może dojść także podczas kontaktu seksualnego. Istnieją także doniesienia o możliwości zakażenia wirusem mięczaka zakaźnego podczas pobytu na basenie, jednak ten mechanizm zakażenia nie został dokładnie poznany.
Zapamiętaj: Wirus mięczaka zakaźnego (moluscum contagiosum virus - MCV) to wirus należący do grupy wirusów ospy (Poxvirus).
Warto mieć świadomość, że przez cały czas utrzymywania się zmian skórnych pacjent jest źródłem zakażenia. Co więcej, możliwy jest bezobjawowy przebieg mięczaka zakaźnego, podczas którego chory również stanowi źródło zakażenia. Do zakażenia wirusem mięczaka zakaźnego predysponuje:
- atopowe zapalenie skóry – przewlekłe schorzenie dermatologiczne, które charakteryzuje się uszkodzeniem bariery naskórkowej,
- choroba Dariera – rzadkie schorzenie dermatologiczne o podłożu genetycznym, związane z zaburzeniem rogowacenia w obrębie mieszków,
- zaburzenia odporności, w tym zakażenie wirusem HIV – związane ze skłonnością do ciężkiego przebiegu mięczaka zakaźnego. W tym przypadku można spotkać się z obecnością olbrzymich guzków (powyżej 1 cm).
Mięczak zakaźny – leczenie
W przypadku mięczaka zakaźnego leczenie nie zawsze jest zalecane. Wynika to z faktu, że zmiany skórne znikają samoistnie po upływie ok. 6-12 miesięcy bez pozostawienia blizny.
Wskazaniami do zastosowania terapii są:
- obecność licznych zmian,
- nieustępowanie grudek w oczekiwanym czasie,
- objawy utrudniające codzienne funkcjonowanie,
- ciągły rozwój nowych zmian,
- względy estetyczne.
W leczeniu stosuje się zarówno metody farmakologiczne, jak i zabiegowe.
Lekami stosowanymi w terapii mięczaka zakaźnego są
- podofilotoksyna w kremie,
- roztwór wodorotlenku potasu,
- imikwimod w kremie,
- tretynoina.
Leczenie farmakologiczne nie zawsze jest w pełni skuteczne.
W leczeniu zabiegowym, które polega na mechanicznym usunięciu zmian skórnych, stosuje się:
- krioterapię ciekłym azotem,
- terapię laserem,
- usuwanie igłą lub łyżeczkowanie,
- elektrokoagulację.
Leczenia zabiegowego zwykle nie stosuje się u dzieci.
Dodatkowo u osób z niedoborem odporności czasami stosuje się doustne leki przeciwwirusowe. Niekiedy dochodzi do nadkażenia bakteryjnego grudek. Należy wówczas zastosować miejscowo antybiotyk w kremie [2-6].
Mięczak zakaźny jest częstą chorobą wirusową atakującą skórę. Można się nim zarazić od innych osób ze względu na wysoką zakaźność tej choroby. Schorzenie charakteryzuje się występowaniem grudek, które z czasem same zanikają. Niekiedy stosuje się leczenie – przy użyciu maści lub technik zabiegowych. W razie wątpliwości, czy obserwowane zmiany na skórze to rzeczywiście mięczak zakaźny, warto zasięgnąć porady lekarskiej.
Mięczak zakaźny – przyczyny, objawy, leczenie u dzieci i u dorosłych
Mięczak zakaźny (łac. molluscum contagiosum) to infekcja skóry wywołana przez wirusa MCV z rodziny pokswirusów. Choroba objawia się pojawianiem się licznych wykwitów – wypukłych, niewielkich guzków z charakterystycznym wgłębieniem w części środkowej. Po nakłuciu ze zmiany wydobywa się kaszowata treść. Jak dochodzi do zakażenia wirusem mięczaka zakaźnego?
Mięczak zakaźny to choroba wirusowa, wywołująca charakterystyczne zmiany skórne. Wirus moluscum contagiosum (MCV) należy do tej samej rodziny pokswirusów, co wirus ospy prawdziwej, a spośród jego 4 podtypów najczęściej występuje podtyp 1. Dotyka głównie dzieci, młodych dorosłych i osoby z zaburzeniami odporności. Szczególnie podatne są osoby z atopowym zapaleniem skóry.
MCV namnaża się w warstwie naskórkowej skóry, rzadko zajmuje błony śluzowe. Okres wylęgania wynosi od 2 tygodni do 6 miesięcy. Chory jest zakaźny przez cały czas utrzymywania się zmian.
Transmisja wirusa zachodzi poprzez bezpośredni kontakt ze skórą i kaszkowatą wydzieliną ze zmian skórnych, a także poprzez przedmioty codziennego użytku (ręczniki, ubrania, gąbki itp.). Często dochodzi do autoinokulacji – przeniesienia wirusa z innej okolicy ciała. Znane są też przypadki zakażeń w takich miejscach, jak basen czy siłownia.