U nas zapłacisz kartą
Choroba skóry - Mieczaki - Objawy, Diagnoza i Leczenie
Mięczak zakaźny – rozpoznanie (różnicowanie z innymi chorobami)
Obraz kliniczny mięczaka zakaźnego jest dość typowy. W przypadku wątpliwości co do rozpoznania możliwe jest wykonanie badania mikroskopowego treści wyciśniętej ze zmiany lub wycinka skóry. W różnicowaniu zakażenia MCV należy wziąć pod uwagę: znamiona naskórkowe, prosaki, zakażenie HPV (wirus brodawczaka wywołujący kłykciny), brodawki zwykłe (potocznie kurzajki), torbiele gruczołowe (potowe i łojowe), w okolicy powiek torbiel gruczołu Meiboma, rogowacenie okołomieszkowe.
Zmiany ustępują zazwyczaj samoistnie w ciągu 6-9 miesięcy, ale w niektórych przypadkach wykwity mogą się utrzymywać znacznie dłużej (nawet do 5 lat) lub nawracać. Zmiany ustępujące samoistnie, bez leczenia, czasem mogą pozostawiać blizny.
Gorszy przebieg zakażenia mięczakiem zakaźnym związany jest z zaburzeniami odporności oraz atopowym zapaleniem skóry. Większy rozsiew zmian może występować u osób uczęszczających na basen (maceracja skóry pod wpływem wody). Świąd predysponuje do dalszego rozsiewania i nadkażania zmian.
Wśród lekarzy nie ma jednoznacznego stanowiska, co do konieczności leczenia zakażenia MCV. Dzieje się tak, ponieważ mięczak zakaźny z jednej strony jest chorobą samoograniczającą się, o łagodnym przebiegu, a z drugiej może się łatwo szerzyć. Konieczność wdrożenia terapii zależy od obrazu klinicznego i przebiegu choroby (duża rozległość i długi czas utrzymywania się zmian, duża tendencja do rozsiewania się infekcji – np. u małych dzieci, czynniki ryzyka cięższego przebiegu), a także preferencji pacjenta (kwestie estetyczne). Jeśli w ciągu 4 miesięcy od przeleczenia nie pojawiają się żadne nowe zmiany, można chorego uznać za wyleczonego.
Leczenie mięczaka zakaźnego można podzielić na:
- leki do stosowania miejscowego – roztwór wodorotlenku potasu (w Polsce dostępne są 5% preparaty >2. roku życia), jodyna, stężony roztwór azotanu srebra, imikwimod (>18. roku życia, immunomodulujący, lek z wyboru w przypadku mięczaka w okolicy płciowej), 0,5% roztwór podofilotoksyny, tretynoina, kwas mlekowy i salicylowy,
- leki przeciwwirusowe doustne (cydofowir) – są czasami stosowane u osób z ciężkim niedoborem odporności (np. HIV),
- fizykalne – krioterapia, wyłyżeczkowanie, elektrokoagulacja, laseroterapia, najczęściej stosowanym sposobem usunięcia zmian jest łyżeczkowanie, nie jest jednak zalecane u dzieci < 10. roku życia. Metody mechaniczne wiążą się z ryzykiem bólu, krwawienia i pozostawienia przebarwień i blizn (szczególnie po ręcznym wyciskaniu zmian), najmniej bolesną metodą jest laseroterapia.
Mięczak zakaźny – objawy
Głównym objawem choroby są zmiany skórne w postaci małych, kopulastych, napiętych grudek z pępkowatym wgłębieniem pośrodku, zazwyczaj o średnicy 1-5 mm. Są twardawe, gładkie, o perłowo-białej, różowej lub cielistej barwie. Występują przede wszystkim na tułowiu, w okolicy stawów, pachwin, dołu pachowego.
Zmiany w okolicy narządów płciowych spotykane są raczej u nastolatków oraz młodych dorosłych, ich transmisja przebiega zazwyczaj poprzez kontakt seksualny. Zajęcie okolicy powiek wiąże się z ryzykiem zapalenia spojówek i rogówki. Mogą występować pojedynczo, w skupiskach lub układać się linijne (wzdłuż linii zadrapań – tzw. pseudoobjaw Koebnera). Zmiany skórne mogą boleć, niektórzy pacjenci zgłaszają świąd. Wokół grudek może występować rumień skóry.
Powiązane produkty
kwas mlekowy, kwas salicylowy, płyn, brodawki / kurzajkikrem, alergia, ból, grzybica, hemoroidy, brodawki / kurzajki, łuszczyca, owłosienie, odmrożenia, odparzenia, podrażnienie, przebarwienia, świąd, zaskórniki, naczynka, trądzik, egzema, wągry, skaleczenie, opuchlizna, dla alergików
Mięczak zakaźny - objawy
Po ok. 2-3 miesiącach od zakażenia pojawia się wysypka. Przybiera ona formę grudek, które:
- są nieliczne (ok. 30 sztuk), więcej pojawia się zwykle u osób z osłabioną odpornością,
- stopniowo się powiększają: początkowo są wielkości główki od szpilki, jednak później rozrastają się do 2-10 mm,
- mają charakterystyczne zagłębienie w części środkowej, nazywane "pępkowatym",
- mogą mieć kolor skóry, biały, woskowy, perłowy lub szarobiały,
- można wycisnąć - wówczas pojawia się kaszowata treść,
- mogą być otoczone obwódką (pojawia się ona średnio u 10 proc. pacjentów),
- nie powodują przykrych dolegliwości (np. swędzenia itp.),
- po zagojeniu czasami pozostawiają drobne blizny,
U dzieci tego typu zmiany najczęściej pojawiają się twarzy, tułowiu i kończynach. U dorosłych zwykle występują na wewnętrznej stronie ud, narządach płciowych i okolicy łonowej, ponieważ u nich do zakażenia często dochodzi w wyniku kontaktów seksualnych.
Mięczak zakaźny - dlaczego nie wolno się drapać?
Osoby chore na mięczaka zakaźnego, podobnie jak te chore na ospę, nie powinny się drapać. W ten sposób może dojść nie tylko do rozsiewu wykwitów, lecz także do drobnych urazów w obrębie guzka, a dalej do nadkażenia bakteryjnego.
Objawy mięczaka zakaźnego u dzieci i dorosłych
Objawy mięczaka zakaźnego pojawiają się zwykle po czasie od 2 do 7 tygodni, ale czasem okres inkubacji wirusa może być dłuższy, co oznacza, że objawy występują później. Dolegliwości związane z mięczakiem mogą trwać przez 2 miesiące, a na całkowite wyleczenie choroby potrzeba w niektórych przypadkach nawet 2 lat. Mięczak zakaźny objawia się pod postacią grudek o średnicy nieprzekraczającej 10 milimetrów (najczęściej od 2 do 10 mm). Mogą mieć one kolor skóry, być półprzezroczyste czy przybierać kształt kopuły z wgłębieniem pośrodku. Zmiany skórne zawierają w sobie kaszowatą treść o perłowym lub szarobiałym kolorze, którą łatwo jest wydusić po nakłuciu grudki. Przeważnie grudki nie swędzą, nie bolą ani nie pieką. Wykwity skórne pojawiają się najczęściej na twarzy, rękach i nogach oraz na tułowiu, występują także (szczególnie u dorosłych) w okolicach narządów płciowych. Mięczak zakaźny może występować jako pojedyncze grudki lub w formie nielicznych rozsianych zmian skórnych. Mięczak zakaźny u dzieci łatwo może być pomylony m.in. z brodawkami płaskimi, kłykcinami kończystymi i innymi chorobami, które powinien wykluczyć lekarz na podstawie przeprowadzonych badań.
- poprzez bezpośredni kontakt z osobą chorą,
- używając tych samych przedmiotów co osoba chora,
- podczas współżycia z osobą chorą.
Istnieje też zależność mięczak zakaźny a basen lub inne miejsca uczęszczane przez wiele dzieci, jak przedszkola, żłobki czy sale zabaw. W dużych skupiskach ludzi wirus przenosi się bardzo łatwo.
