U nas zapłacisz kartą
Choroba skóry - Mieczaki - Objawy, Diagnoza i Leczenie
Wirus mięczaka zakaźnego – objawy, przyczyny i sposoby leczenia
Mięczak zakaźny (Mollusculum contagiosum) to wirusowe schorzenie skóry wywołane przez wirusa MCV – czyli wirusa mięczaka zakaźnego. Ta choroba skóry dotyka głównie dzieci w wieku szkolnym oraz osoby z obniżoną odpornością. Czym objawia się to schorzenie skóry i jakie są możliwości jego leczenia?
Wirus mięczaka zakaźnego (moluscum contagiosum virus – MCV) to wirus należący do grupy wirusów ospy (Poxvirus). Wyróżniamy cztery podtypy tego wirusa: MCV I, MCV II, MCV III oraz MCV IV – jednak przebieg kliniczny choroby jest taki sam, bez względu na podtyp wirusa. Podtyp I tego wirusa odpowiada za większość zakażeń występujących u dzieci. Wirus ten występuje na całym świecie, jednak częściej można go spotkać w rejonach tropikalnych. Wirus namnaża się w komórkach naskórka, nie powoduje wiremii – czyli nie namnaża się we krwi. Okres wylęgania (czyli czas od zakażenia do pojawienia się pierwszych objawów) jest różny – może wynosić od 2 do 12 tygodni.
Mięczak zakaźny - leczenie
Zmiany zwykle ustępują samoistnie w ciągu kilku miesięcy, dlatego - teoretycznie - leczenie nie jest konieczne. Jednak z powodu łatwego przenoszenia się zakażenia na inne osoby, zwykle podejmuje się próbę leczenia. Istnieją rożne możliwości terapeutyczne.
Jeśli guzki są duże i jest ich sporo, specjalista może zaproponować leczenie zabiegowe. Jeśli guzki mają postać małych, licznych, rozsianych grudek, można stosować leczenie niezabiegowe.
1) Zabiegowe
- krioterapia
- łyżeczkowanie
- elektrokoagulacja
- leczenie chirurgiczne
- laseroterapia (laser CO2)
- mechaniczne usuwanie kaszowatej treści grudek, a następnie zastosowanie nalewki jodowej
Są doniesienia o skutecznym wykorzystaniu metody fotodynamicznej do leczenia tego schorzenia.
2) Niezabiegowe
Stosuje się przepisane przez lekarza preparaty. Wykazują one właściwości drażniące, przez co prowokują reakcje zapalną i w ten sposób doprowadzają do wygojenia się zmian. Są to preparaty, takie jak, m.in.:
- 5-10 proc. roztwór wodorotlenku potasu,
- nalewka jodowa,
- 5-proc. kwas salicylowy,
- 5-proc. kwas mlekowy czy azotan srebra.
Preparaty te są bezpieczne, pod warunkiem, że są stosowane u pacjentów w odpowiednim wieku, przez odpowiedni czas. Na przykład, roztwór wodorotlenku potasu można stosować już od 2. roku życia przez 2 tygodnie. Ważna jest także odpowiednia dawka leku. Jeśli zastosuje się zbyt dużą ilość preparatu, można wywołać stan zapalny w miejscu jego nałożenia. Wtedy trzeba przerwać terapię.
Przy bardzo licznych wykwitach lub u pacjentów z obniżoną odpornością sięga się po leki przeciwhistaminowe, immunomodulujące oraz leki przeciwwirusowe. Terapia rozsianych zmian może wymagać nawet hospitalizacji.
Leczenie mięczaka zakaźnego trwa kilka tygodni, czasem kilka miesięcy, a nawet kilka lat. Często zapomina się bowiem o leczeniu pozostałych członków rodziny chorego. Problemem jest również możliwości przenoszenia wykwitów u pacjenta z jednych okolic skóry na na drugą, na skutek np. drapania czy innych czynników drażniących.
Wirus mięczaka zakaźnego – przyczyny
Przyczyną schorzenia jest zakażenie wirusem mięczaka zakaźnego. Jak może do niego dojść? Główną drogą zakażenia tym wirusem jest kontakt bezpośredni ze skórą osoby dotkniętej mięczakiem zakaźnym. Zakażenie jest możliwe także przez używanie wspólnych przedmiotów, na przykład ręczników, czy ubrań, a także podczas uprawiania sportów kontaktowych (na przykład zapasów). Do zakażenia może dojść także podczas kontaktu seksualnego. Istnieją także doniesienia o możliwości zakażenia wirusem mięczaka zakaźnego podczas pobytu na basenie, jednak ten mechanizm zakażenia nie został dokładnie poznany.
Zapamiętaj: Wirus mięczaka zakaźnego (moluscum contagiosum virus - MCV) to wirus należący do grupy wirusów ospy (Poxvirus).
Warto mieć świadomość, że przez cały czas utrzymywania się zmian skórnych pacjent jest źródłem zakażenia. Co więcej, możliwy jest bezobjawowy przebieg mięczaka zakaźnego, podczas którego chory również stanowi źródło zakażenia. Do zakażenia wirusem mięczaka zakaźnego predysponuje:
- atopowe zapalenie skóry – przewlekłe schorzenie dermatologiczne, które charakteryzuje się uszkodzeniem bariery naskórkowej,
- choroba Dariera – rzadkie schorzenie dermatologiczne o podłożu genetycznym, związane z zaburzeniem rogowacenia w obrębie mieszków,
- zaburzenia odporności, w tym zakażenie wirusem HIV – związane ze skłonnością do ciężkiego przebiegu mięczaka zakaźnego. W tym przypadku można spotkać się z obecnością olbrzymich guzków (powyżej 1 cm).
Mięczak zakaźny – objawy
Mięczak zakaźny objawia się występowaniem charakterystycznych zmian na skórze. Są to małe i twarde grudki w kolorze skóry lub jaśniejsze (często ich kolor jest porównywany do barwy masy perłowej). Zmiany osiągają niewielkie rozmiary – między 1 a 5 mm. Zwykle pierwsze grudki mają wielkość 1-2 mm i ulegają stopniowemu powiększaniu w ciągu kilku tygodni, aż osiągają rozmiar 3-5 mm.
Najbardziej charakterystyczną cechą zmian na skórze w mięczaku zakaźnym jest wstępowanie centralnego pępkowatego zagłębienia w obrębie grudek.
Jest ono szczególnie widoczne w silnym świetle padającym z boku. Grudkom może towarzyszyć odbarwiona lub rumieniowata obwódka. Po nakłuciu guzka i naciśnięciu go wydostaje się masa o perłowej barwie .
Powyższe zmiany mogą występować na skórze w obrębie całego ciała, jednak obserwuje się ich częstszy rozwój w niektórych miejscach w zależności od wieku chorego. U dzieci zmiany lokalizują się głównie na twarzy, powiekach, kończynach i tułowiu. Z kolei u osób dorosłych są one umiejscowione na wewnętrznych powierzchniach ud, narządach płciowych, w okolicy łonowej, na podbrzuszu i pośladkach.
Grudkom w mięczaku zakaźnym może czasem towarzyszyć niewielka bolesność i świąd .
Zmiany na skórze zwykle znikają samoistnie w ciągu 6 do 12 miesięcy .
Okres wylęgania (czyli czas od zakażenia do pojawienia się pierwszych wykwitów na skórze) wynosi od 2 tygodni do nawet kilku miesięcy [2-6] .
Twoje sugestie
Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.
Pneumokoki – czym są i jakie choroby wywołują? Jak chronić się przed pneumokokami?
Streptococcus pneumoniae (pneumokoki, dwoinki zapalenia płuc) to bakterie, które osiedlają się w nosie oraz gardle i powodują groźne choroby. Zakażenia pneumokokowe dotyczą głównie małych dzieci oraz seniorów. Wśród grup ryzyka wymienia się również osoby z zaburzeniami odporności oraz osoby cierpiące na choroby przewlekłe. W jaki sposób można zarazić się pneumokokami? Jak się przed nimi chronić? Podpowiadamy.
Żółć w żołądku – objawy, przyczyny, dieta, leczenie
Produkcja żółci ma miejsce w wątrobie, następnie dochodzi do jej magazynowania w pęcherzyku żółciowym i wydzielenia w dużej ilości po spożyciu tłustego posiłku. Kolejno żółć transportowana jest przewodem żółciowym wspólnym do dwunastnicy, gdzie emulguje tłuszcze. Przygotowane w ten sposób lipidy są łatwiejsze do strawienia.
Zanik wieloukładowy (MSA) – przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie
21 maja 2024 roku w wieku 71 lat po kilkuletniej walce z chorobą zmarł wybitny polski kompozytor Jan A. P. Kaczmarek. Muzyk zmagał się z nieuleczalnym, postępującym schorzeniem neurodegeneracyjnym – zanikiem wieloukładowym (MSA). Choroba ta prowadzi do uszkodzenia struktur mózgu, a objawy przypominają symptomy choroby Parkinsona. Dowiedz się więcej na temat przyczyn, objawów i sposobów leczenia MSA.