U nas zapłacisz kartą
Nabiał a pryszcze - Mit czy rzeczywistość?
Czego nie jeść przy trądziku różowatym?
Trądzik różowaty, inaczej rosacea, to przewlekła, zapalna choroba skóry, która dotyka nawet około 10% populacji. Objawia się powstawaniem silnego zaczerwienienia cery i mimo swojej nazwy, niewiele ma wspólnego z trądzikiem pospolitym, w którym obserwujemy charakterystyczne wypryski. Trądzik różowaty zdecydowanie częściej występuje u kobiet, a na jego pojawienie się wpływają geny, zaburzenia gospodarki hormonalnej, budowa naczyń krwionośnych, jak i dieta oraz styl życia. Niestety, jak dotąd nie wymyślono skutecznego lekarstwa, które pozwoliłoby raz na zawsze wyeliminować chorobę, jednak ostre objawy można wyciszyć preparatami, dobieranymi w trakcie konsultacji z lekarzem dermatologii.
Ogromny wpływ na przebieg trądziku różowatego ma dieta. W naszym codziennym jadłospisie powinny znaleźć się produkty bogate w antyoksydanty, witaminy i składniki mineralne, takie jak witamina B, selen, potas i cynk (wpływają bezpośrednio na funkcjonowanie skóry). Dieta na trądzik powinna więc obfitować między innymi w: marchew, pomarańcze, grejpfruty, kapusta, awokado, brokuły, bób, czy fasola.
Czego nie jeść przy trądziku różowatym? Niestety, stan zapalny i zaczerwienienie mogą zaostrzać takie produkty, jak:
- czekolada,
- ostre przyprawy,
- kawa, herbata,
- alkohol,
- przetworzona żywność, pełna cukrów prostych.
Do czynników, które nasilają objawy trądziku różowatego, zaliczamy też palenie papierosów i nadmierny stres.
Cera z trądzikiem różowatym wymaga również odpowiedniej pielęgnacji. Warto postawić na łagodne dermokosmetyki, które nie zawierają substancji zapachowych i innych alergenów i nie wysuszają skóry (unikajmy alkoholu etylowego w składzie).
Osoby zmagające się z rosacea, powinny również zrezygnować z peelingów mechanicznych, takich jak kosmetyki ze złuszczającymi drobinkami, czy szczoteczki do oczyszczania twarzy. Takie metody mogą nasilać zaczerwienienie skóry, a także sprzyjać powstawaniu tzw. „pajączków”.
Rodzaje trądziku
W zależności od rodzaju objawów oraz ich nasilenia, możemy mówić o różnych formach trądziku pospolitego, a do tego wyróżnić różne postacie kliniczne tej choroby:
• trądzik zaskórnikowy – charakteryzuje się obecnością zaskórników otwartych i zamkniętych. Nie sprawia trudności w leczeniu, a w wielu przypadkach ustępuje samoistnie,
• trądzik krostkowy – na skórze obecne są krosty i guzki, które łatwo przekształcają się w zmiany ropne,
• trądzik grudkowo-krostkowy – jest najbardziej typową odmianą tej choroby. Na skórze obecne są zarówno zaskórniki, jak i zmiany w postaci czerwonych krost i grudek, którym towarzyszy stan zapalny. Często pojawia się jako krostki na klatce piersiowej czy plecach.
• trądzik ropowiczy – na skórze obecne są ropne torbiele, jest on trudny w leczeniu i często pozostawia po sobie blizny,
• trądzik skupiony – zdecydowanie częściej występuje u mężczyzn. Na skórze powstają torbiele ropne, nacieki i duże zaskórniki. Zmiany pozostawiają po sobie blizny,
• trądzik bliznowcowy – jest to następstwo trądziku ropowiczego. Zmiany przyjmują formę bliznowców,
• trądzik piorunujący – występuje bardzo rzadko, ale jego przebieg jest bardzo ciężki. Oprócz zmian na skórze, do których zalicza się torbiele i nacieki ropne, chorobie towarzyszą objawy ogólne jak gorączka czy bóle stawów. Zwykle dotyczy on młodych chłopców około 15-16. roku życia i często stanowi następstwo nieprawidłowo leczonego trądziku skupionego,
• trądzik przetrwały – dotyczy osób, u których trądzik w wieku młodzieńczym nie został wyleczony i ujawnia się pomiędzy 25-30. rokiem życia,
• trądzik wieku późnego – dotyczy tych osób (głównie kobiet), które w młodości nie miały problemów z tą chorobą. Zwykle uaktywnia się około 25. roku życia i sprawia duże trudności w leczeniu,
• trądzik przedmiesiączkowy – pojawia się w drugiej fazie cyklu. Zmiany często są zlokalizowane w okolicach żuchwy, ust i brody,
• trądzik samouszkadzający – nazywany także trądzikiem z rozdrapania lub neuropatycznym. Powstaje poprzez nieustanne próby samodzielnego usunięcia pryszczy poprzez ich wyciskanie. Jego objawem są przebarwienia i trudne do usunięcia blizny,
• trądzik wywołany – powstaje jako reakcja skóry na dany czynnik. Jego najczęstszym przykładem jest trądzik niemowlęcy, który dotyczy bezpośredniego wpływu hormonów matki na skórę dziecka. Zwykle ustępuje samoistnie.
Nabiał a trądzik. Czy picie mleka wzmaga trądzik?
Problemy skórne, a także inne dolegliwości zdrowotne po spożyciu nabiału (zwłaszcza mleka), mogą mieć źródło w nietolerancji laktozy. Laktoza jest cukrem, który występuje w mleku wszystkich ssaków, a jej rozkład i trawienie odbywa się przy pomocy enzymu o nazwie laktaza. Laktaza jest oczywiście najbardziej aktywna u noworodków i małych dzieci, czyli w okresie, kiedy mleko matki stanowi podstawowy pokarm. Z wiekiem, aktywność laktazy zmniejsza się, co powoduje jej utrudnione trawienie, a w konsekwencji takie objawy, jak bóle i wzdęcia brzucha, nudności, czy gazy o przykrym zapachu. U osób, u których występuje niedobór laktazy (według szacunków może to być nawet 37% Polaków), może pojawić się całkowita nietolerancja laktozy.
Kolejnym „grzechem” nabiału są alergie. Białka, występujące w nabiale są przyczyną największego odsetka alergii pokarmowych, które mogą objawiać się nie tylko dolegliwościami, pochodzącymi z układu pokarmowego, ale także tymi skórnymi, jak wysypka.
To nie wszystko: udowodniono, że kazeina (główne białko mleczne) oraz białka serwatkowe, powodują wzrost stężenia insulinopodobnego hormonu wzrostu, który z kolei zwiększa produkcję sebum. A więc niestety jest coś w teorii na temat negatywnego wpływu nabiału na stan skóry.