U nas zapłacisz kartą
Niezłośliwy rak skóry - Objawy, Diagnoza i Leczenie
Czy raki skóry występują często?
Przyjmuje się, że raki skóry stanowią 8–10% wszystkich nowotworów złośliwych, z czego 70–80% to raki podstawnokomórkowe, a ok. 20% raki kolczystokomórkowe. Nowotwory te są częstsze w krajach słonecznych, np. w Australii czy południowych regionach Stanów Zjednoczonych. Wielu autorów podkreśla stały wzrost liczby zachorowań na raki skóry (raka podstawnokomórkowego i kolczystokomórkowego) w krajach europejskich.
Raki skóry powstają pod wpływem czynników fizycznych, chemicznych, mechanicznych i biologicznych. Z czynników osobniczych należy wymienić: fototyp skóry (bardziej narażone są osoby z I lub II fototypem, tzn. osoby o włosach blond lub rudych, licznych piegach i niebieskich oczach), typ barwnika, wiek (w starszym wieku częściej występują nowotwory skóry łagodne i złośliwe), stan immunologiczny (u osób poddawanych immunosupresji częściej obserwowano raki skóry).
Wyróżnia się dwa rodzaje barwnika: eumelaninę – barwnik brązowoczarny, zmniejszający wrażliwość skóry na ekspozycję słoneczną (występuje u osób o ciemnej karnacji, ciemnych włosach i oczach), oraz feomelaninę – barwnik żółtoczerwonobrązowy, o działaniu prokancerogennym (sprzyjającym rozwojowi nowotworów), tzn. pod wpływem UV powstają wolne rodniki odpowiedzialne za uszkodzenia genetyczne komórek (charakterystyczny dla osób rudych, z blond włosami i jasną skórą). Zwiększona ilość feomelaniny i mała ilość eumelaniny predysponują do rozwoju nowotworów skóry.
- UVA – o długości fali 320–400 nm
- UVB – o długości fali 280–320 nm
- UVC – o długości fali 200–280 nm.
Najbardziej mutagenna frakcja UVB jest pochłaniana przez DNA keratynocytów, powodując zaburzenia regulacji genów tkankowych, liczne mutacje i w konsekwencji transformację nowotworową komórek. Badania wskazują, że frakcja UVA ma również udział w fotokancerogenezie, prawdopodobnie jednak odgrywa znacznie mniejszą rolę niż UVB. Korzystanie z urządzeń emitujących UVA, ze sztucznych źródeł promieniowania ultrafioletowego (np. solaria) powoduje sytuację, w której UVA działa synergistycznie z UVB i nasila jego szkodliwe działanie na skórę.
Leczenie
Rak in situ jest zwykle usuwany chirurgicznie, chociaż rodzaj operacji będzie zależał od lokalizacji, a nawet w poszczególnych lokalizacjach istnieją znaczne kontrowersje. Decyzje te są podejmowane na podstawie analizy konkretnego obszaru nieprawidłowości, czynników ryzyka, które wskazują, że CIS może stać się rakiem inwazyjnym, wieku osoby i wielu innych. Niektórzy ludzie czują się komfortowo obserwując anomalię, podczas gdy inni wolą usunąć wszystko, co może stać się rakiem. Kąt
Inne metody leczenia mogą być również stosowane w przypadku raka in situ w innych obszarach ciała. Na przykład niektóre wczesne stadia nowotworowe (CIS) niektórych rodzajów raka skóry można leczyć miejscową chemioterapią lub innymi metodami leczenia. Kąt
Powiedzenie, że masz raka in situ, może być bardzo przerażające. Podczas gdy niektóre osoby z rakiem inwazyjnym mogą uważać raka CIS lub raka w stadium 0 za mniej niepokojące, niepewność związana z tym odkryciem oraz zastanawianie się, czy i jak leczyć tę nieprawidłowość, może czasami być trudniejsze do radzenia sobie niż z jasno zdiagnozowanym rakiem inwazyjnym.
Rak skóry – rokowanie
Rokowanie uzależnione jest od umiejscowienia, grubości, wielkości oraz stopnia zróżnicowania nowotworu. W przypadku raka podstawnokomórkowego wyleczenie jest możliwe w ponad 95% przypadków. Większość miejscowych nawrotów choroby można usunąć bez większych problemów. Chociaż zwykle ten typ nowotworu prawie nigdy nie ulega uogólnieniu (nie daje przerzutów), to należy zwrócić uwagę na fakt, że istnieje możliwość, choć niezwykle rzadko, agresywnego przebiegu tej choroby nawet z przerzutami.
W przypadku raka kolczystokomórkowego rozwijającego się na podłożu rogowacenia świetlnego w obrębie skóry narażonej na promieniowanie słoneczne rokowanie jest dobre. Najwyższy stopień złośliwości występuje w przypadku rozwoju raka kolczystokomórkowego na podłożu blizn, przewlekłych stanów zapalnych, w miejscach drażnionych. Przy zajęciu okolicznych węzłów chłonnych 5-letnie przeżycie notuje się u 20–25% pacjentów. Gorzej rokują również zmiany występujące na czerwieni wargowej, na prąciu lub sromie, chociaż za najgorszą lokalizację uważa się błonę śluzową jamy ustnej.
Raki skóry (nowotwory złośliwe skóry): przyczyny, objawy i leczenie
Raki skóry (nowotwory złośliwe skóry) są dość częstymi nowotworami, mogą występować w każdym wieku. Najczęściej występuje rak podstawnokomórkowy skóry, który lokalizuje się głównie na twarzy i ma postać powoli rosnącego perełkowatego guzka. Bardzo rzadko daje przerzuty odlegle, ale może się rozrastać i niszczyć okoliczne tkanki, dlatego ważne jest jak najszybsze usunięcie go. Większość raków skóry leczy się przede wszystkim operacyjnie.
Najliczniejszą grupą nowotworów złośliwych skóry są raki skóry, które stanowią niejednolitą grupę nowotworów. Raki skóry zajmują pierwsze miejsce w statystyce onkologicznych chorób skóry. Ostatnio obserwuje się wzrost zachorowań na nowotwory złośliwe skóry, przede wszystkim na raka podstawnokomórkowego, kolczystokomórkowego oraz czerniaka. Towarzyszą temu znaczne koszty opieki zdrowotnej, a w odniesieniu do czerniaka – duża umieralność. Nowotwory złośliwe skóry mają różne objawy, przebieg, leczenie i rokowanie. Szczególnym rodzajem nowotworu złośliwego skóry jest czerniak. Przeczytaj więcej: Czerniak
Przegląd
Termin rak in situ jest terminem używanym do zdefiniowania i opisania nowotworu, który występuje tylko w komórkach, w których się rozpoczął i nie rozprzestrzenił się na żadne pobliskie tkanki. Rak in situ jest najwcześniejszym stadium raka i na tym etapie jest uważany za „nieinwazyjny”. W odniesieniu do stopnia zaawansowania, rak in situ jest uważany za raka w stadium 0. Etapy od 1 do 4 są uważane za „inwazyjne” nowotwory, ponieważ rozprzestrzeniły się poza coś, co nazywa się „błoną podstawną” w tkankach. Kiedy nowotwory zostaną wykryte na tym etapie, teoretycznie powinny być w 100 procentach uleczalne. Kąt To powiedziawszy, nie wszystkie nowotwory mają stadium CIS.
Wygląd mikroskopowy
Rozpoznanie raka in situ należy postawić pod mikroskopem, gdzie określa się to obecnością komórek nowotworowych. Komórki rakowe różnią się od normalnych pod wieloma względami, nie tylko zdolnością do rozprzestrzeniania się.
