U nas zapłacisz kartą
Rak na palcu - Przyczyny, Objawy, Diagnoza i Leczenie
Guzki Heberdena i Boucharda - objawy
Guzki Heberdena to twarde uwypuklenia, które pojawiają się na grzbietowo-bocznych powierzchniach palców rąk, w sąsiedztwie dalszych stawów międzypaliczkowych. Guzki Boucharda są bardziej nieregularne niż guzki Heberdena i występują na grzbietowo-bocznych powierzchniach palców rąk, w sąsiedztwie bliższych stawów międzypaliczkowych.
Ponadto, zarówno guzki Heberdena, jak i Boucharda:
- zwykle są zlokalizowane na palcach prawej ręki. Nie są one bardzo groźne, w przeciwieństwie do tych, które pojawiają się na ręce lewej (co zdarza się bardzo rzadko), gdyż - jak wynika z obserwacji lekarskich - stopień zaawansowania zmian zwyrodnieniowych jest większy na lewej ręce
- najczęściej pojawiają się w obrębie palca wskazującego, rzadziej serdecznego (choć mogą pojawić się praktycznie w dowolnej części dłoni),
- często współtowarzyszą zmianom zwyrodnieniowym u podstawy kości I kości śródręcza,
- mogą być przyczyną bólu (poprzez wywoływanie ucisku na nerwy), jednak zwykle nie dochodzi do jego rozwoju (ze względu na niewielkie siły działające na stawy i nerwy),
- czasami mogą spowodować ograniczenie ruchomości stawów, a tym samym sprawności rąk,
GUZKI Heberdena i Boucharda to zmiany zwyrodnieniowe na palcach rąk
Guzki Heberdena i Boucharda to zmiany zwyrodnieniowe stawów palców rąk. Na szczęście są one najmniej dokuczliwą dla chorego formą choroby zwyrodnieniowej stawów. Niemniej jednak nie należy ich lekceważyć. Jakie są przyczyny powstawania guzków Heberdena i Boucharda? Jakie objawy dają? Na czym polega leczenie?
Spis treści
Guzki Heberdena i guzki Boucharda to narośla kostne (osteofity) na stawach palców rąk. Guzki Heberdena rozwijają się w obrębie stawów międzypaliczkowych dalszych (tych przy paznokciach), natomiast guzki Boucharda w sąsiedztwie stawów międzypaliczkowych bliższych (znajdą się pośrodku palców).
Guzki Heberdena mogą pojawić się u osób w każdym wieku i występują znacznie częściej niż guzki Boucharda. Te ostatnie zwykle rozpoznaje się u osób po 55 roku życia, głównie u kobiet.
Przeczytaj także:
Ganglion powstaje przede wszystkim na skutek zmian degeneracyjnych tkanki łącznej, często jednak pojawia się też u osób, które doznały urazów i wszelkiego typu przeciążeń, lub też doświadczają stanów zapalnych ścięgien mięśni i torebek stawowych.
Gangliony na nadgarstku niezwykle często pojawiaja się u osób, które uprawiają sport lub wykonują stałą pracę powodującą duże i regularne obciążenie stawów. Ich pochewki są wtedy narażone na mikrourazy, urazy, przeciążenia czy pojawianie się zmian zwyrodnieniowych.
W czasie rozwoju ganglionu znacząco zwiększa się ilość płynnej substancji znajdującej się w pochewkach, która normalnie pozwala na swobodne przesuwanie się ścięgna w czasie wykonywania przez nas ruchu. W tej sytuacji powoduje natomiast pogrubienie się ściany pochewki i jej uwypuklenie, które przybiera postać torbieli galaretowatej.
Taka narośl na początku może być stosunkowo mała, ale jest bardzo dobrze wyczuwalna pod powierzchnią skóry. Przez cały czas zwiększa jednak swoje rozmiary i jest w stanie osiągnąć nawet do kilku centymetrów średnicy, nie doprowadzając jednak do przebicia skóry.
Gangliony nadgarstka, ganglion na stopie, palcu, kolanie
Najczęściej występującym rodzaj torbieli galaretowatej jest ganglion nadgarstka. Guzek ten u wielu pacjentów powstaje po stronie grzbietowej dłoni i bardzo często rozwija się w pobliżu powierzchni księżycowato-łódeczkowatej. Stąd jednak torbiel galaretowata jest w stanie opróżniać się do pochewek ścięgna wspólnego prostowników, przez co może zacząć pojawiać się również w kolejnych miejscach, oddalonych od początkowej lokalizacji. Gangliony mogą wówczas występować w okolicach stawów nadgarstkowo-śródręcznych, dystalnych stawów międzypaliczkowych czy kanału Guyona.
Natomiast ganglion nadgarstka powstały po stronie spodniej dłoni w większości przypadków wychodzi z pochewki ścięgna zginacza nadgarstka, albo też z powierzchni stawowych, między kością łódeczkowatą a kością księżycowatą lub trójgraniastą.
Częsta jest też narośl na stopie, która u znacznej grupy pacjentów pojawia się na powierzchni grzbietowej stopy, albo też w okolicy stawów palców. Oprócz tego gangliony mogą pojawiać się w okolicy stawów kolanowych.
Leczenie ganglionu
W przypadku rozpoznania ganglionu w pierwszej kolejności podejmowane jest leczenie zachowawcze, które polega w głównej mierze na odciążeniu kończyny, na której pojawia zmiana.
Konieczne jest ograniczenie wszelkich czynności, które wymagają użycia większej siły i takich ruchów, które są przyczyną powstania torbieli galaretowatej. Należy pamiętać, że ciągłe przeciążanie kończyny w wielu przypadkach skutkuje powiększeniem się torbieli.
W skutecznym odciążeniu nadgarstka lub stopy pomagają m.in. specjalne szyny i stabilizatory, których stosowanie może być nam zalecone przez lekarza. Z dolegliwościami bólowymi związanymi z torbielą galaretowatą możemy sobie również radzić stosując niesterydowe leki przeciwzapalne i przeciwbólowe w postaci żelów czy maści wsmarowywanych w narośl.
Po jakimś czasie, gdy ból przestanie być już tak dokuczliwy, do leczenia zachowawczego wprowadzane są także elementy kinezyterapii. Dzięki nim pacjent zyskuje większy zakres ruchów w miejscu zmienionym chorobowo, ale polepszeniu ulega także stabilizacja stawu.
Lekarz może również zdecydować o skorzystaniu z możliwości, jakie daje fizykoterapia. W związku z tym, pacjent może być poddawany zabiegom takim jak magnetoterapia, laseroterapia, fonoforeza czy jonoforeza, które mogą wpłynąć na ograniczenie odczuwanego bólu. Nadwyrężone stawy pacjenta można też odciążyć poprzez kinesiotaping, który wspomaga leczenie chorych miejsc.
