U nas zapłacisz kartą
Rak na palcu - Przyczyny, Objawy, Diagnoza i Leczenie
GUZKI Heberdena i Boucharda to zmiany zwyrodnieniowe na palcach rąk
Guzki Heberdena i Boucharda to zmiany zwyrodnieniowe stawów palców rąk. Na szczęście są one najmniej dokuczliwą dla chorego formą choroby zwyrodnieniowej stawów. Niemniej jednak nie należy ich lekceważyć. Jakie są przyczyny powstawania guzków Heberdena i Boucharda? Jakie objawy dają? Na czym polega leczenie?
Spis treści
Guzki Heberdena i guzki Boucharda to narośla kostne (osteofity) na stawach palców rąk. Guzki Heberdena rozwijają się w obrębie stawów międzypaliczkowych dalszych (tych przy paznokciach), natomiast guzki Boucharda w sąsiedztwie stawów międzypaliczkowych bliższych (znajdą się pośrodku palców).
Guzki Heberdena mogą pojawić się u osób w każdym wieku i występują znacznie częściej niż guzki Boucharda. Te ostatnie zwykle rozpoznaje się u osób po 55 roku życia, głównie u kobiet.
Jak więc rozpoznać mięsaka?
Przede wszystkim należy obserwować niebolesne guzki, które występują pod naszą skórą i udać się do lekarza, jeśli zauważymy, że się powiększają. Koniecznie zareagować powinniśmy gdy ich wielkość przekroczy 5 cm. Najczęstszą przyczyną zgłaszania się do lekarza jest spostrzeżenie iż doszło do powiększenia obwodu mięśnia w nodze lub ręce, bądź niektórzy wskazują na uczucie iż coś dziwnego dzieje się w ich organizmie.
Znalezienie dowolnej zmiany nie wymaga od razu ingerencji chirurgicznej. Jeśli pojawia się podejrzenie wystąpienia guza w obrębie tkanek miękkich lub kości w pierwszej kolejności przeprowadza się badania obrazowe – USG, Tomografię Komputerową czy Rezonans Magnetyczny.
Dopiero gdy zyskujemy pewność, że zmiana jest nowotworem wykonuje się biopsję, której zadaniem jest zweryfikowanie czy jest ona złośliwa czy łagodna. Zaledwie 1 na 100 łagodnych zmian w obrębie tkanek miękkich będzie mięsakiem, zaś jeśli jest ona ulokowana pomiędzy mięśniami to 1 na 10 będzie mięsakiem.
Warto zadbać samodzielnie aby taka konsultacja i diagnostyka się odbyła aby nie doszło do błędu już na samy początku drogi po zdrowie.
Faktem jest, że rocznie w Polsce występuje około 1 tysiąca mięsaków, a lekarzy rodzinnych jest około 20 tysięcy, co oznacza, że średnio taki lekarz spotyka się z mięsakiem raz na dwadzieścia kilka lat.
Ganglion – leczenie przez aspirację
W sytuacji, gdy różne sposoby leczenie zachowawczego nie przynoszą oczekiwanych rezultatów, konieczne jest podjęcie bardziej radykalnych kroków, takich jak np. aspiracja.
Aspiracja to zabieg, który polega na nakłuciu torbieli galaretowatej, a następnie na odessaniu jak największej ilości znajdującej się w niej substancji płynnej. W ramach procedury pacjentowi podaje się kortykosteroidy, dzięki którym ganglion osusza się i zarasta, tworząc wewnętrzną bliznę. Procedura zawsze wykonywana jest w miejscowym znieczuleniu w sterylnych warunkach i pod kontrolą USG, co umożliwia zachowanie odpowiedniej precyzji zabiegu.
Chociaż metoda daje natychmiastowe efekty, opinie na jej temat są podzielone. Wielu specjalistów zwraca uwagę na fakt, że jej długoterminowe efekty są tak naprawdę znikome. Trudno również przewidzieć ewentualne skutki uboczne takiego zabiegu u danego pacjenta.