U nas zapłacisz kartą
Objawy nowotworu wrzecionowatokomórkowego - Poznaj sygnały, które warto znać
Jaką rolę odgrywa badanie mikroskopowe?
Lekarz patomorfolog, czyli specjalista, który ocenia budowę mięsaka pod mikroskopem, ustala zarówno jego typ, czyli wskazuje, jaką tkankę przypomina, także jak również określa tak zwany stopień złośliwości histologicznej. Ten ostatni czynnik jest istotny dla lekarzy podczas planowania leczenia uzupełniającego – w szczególności radioterapii i chemioterapii. Wyróżnia się 3 główne stopnie zróżnicowania histologicznego mięsaków: od G1 (tj. najlepiej zróżnicowane i najmniej agresywne) do G3 (najmniej zróżnicowane i najbardziej agresywne).
W przypadku potwierdzenia rozpoznania mięsaka, sposób leczenia zależy przede wszystkim od zaawansowania klinicznego oraz stopnia zróżnicowania histologicznego nowotworu.
Zazwyczaj, jeśli nie stwierdza się przerzutów odległych, leczenie polega na wycięciu guza wraz z marginesem zdrowych tkanek, niekiedy z dodatkowym zastosowaniem pooperacyjnej radioterapii. Jeśli podczas pierwszej operacji nie udało się chirurgowi wyciąć guza w całości z odpowiednim marginesem, zazwyczaj podejmuje się drugą próbę wycięcia.
W przypadku bardzo dużych guzów czasem przed próbą wycięcia lekarze proponują wstępną chemioterapię lub radioterapię. Celem takiego działania jest zmniejszenie guza i ułatwienie operacji, a także zwiększenie szansy na skuteczność całego leczenia.
Obecnie bardzo rzadko amputuje się kończyny z powodu mięsaków. Zazwyczaj leczenie skojarzone, czyli łączne zastosowanie chirurgii, radioterapii i chemioterapii, pozwala na skuteczne leczenie przy jednoczesnym oszczędzeniu kończyny. Tylko u 5–10% chorych na mięsaki zlokalizowane na kończynach konieczna jest amputacja.
Jeśli stwierdza się przerzuty odległe, to u niektórych chorych można rozważyć wycięcie guza oraz przerzutów, pod warunkiem, że przerzuty nie są liczne i znajdują się na przykład w płucach. Głównym sposobem leczenia takich chorych jest chemioterapia.
W przypadku nawrotu miejscowego mięsaka leczenie powinno przebiegać tak, jak w przypadku ogniska pierwotnego. Jeżeli choroba nawraca pod postacią przerzutów odległych, wówczas zazwyczaj stosuje się chemioterapię, aczkolwiek czasem można rozważyć wycięcie pojedynczych przerzutów odległych.
Rak jamy ustnej – szanse na całkowite wyleczenie
Przeżywalność osób z wykrytym rakiem jamy ustnej zależy od szybkości rozpoznania zmian chorobowych. Niestety pacjenci często zgłaszają się do leczenia w III i IV stopniu zaawansowania choroby nowotworowej, co znacznie zmniejsza szanse na powodzenie leczenia. W przypadku raka jamy ustnej szanse na pięcioletnie przeżycie wynoszą 80 proc., pod warunkiem, że zostanie on rozpoznany we wczesnym stadium. Statystyki są jednak bezlitosne. Ponad połowa pacjentów z tą chorobą umiera w ciągu pięciu lat od rozpoznania raka. Warto wiedzieć, że ponad 25 proc. przypadków raka jamy ustnej rozwija się wtórnie po pierwszej interwencji z wykorzystaniem technik chirurgicznych, radioterapii czy chemoterapii.
- M. Jankowska, A. Starzyńska, Nowotwory złośliwe jamy ustnej — charakterystyka, diagnostyka, postępowanie, Forum Medycyny Rodzinnej, tom 10, nr 5, s. 111–262, 2016
- A. Kułakowski, A. Skowroński-Gardas, Onkologia Podręcznik dla studentów medycyny, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 2003
- A. Perks, D. Agop Forna, E. Barreira, J. Christophe Fricain, L. Monteiro, M. Diniz Freitas, M. Escudier, N. Forna, Pedro Diz Dios, Piali Das, R. Cook, R. Albuquerque, S. Warnakulasuriya, redakcja wydania polskiego A. Lella, H. Borgiel-Marek, Profilaktyka nowotworów jamy ustnej
Informacje zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej, a stosowanie ich w praktyce powinno za każdym razem być konsultowane na indywidualnej wizycie lekarskiej z lekarzem specjalistą. Udostępnij Skomentuj
Jak więc rozpoznać mięsaka?
Przede wszystkim należy obserwować niebolesne guzki, które występują pod naszą skórą i udać się do lekarza, jeśli zauważymy, że się powiększają. Koniecznie zareagować powinniśmy gdy ich wielkość przekroczy 5 cm. Najczęstszą przyczyną zgłaszania się do lekarza jest spostrzeżenie iż doszło do powiększenia obwodu mięśnia w nodze lub ręce, bądź niektórzy wskazują na uczucie iż coś dziwnego dzieje się w ich organizmie.
Znalezienie dowolnej zmiany nie wymaga od razu ingerencji chirurgicznej. Jeśli pojawia się podejrzenie wystąpienia guza w obrębie tkanek miękkich lub kości w pierwszej kolejności przeprowadza się badania obrazowe – USG, Tomografię Komputerową czy Rezonans Magnetyczny.
Dopiero gdy zyskujemy pewność, że zmiana jest nowotworem wykonuje się biopsję, której zadaniem jest zweryfikowanie czy jest ona złośliwa czy łagodna. Zaledwie 1 na 100 łagodnych zmian w obrębie tkanek miękkich będzie mięsakiem, zaś jeśli jest ona ulokowana pomiędzy mięśniami to 1 na 10 będzie mięsakiem.
Warto zadbać samodzielnie aby taka konsultacja i diagnostyka się odbyła aby nie doszło do błędu już na samy początku drogi po zdrowie.
Faktem jest, że rocznie w Polsce występuje około 1 tysiąca mięsaków, a lekarzy rodzinnych jest około 20 tysięcy, co oznacza, że średnio taki lekarz spotyka się z mięsakiem raz na dwadzieścia kilka lat.
Włókniakomięsak (fibrosarcoma): leczenie
Leczenie włókniakomięsaka polega na chirurgicznej resekcji guza, chemioterapii i/lub radioterapii (leczenie skojarzone).
Początkowym leczeniem z wyboru jest szerokie wycięcie guza nowotworowego z odpowiednim marginesem zdrowych tkanek. W niektórych przypadkach, może to oznaczać amputację zajętej procesem chorobowym kończyny.
Chemioterapię stosuje się w zaawansowanych stadiach choroby w leczeniu neoadiuwantowym, uzupełniającym i paliatywnym.
W przypadkach dużej złośliwości nowotworu oraz dużego rozmiaru guza pierwotnego stosowana jest chemioterapia przed- i pooperacyjna.
W leczeniu chemiowrażliwych guzów schematem pierwszego rzutu jest stosowanie winkrystyny i daktynomycyny. W leczeniu paliatywnym bądź w terapii wznowy może być wskazane napromienianie.
