U nas zapłacisz kartą
Objawy nowotworu wrzecionowatokomórkowego - Poznaj sygnały, które warto znać
Jak się leczy nowotwory neuroedokrynne przewodu pokarmowego?
Nowotwory neuroendokrynne (NEN) wywodzą się z komórek rozproszonego układu wydzielania wewnętrznego, które występują m.in. w błonie śluzowej żołądka i dzielą się na trzy typy. NEN żołądka typu 1 i typu 2 są najczęściej mnogie (wiele guzów), lokalizują się w trzonie żołądka, mają zwykle łagodny przebieg i bardzo rzadko konieczne jest usunięcie żołądka. Najczęściej wystarczy endoskopowe lub operacyjne usunięcie guza/guzów. Pojedyncze guzy podścieliskowe żołądka typu 3, a zwłaszcza te większe (ponad 2–3 cm średnicy), są często agresywne i tworzą przerzuty. Wówczas wymagają wycięcia całego żołądka wraz z regionalnymi węzłami chłonnymi (tak jak w raku żołądka).
W zaawansowanej chorobie, kiedy dojdzie do przerzutów do wątroby może czasem wystąpić tzw. zespół rakowiaka. Są to objawy związane z wydzielaniem przez guza określonych substancji (hormonów) – w tym przypadku zespół rakowiaka jest spowodowany wydzielaniem histaminy lub 5-hydroksytryptofanu (jest to atypowy zespół rakowiaka, ponieważ w typowym zespole rakowiaka objawy są spowodowane wydzielaniem serotoniny). Zespół rakowiaka powoduje m.in. kilkuminutowe zaczerwienienie twarzy i szyi, która może mieć sinawy odcień.
W leczeniu stosuje się leki, które przeciwdziałają objawom powodowanym przez wydzielanie przez guza hormonów, są to tzw. analogi somatostatyny (oktreotyd, lanreotyd). W przypadku guza gastrynowego istotną rolę w opanowaniu objawów odgrywa stosowanie inhibitorów pompy protonowej, jeśli jednak to tylko możliwe, dąży się do leczenia operacyjnego, które polega na wycięciu guza pierwotnego, operacyjnym usunięciu widocznych przerzutów do wątroby. W leczeniu systemowym NEN żołądka można stosować radioimmunoterapię oraz chemioterapię i leki ukierunkowane molekularnie lub immunologicznie (np. ewerolimus, sunitynib).
Jak więc rozpoznać mięsaka?
Przede wszystkim należy obserwować niebolesne guzki, które występują pod naszą skórą i udać się do lekarza, jeśli zauważymy, że się powiększają. Koniecznie zareagować powinniśmy gdy ich wielkość przekroczy 5 cm. Najczęstszą przyczyną zgłaszania się do lekarza jest spostrzeżenie iż doszło do powiększenia obwodu mięśnia w nodze lub ręce, bądź niektórzy wskazują na uczucie iż coś dziwnego dzieje się w ich organizmie.
Znalezienie dowolnej zmiany nie wymaga od razu ingerencji chirurgicznej. Jeśli pojawia się podejrzenie wystąpienia guza w obrębie tkanek miękkich lub kości w pierwszej kolejności przeprowadza się badania obrazowe – USG, Tomografię Komputerową czy Rezonans Magnetyczny.
Dopiero gdy zyskujemy pewność, że zmiana jest nowotworem wykonuje się biopsję, której zadaniem jest zweryfikowanie czy jest ona złośliwa czy łagodna. Zaledwie 1 na 100 łagodnych zmian w obrębie tkanek miękkich będzie mięsakiem, zaś jeśli jest ona ulokowana pomiędzy mięśniami to 1 na 10 będzie mięsakiem.
Warto zadbać samodzielnie aby taka konsultacja i diagnostyka się odbyła aby nie doszło do błędu już na samy początku drogi po zdrowie.
Faktem jest, że rocznie w Polsce występuje około 1 tysiąca mięsaków, a lekarzy rodzinnych jest około 20 tysięcy, co oznacza, że średnio taki lekarz spotyka się z mięsakiem raz na dwadzieścia kilka lat.
Nowotwory złośliwe żołądka
Najczęściej występującym nowotworem złośliwym żołądka jest rak gruczołowy żołądka. Zwykle na początku nie powoduje objawów i jest wykrywany, kiedy choroba jest już zaawansowana, a leczenie trudne. Inne nowotwory żołądka występują rzadziej, należą do nich m.in. nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST), nowotwory neuroendykrynne i chłoniaki żołądka. Leczenie i rokowanie zależą od rodzaju nowotworu i zaawansowania choroby
- nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (gastro-intestinal stroma tumor – GIST), stanowią 1-2% wszystkich nowotworów żołądka
- nowotwory neuroendokrynne (dawniej określane ogólną nazwą rakowiaków) stanowią 0,3–1% wszystkich nowotworów żołądka
- chłoniaki żołądka, stanowią 5% wszystkich nowotworów żołądka.
Włókniakomięsak (fibrosarcoma): diagnoza
Na podejrzenie choroby nowotworowej lekarza naprowadza obraz kliniczny oraz wyniki badań obrazowych pacjenta. We wstępnej diagnostyce obrazowej zastosowanie znajdują:
Przy czym ten ostatni jest najdokładniejszy i najlepiej obrazuje zmiany w tkankach miękkich.
Na podstawie tych wyników można jedynie określić, czy w tkankach znajduje się guz i jaki obszar zajmuje, natomiast do określania typu nowotworu niezbędne jest rozszerzenie diagnostyki o badanie histopatologiczne materiału tkankowego.
Najczęściej do uzyskania fragmentu guza stosuje się biopsję gruboigłową. Jest to badanie wykonywane w znieczuleniu miejscowym.
Uzyskany materiał jest znakowany metodami immunohistochemicznymi oraz oceniany przez lekarza patomorfologa pod mikroskopem elektronowym.
