U nas zapłacisz kartą
Objawy nowotworu wrzecionowatokomórkowego - Poznaj sygnały, które warto znać
Diagnostyka i leczenia raka jamy ustnej
Na etapie diagnostyki raka jamy ustnej wykonywane są różne badania m.in. badanie wnętrza jamy ustnej, badania laboratoryjne i USG szyi. Ważne jest pobranie wycinka do badania histopatologicznego, które pozwala określić, jakie komórki tworzą zmianę w jamie ustnej.
Obecność przerzutów pozwala potwierdzić m.in. tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny głowy. U pacjentów wykonywane jest także m.in. zdjęcie radiologiczne klatki piersiowej.
Jeżeli zostanie potwierdzony nowotwór, to rozpoczyna się leczenie. Na wybór metody leczenia wpływ ma m.in. typ raka, stopień zaawansowania choroby, obecność przerzutów, wiek i stan ogólny pacjenta. Po wycięciu guza może zostać wykonana rekonstrukcja usuniętych tkanek.
Nie zawsze możliwe jest wycięcie guza w całości. Leczenie uzupełniające terapię raka jamy ustnej to m.in. chemioterapia i radioterapia.
Czy mięsaki są uwarunkowane genetycznie?
Zdecydowana większość mięsaków rozwija się bez znanych uwarunkowań dziedzicznych. Jednakże opisuje się skłonność do ich występowania w przebiegu niektórych uwarunkowanych genetycznie zespołów chorób, na przykład nerwiakowłókniakowatości, zespołu Li i Fraumeniego, zespołu Gardnera, zespołu Wernera. Ponadto w przypadku niektórych mięsaków opisano charakterystyczne dla nich zmiany genetyczne, na przykład na podstawie obecności charakterystycznej mutacji genetycznej ustala się ostateczne rozpoznanie danego typu mięsaka.
Charakterystycznym objawem mięsaka jest guz, najczęściej zlokalizowany pod skórą lub w obrębie mięśni. Guzy te zazwyczaj nie są bolesne a ewentualne dolegliwości bólowe nie wynikają z obecności samego guza, ale z naciekania lub uciskania przez niego przebiegających w pobliżu nerwów.
Lekarz najpierw zbierze od pacjenta wywiad a następnie przeprowadzi badanie. W przypadku podejrzenia mięsaka lekarz kieruje chorego w pierwszej kolejności na podstawowe badania obrazowe, których celem jest ustalenie wielkości i dokładnego położenia guza. Zazwyczaj wykonuje się ocenę ultrasonograficzną i/lub zdjęcie rentgenowskie kończyny lub okolicy, w której rozwinął się guz, obrazowanie techniką rezonansu magnetycznego (przede wszystkim w przypadku umiejscowienia guza w obrębie kończyny lub powłok brzucha) lub tomografii komputerowej – w przypadku jamy brzusznej i miednicy (lokalizacja wewnątrzbrzuszna). Czasem zleca wykonanie RTG lub tomografii komputerowej klatki piersiowej w celu wykluczenia obecności przerzutów odległych – mięsaki najczęściej tworzą przerzuty odległe właśnie w płucach, bardzo rzadko natomiast zajmują sąsiadujące z guzem węzły chłonne.
Po wykonaniu badań obrazowych, celem działania lekarza jest potwierdzenie rozpoznania za pomocą badania mikroskopowego całego guza lub jego małego fragmentu. Zasadniczo stosuje się dwa sposoby operacji – w przypadku mniejszych (do 5 cm średnicy) i powierzchownie położonych guzów lekarz może wyciąć taki guz w całości i przekazać go do badania mikroskopowego. W przypadku guzów, które są większe niż 5 cm lub położone są głęboko w tkankach, zazwyczaj wykonuje się biopsję igłową lub pobiera się operacyjnie wycinek guza do badania.
Jak często występują złośliwe nowotwory tkanek miękkich?
Złośliwe nowotwory tkanek miękkich (czyli mięsaki tkanek miękkich [MTM]) stanowią około 1% wszystkich nowotworów złośliwych występujących u osób dorosłych.
U dzieci ich liczba stanowi większy odsetek wszystkich zachorowań na nowotwory złośliwe i sięga 10–15%. W Polsce liczbę zachorowań na mięsaki tkanek miękkich ocenia się na około 1000 nowych przypadków rocznie. W Europie zapadalność szacuje się na około 4 zachorowania na 100 000 na rok.
Nowotwory złośliwe tkanek miękkich mogą występować u osób w każdym wieku, jednak częstość ich występowania zwiększa się wraz z wiekiem i nieco częściej stwierdza się je u mężczyzn. Najczęstszym nowotworem z tej grupy rozpoznawanym u osób dorosłych jest niezróżnicowany mięsak wielopostaciowy, a następnie tłuszczakomięsak, mięsak maziówkowy i mięśniakomięsak gładkokomórkowy.
Diagnoza mięsaka
Zarówno w Polsce jak i na świecie żyje niewielu specjalistów, którzy są w stanie trafnie zdiagnozować mięsaka. Poprawne rozpoznanie wymaga współpracy różnych specjalistów, tak więc pacjent powinien być leczony w odpowiednim ośrodku referencyjnym wielospecjalistycznym.
W naszym kraju dla osób dorosłych jest jeden taki w Warszawie (Klinika Nowotworów Tkanek Miękkich, Kości i Czerniaków w Centrum Onkologii – Instytutu im. Marii Skłodowskiej- Curie w Warszawie). Jeśli natomiast w grę wchodzi leczenie dzieci to największe kompetencje mają: Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu oraz Instytut Matki i Dziecka oraz Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie.
Szacunkowe dane wskazują, że zaledwie około 50-60 % pacjentów chorujących na mięsaki jest leczona w sposób właściwy i w odpowiednich ośrodkach. W przypadku pozostałych zachorowań zarówno diagnoza jak i cale leczenie jest przypadkowe, z uwagi na brak postawienia prawidłowego rozpoznania.
Jak więc rozpoznać mięsaka?
Przede wszystkim należy obserwować niebolesne guzki, które występują pod naszą skórą i udać się do lekarza, jeśli zauważymy, że się powiększają. Koniecznie zareagować powinniśmy gdy ich wielkość przekroczy 5 cm. Najczęstszą przyczyną zgłaszania się do lekarza jest spostrzeżenie iż doszło do powiększenia obwodu mięśnia w nodze lub ręce, bądź niektórzy wskazują na uczucie iż coś dziwnego dzieje się w ich organizmie.
Znalezienie dowolnej zmiany nie wymaga od razu ingerencji chirurgicznej. Jeśli pojawia się podejrzenie wystąpienia guza w obrębie tkanek miękkich lub kości w pierwszej kolejności przeprowadza się badania obrazowe – USG, Tomografię Komputerową czy Rezonans Magnetyczny.
Dopiero gdy zyskujemy pewność, że zmiana jest nowotworem wykonuje się biopsję, której zadaniem jest zweryfikowanie czy jest ona złośliwa czy łagodna. Zaledwie 1 na 100 łagodnych zmian w obrębie tkanek miękkich będzie mięsakiem, zaś jeśli jest ona ulokowana pomiędzy mięśniami to 1 na 10 będzie mięsakiem.
Warto zadbać samodzielnie aby taka konsultacja i diagnostyka się odbyła aby nie doszło do błędu już na samy początku drogi po zdrowie.
Faktem jest, że rocznie w Polsce występuje około 1 tysiąca mięsaków, a lekarzy rodzinnych jest około 20 tysięcy, co oznacza, że średnio taki lekarz spotyka się z mięsakiem raz na dwadzieścia kilka lat.
