U nas zapłacisz kartą
Włosy na udach u kobiet - Przyczyny, Znaczenie i Sposoby Pielęgnacji
Nadmierne owłosienie - skutek zaburzeń hormonalnych
Organizm kobiety działa prawidłowo dzięki estrogenom (żeńskim hormonom płciowym), które odpowiadają za regularne miesiączkowanie i pozwalają zajść w ciążę. Jajniki i nadnercza produkują także niewielkie ilości androgenów (męskich hormonów płciowych). U pań odpowiadają one m.in. za cechy przywódcze, męskie zachowania, energię życiową czy siłę mięśni. Wąsik może więc zdradzać, że jesteś kobietą z temperamentem albo np. świetną szefową. Ale gdy androgenów jest bardzo dużo (hiperandrogenizm), nadmiar włosków bywa widoczny także na brodzie, między piersiami, w okolicy brodawek sutkowych, między pępkiem a spojeniem łonowym, na podudziach. Występuje również bogate owłosienie łonowe, które schodzi nawet na wewnętrzne powierzchnie ud. To tzw. hirsutyzm. Często towarzyszy mu przetłuszczanie się włosów, zmiany łojotokowe na skórze czy nieregularne miesiączki. Efektem nadmiaru androgenów są też inne cechy męskie, np. obniżony głos, rozrośnięte mięśnie, niemożność zajścia w ciążę.
- zespół policystycznych jajników (PCOS) - prócz występowania nadmiernego owłosienia objawia się m.in. przetłuszczaniem się skóry i włosów, zaburzeniami miesiączkowania, łysieniem na głowie.
- przerost kory nadnerczy - charakteryzuje się nadmiernym wydzielaniem androgenów nadnerczowych. Może o nim świadczyć m.in. nasilone owłosienie, łojotok, łysienie skroniowe, zaburzenia cyklu.
- hiperprolaktynemia (choroba wywołana nadczynnością przedniego płata przysadki mózgowej produkującego prolaktynę) - poziom prolaktyny podnosi m.in. silny stres, wysiłek fizyczny, sen, ciąża, karmienie piersią, leki. Prócz hirsutyzmu mogą się pojawić problemy z zajściem w ciążę, zaburzenia cyklu, mlekotok.
- choroba Cushinga i zespół Cushinga- schorzenia te dają charakterystyczne objawy: otyłość monstrualną z odkładaniem się tkanki tłuszczowej w okolicy pasa biodrowego, barkowego, szyi, przy tym szczupłe ręce i nogi, tzw. twarz księżycowatą z silnym owłosieniem, rozstępy na skórze bioder, ud, pośladków, piersi, nadciśnienie tętnicze, osteoporoza, cukrzyca.
- wirylizujące nowotwory jajnika - są to guzy jajnika (np. jądrzak, gonadoblastoma), które produkują nadmiar androgenów.
- stosowanie leków działających androgennie - jak np. sterydy anaboliczne, progestageny (przyjmują je kobiety planujące ciążę, by stymulować owulację), danazol (lek stosowany w leczeniu endometriozy), leki przeciwnadciśnieniowe (np. minoxidil – odkąd zauważono, że powoduje nadmierne owłosienie, stosowany jest jako płyn do wcierania w skórę głowy u mężczyzn, by zwiększyć owłosienie głowy), przeciwpadaczkowe, niektóre antybiotyki i blokery histaminowe (np. stosowane w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy).
- anoreksja - wynika to ze spadku poziomu estrogenów (ustają miesiączki) i wzrostu wydzielania androgenów. Brak miesiączki powoduje trwałe zaburzenia w organizmie, których skutki – jeżeli anoreksja trwa długo – później się nie cofną.
Fryzura intymna zamiast depilacji
Jeśli rezygnujesz z depilacji włosów łonowych, możesz nadal zainwestować trochę czasu w nadanie im kształtu, który będzie się podobał. Do podcinania włosów będziesz potrzebować małych nożyczek kosmetycznych lub trymera/depilatora do podcinania włosów, większość modeli powinna mieć specjalną końcówkę do zabezpieczenia długości podcinania, tak aby uniknąć bezpośredniego kontaktu ze skórą i bolesnych zacięć.
Włosy należy najpierw umyć i wysuszyć. Przy podcinaniu należy używać małego lusterka, które ułatwi widoczność, szczególnie jeśli operujesz nożyczkami i musisz zachować szczególną ostrożność. Podstawowym zabiegiem, który możesz zrobić, jest podcięcie włosów na równą długość, taką z którą czujesz się dobrze. Jeśli chcesz nadać włosom odpowiedni kształt, możesz wydepilować ich część np. do kształtu trójkąta lub paska – do depilacji najlepiej użyć maszynki do golenia, należy to robić na mokro i przy pomocy żelu do golenia.
Jak depilować włosy łonowe?
Jako sposób depilacji włosów łonowych, najczęściej wybieramy wosk, laser lub maszynkę do golenia, a każda z tych metod kryje w sobie kilka zagrożeń. Podczas depilacji woskiem, włos wyrywany z mieszka zostawia po sobie niewielkie uszkodzenia w skórze, przez które mogą przedostać się bakterie. Depilacji woskiem nie należy wykonywać zbyć często, aby te uszkodzenia i podrażnienia nie zamieniły się w wysypkę i uczulenie. W okresach między depilacjami, warto wykonywać delikatne peelingi skóry, a także sięgnąć po specjalistyczne produkty do dbania o włosy łonowe i skórę.
Depilacja laserowa jest bezpieczna o tyle, o ile wykonuje ją profesjonalista. Źle wykonana depilacja może skutkować poparzeniami i infekcjami, a co za tym idzie stanowić zagrożenie dla zdrowia okolic intymnych. Bez względu na wybraną metodę depilacji, warto zastanowić się, czy potrzebujemy całkowitego usunięcia włosów. Jeśli chcemy pozostawić swoim regionom intymnym jakąś barierę i ochronę przed czynnikami zewnętrznymi, można podcinać włosy za pomocą trymera i tym samym pogodzić względy estetyczne i dbanie o zdrowie.
Nadmierne owłosienie na twarzy i ciele – jak je rozpoznać?
Włosy pokrywają prawie całe ciało człowieka z wyjątkiem czerwieni wargowej, podeszew i dłoni. Na ciele możemy wyróżnić włosy meszkowe - są one zazwyczaj krótkie, słabo zabarwione i cienkie oraz włosy terminalne - mają one większą średnice, są dłuższe i mocniej zabarwione. O nadmiernym owłosieniu mówimy wtedy, kiedy dochodzi do rozwoju owłosienia terminalnego. Schorzenie to występuje u kobiet na obszarach typowo męskich, czyli twarz, brzuch, klatka piersiowa, plecy.
Hirsutyzm to rozwój owłosienia terminalnego, które jest zależne od androgenów. Objawia się wzrostem ciemnych, sztywnych i grubych włosów w miejscach, w których u zdrowych kobiet nie występują. Obfite owłosienie pojawia się zatem przede wszystkim na twarzy (głównie nad górną wargą), klatce piersiowej, plecach i brzuchu. Główną przyczyną występowania nadmiernego owłosienia u kobiet jest wysoki poziom męskich hormonów płciowych czyli androgenów albo przyjmowanie leków o działaniu androgennym. Problem ten często pojawia się także z racji predyspozycji dziedzicznych.
Nadmierne owłosienie na ciele i na twarzy w postaci hirsutyzmu dotyczy nawet 10% kobiet. Może pojawić się już w młodym wieku, ale często dotyka też kobiety w średnim wieku i dojrzałe. Często dolegliwość ta uaktywnia się w okresie ciąży, gdy w ciele kobiety szaleją hormony.
Hirsutyzmowi mogą towarzyszyć też inne objawy, np. obniżony głos, zmniejszenie biustu, zwiększenie masy mięśniowej, powiększenie łechtaczki, trądzik czy łysienie typu męskiego.
Jak często występuje hirsutyzm?
Hirsutyzm występuje stosunkowo często i może dotyczyć różnych grup wiekowych kobiet. Szacuje się, że pojawia się u 5–15% kobiet w wieku rozrodczym. Wskaźnik ten może się jednak różnić w zależności od populacji i czynników genetycznych.
Proces diagnostyczny jest niezbędny, aby lekarze mogli poznać przyczynę problemu, dokładnie go ocenić i zalecić właściwe działania. Oto główne aspekty diagnostyki hirsutyzmu:
Wywiad medyczny i historia pacjenta
Podczas pierwszej wizyty lekarz endokrynolog przeprowadza wywiad medyczny, aby uzyskać dokładne informacje na temat objawów hirsutyzmu, w tym:
- Rodzaju i lokalizacji owłosienia: rozpoznawanie hirsutyzmu polega na analizie nasilenia nadmiernego owłosienia, a jednym z narzędzi, które pomagają w tym procesie, jest skala Ferrimana i Gallweya. Bazuje ona na ocenie rodzaju i rozmieszczenia włosów w dziewięciu obszarach ciała, które są szczególnie wrażliwe na działanie męskich hormonów płciowych: wardze górnej, brodzie, klatce piersiowej, brzuchu, podbrzuszu, plecach (górna i dolna część), pośladkach oraz wewnętrznych powierzchniach ud. Wyniki oceny opartej na tej skali pomagają określić stopień nadmiaru androgenów u pacjentki.
- Czasu trwania objawów: pacjentka zostanie zapytana o to, kiedy zaobserwowała nadmierny wzrost owłosienia i czy objawy uległy pogorszeniu.
- Historii rodzinnej: lekarz może zapytać o przypadki hirsutyzmu w rodzinie, co sugerowałoby czynnik genetyczny.
- Historii medycznej: ważne jest, aby udzielić lekarzowi informacji na temat chorób, w tym zaburzeń hormonalnych, takich jak zespół policystycznych jajników (PCOS), a także przyjmowanych leków i istotnych schorzeń.
Badania fizykalne
Lekarz dokładnie bada pacjentkę, oceniając stan skóry i włosów na obszarach dotkniętych hirsutyzmem. Ponadto przeprowadza wywiad i badania fizykalne, które mają na celu zidentyfikowanie innych niż nadmierne owłosienie objawów hirustyzmu, takich jak zmiany skórne (trądzik, łojotok), nieregularne cykle menstruacyjne, problemy z płodnością, nadwaga lub otyłość, zmiany emocjonalne (depresja, lęki).
