U nas zapłacisz kartą
Owłosienie na penisie - Wszystko, co powinieneś wiedzieć
Choroby skóry penisa
Popularne choroby męskiego członka to te dające uciążliwe objawy skórne.
Owrzodzenie penisa
Owrzodzenie penisa może być efektem infekcji, urazu lub chorób przenoszonych drogą płciową (chlamydii, rzeżączki, kiły i innych). Również występowanie łuszczycy na penisie prowadzi niekiedy do powstawania owrzodzeń, podobnie jak mechaniczne uszkodzenia naskórka (na przykład podczas stosunku seksualnego). Może to być także rezultat kontaktu z substancjami drażniącymi lub alergenami.
W przypadku owrzodzenia penisa odczuwa się pieczenie lub swędzenie w okolicy uszkodzenia skóry oraz ból. Chore miejsce jest zaczerwienione i obrzęknięte. Z penisa może wydobywać się wydzielina. Niekiedy pojawiają się również problemy z oddawaniem moczu.
Leczenie owrzodzenia penisa zależy od przyczyny. W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową lekarz może przepisać antybiotyki, leki przeciwwirusowe albo przeciwgrzybicze – w zależności od rodzaju patogenu. Jeśli przyczyną jest uraz leczenie może obejmować miejscowe stosowanie maści lub kremów, a w przypadku poważniejszych obrażeń konieczna bywa nawet interwencja chirurgiczna.
Grzybica penisa
Grzybica na członku, znana również jako kandydoza prącia, to choroba spowodowana nadmiernym rozwojem grzyba Candida albicans w wilgotnych i ciepłych obszarach, takich jak fałdy skórne na penisie.
Przyczynami tego stanu rzeczy mogą być noszenie obcisłej bielizny, brak higieny intymnej, nadmierna wilgotność oraz osłabienie układu odpornościowego. Również długo stosowana antybiotykoterapia zaburza równowagę bakterii w organizmie, co z kolei sprzyja rozwojowi grzybów.
Objawy grzybicy prącia to przede wszystkim czerwone plamy, zaczerwienienie, obrzęk penisa, swędzenie lub pieczenie w okolicach główki penisa, a także białe, grudkowate wydzieliny oraz ból lub dyskomfort podczas stosunku płciowego czy oddawania moczu.
Leczenie grzybicy na członku obejmuje zazwyczaj miejscowe stosowanie kremów lub maści oraz aplikowanie doustnych leków przeciwgrzybicznych. Konieczna jest też prawidłowa
i regularna higiena intymna, mycie penisa łagodnym mydłem i utrzymanie obszaru genitalnego w suchym stanie. Czynności te (podobnie jak noszenie przewiewnej bielizny) zapobiegają nawrotom infekcji. W momencie wystąpienia objawów grzybicy na członku zawsze zaleca się konsultację z lekarzem. Terapia powinna być dostosowane do konkretnego przypadku (samoleczenie może pogorszyć sytuację). Warto również pamiętać, że grzybice mogą być przenoszone drogą płciową, więc ważne jest poinformowanie partnera seksualnego o infekcji i podjęcie odpowiednich środków ostrożności, aby uniknąć ponownego zarażenia.
Jakie są metody leczenia nadmiernego owłosienia (hipertrychozy)?
Przed leczeniem należy ustalić przyczynę hipertrychozy. Nierzadko wskazana jest konsultacja endokrynologa. W leczeniu hipertrychozy znalazły szerokie zastosowanie takie metody leczenia, jak: epilacja woskiem, depilacja chemiczna, elektroliza, termoliza, laseroterapia. W razie hipertrychozy wtórnej, czyli wywołanej inną chorobą, należy leczyć chorobę podstawową, jeżeli to możliwe.
Zobacz także
Choroby włosów Wypadanie włosów może być objawem różnych chorób. Oprócz utraty nadmiernej liczby włosów, włosy mogą stać się suche, cienkie, pozbawione blasku i matowe. Utrata włosów może być efektem przebytej choroby, stresu, niedokrwistości z niedoboru żelaza, nieodpowiedniej diety, przyjmowania niektórych leków (np. cytostatyków, leków immunosupresyjnych, witaminy A, β-blokerów). Do nadmiernego wypadania włosów przyczynia się także nieprawidłowa pielęgnacja – m.in. niewłaściwe czesanie i szczotkowanie włosów, prostowanie włosów, trwała ondulacja. Prawidłowo dziennie dochodzi do utraty 60–100 włosów.
Wybrane treści dla Ciebie
Kandydoza skóry Najczęstsza lokalizacja wyprzeń drożdżakowych dotyczy fałdów skórnych (pachowe, pachwinowe, szpara międzypośladkowa, okolica podsutkowa, pępek, fałdy brzuszne u osób otyłych) oraz okolicy pieluszkowej u niemowląt. Stwierdza się ogniska zapalne, wyraźnie odgraniczone od skóry zdrowej, sączące, nierzadko pokryte białawym nalotem.
Łysienie bliznowaciejące Łysienie bliznowaciejące to rodzaj łysienia prowadzący do trwałej i nieodwracalnej utraty włosów. Klasyfikacja opiera się na obrazie klinicznym i wyniku badania histopatologicznego.
Depilacja maszynką/żyletką - golenie
Najprostszy i najbardziej powszechny sposób pozbywania się niechcianego owłosienia. Jego zdecydowaną wadą jest trwałość efektu. Po kilku dniach włosy odrastają i czynność należy powtórzyć. Aby uniknąć nieprzyjemnego pod względem estetycznym i kłopotliwego wrastania się włosów, depilację należy przeprowadzać w kierunku wzrostu włosów, a nie pod włos. Niestety wówczas skóra nie jest idealnie gładka i wyczuć można drapiące włoski.
Zabieg bolesny i najlepiej poddać się jemu w zakładzie kosmetycznym, trudniącym się w tej metodzie. W zakładzie kosmetycznym najczęściej wykonuje się go przy użyciu ciepłego wosku, który nakłada się szpachtułką na owłosione miejsce, zgodnie z kierunkiem wzrostu włosów. Następnie nakleja się kawałek specjalnej tkaniny, wygładza “z włosem” i szybko odrywa w kierunku “pod włos”.
Innym sposobem jest depilacja woskiem na zimno. Taki wosk znajduje się na dwóch sklejonych ze sobą plastrach, które rozgrzewa się w dłoniach, rozkleja i nakleja na partie ciała pokrytą włosami. Wygładza “z włosem” i odrywa w kierunku przeciwnym. Taki zabieg można wykonać samemu, w domowym zaciszu.
Alternatywą wosku jest pasta cukrowa.
W tej metodzie możliwe jest wrastanie włosków, dlatego należy usuwać martwy naskórek poprzez peelingi bądź masaże twardą gąbką.
Efekt utrzymuje się przez ok. tydzień, w zależności od indywidualnego tempa wzrostu włosów. Włosy odrastają słabsze i cieńsze.
Leczenie mikropenisa
Ogólnie rzecz biorąc, po ukończeniu 8 roku życia lekarz niewiele może zrobić, aby pobudzić wzrost penisa u chłopców. W przypadku chłopców w wieku 8 lat i młodszych można zastosować testosteronową terapię zastępczą (TRT), badania sugerują, że jest najskuteczniejszy w okresie niemowlęcym i wczesnym dzieciństwie. Podawana w trzech wstrzyknięciach domięśniowych w ciągu 12 tygodni, TRT może zwiększyć rozmiar penisa dziecka do zakresu referencyjnego dla jego wieku.
W przypadku starszych chłopców można zbadać operację w celu leczenia ukrytych nieprawidłowości prącia. Podejście może się różnić w zależności od przypadku, ale może obejmować obrzezanie lub bardziej rozległe zabiegi rekonstrukcyjne, w których skóra prącia jest „zdjęta” i repozycjonowana za pomocą szwów i przeszczepów skóry.
Operacja powiększenia penisa (phalloplastyka) nie jest uważana za rozsądną opcję aż do późnego wieku. Ryzyko powikłań może przewyższać postrzegane korzyści, a wyniki są w najlepszym razie zmienne.
Chociaż obawy dotyczące rozmiaru penisa mogą być zrozumiałe u nastolatków przechodzących okres dojrzewania, nie jest pomocne, aby te emocje były powtarzane lub wzmacniane przez rodziców lub członków rodziny. Ostatecznie, rozmiar penisa nigdy nie powinien być traktowany jako miara męskości lub męskości. Te postawy kulturowe służą jedynie podkopaniu pewności siebie nastolatków w momencie, gdy dopiero zaczynają odkrywać, kim są.
Jeśli Twoje dziecko martwi się o rozmiar swojego penisa, poświęć trochę czasu na omówienie jego uczuć, nie pomniejszając ich. W niektórych przypadkach rozmiar penisa może być jedynie objawem większego problemu. W niektórych przypadkach mogło dojść do drażnienia się w szkole lub ukrytego braku pewności, który rozmiar penisa jest symboliczny.
Niezależnie od tego, czy problem jest fizyczny, czy psychologiczny, często pomaga praca z lekarzem przeszkolonym w zakresie zdrowia nastolatków. Wpuszczając do rozmowy obiektywną osobę trzecią, możesz uniknąć sugestii, że istnieje „problem”, który wymaga rozwiązania. Uznaj uczucia swojego dziecka i zapewnij je o jego własnej wartości, ale unikaj fałszywych zapewnień i frazesów, które mogą tylko zwiększyć jego niepokój.
Zapalenie cewki moczowej
Wśród częstych chorób męskiego członka jest także zapalenie cewki moczowej – „rurki” biegnącej wewnątrz prącia, przez którą wydalany jest mocz. Przyczyną tego stanu rzeczy są zazwyczaj bakterie, takie jak Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae (dwoinka rzeżączki) oraz niektóre wirusy, jak na przykład herpes simplex. Rzadziej schorzenie wywołują grzyby, jak Candida.
Przy zapaleniu cewki moczowej odczuwa się dyskomfort lub pieczenie podczas mikcji oraz swędzenie w okolicy ujścia cewki, gdzie widać zaczerwienienie i obrzęk. Z cewki wydobywa się ropna lub śluzowata wydzielina. Chory może mieć ponadto problem z nietrzymaniem moczu.
W przypadku zapalenia cewki moczowej spowodowanego bakteriami standardową praktyką jest antybiotykoterapia. Jeśli stan zapalny jest wynikiem infekcji wirusowej lub grzybiczej, lekarz zaleca odpowiednio leki przeciwwirusowe lub przeciwgrzybicze. Konieczne może być również stosowanie środków przeciwbólowych lub przeciwzapalnych, aby złagodzić objawy.
