U nas zapłacisz kartą
Owłosienie na penisie - Wszystko, co powinieneś wiedzieć
Choroby prącia – rak
Niektóre przypadki raka prącia są związane z zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego HPV, zwłaszcza niektórymi szczepami, jak HPV 16 i HPV 18. Ryzyko rozwoju nowotworu zwiększa również niewłaściwa higiena, wynikiem której jest długotrwała obecność smegmy (sebum i martwe komórki skóry) pod napletkiem, palenie tytoniu oraz zaburzenia, w których napletek nie może być w pełni cofnięty, co prowadzi niekiedy do zakażenia i stanów zapalnych. Ryzyko wzrasta także wraz z wiekiem. Na szczęście ta choroba penisa występuje dość rzadko. Diagnozę raka prącia słyszy około 200 mężczyzn rocznie.
Objawy tego nowotworu to: guzy lub owrzodzenia w obrębie prącia, zwłaszcza na główce lub napletku, zmiany w kolorze skóry penisa (zaczerwienienie, biel lub inne nieprawidłowe zabarwienie), ból i/lub uczucie pieczenia, świeże wybroczyny w okolicy prącia, nietrzymanie moczu (zależnie od lokalizacji guza), powiększenie węzłów chłonnych w pachwinach, co może wskazywać na zaawansowane stadium choroby.
Leczenie raka obejmuje szereg procedur medycznych. W przypadku nowotworu ograniczonego do prącia może być przeprowadzona operacja wycięcia zmienionego obszaru (resekcja). Stosowana jest również radioterapia w celu zniszczenia komórek nowotworowych oraz chemioterapia podawana dożylnie. Immunoterapia z kolei polega na stosowaniu leków, które wzmacniają zdolność układu immunologicznego do zwalczania komórek nowotworowych. Skuteczność leczenia często zwiększana jest poprzez kombinację różnych metod terapii.
Depilacja maszynką/żyletką - golenie
Najprostszy i najbardziej powszechny sposób pozbywania się niechcianego owłosienia. Jego zdecydowaną wadą jest trwałość efektu. Po kilku dniach włosy odrastają i czynność należy powtórzyć. Aby uniknąć nieprzyjemnego pod względem estetycznym i kłopotliwego wrastania się włosów, depilację należy przeprowadzać w kierunku wzrostu włosów, a nie pod włos. Niestety wówczas skóra nie jest idealnie gładka i wyczuć można drapiące włoski.
Zabieg bolesny i najlepiej poddać się jemu w zakładzie kosmetycznym, trudniącym się w tej metodzie. W zakładzie kosmetycznym najczęściej wykonuje się go przy użyciu ciepłego wosku, który nakłada się szpachtułką na owłosione miejsce, zgodnie z kierunkiem wzrostu włosów. Następnie nakleja się kawałek specjalnej tkaniny, wygładza “z włosem” i szybko odrywa w kierunku “pod włos”.
Innym sposobem jest depilacja woskiem na zimno. Taki wosk znajduje się na dwóch sklejonych ze sobą plastrach, które rozgrzewa się w dłoniach, rozkleja i nakleja na partie ciała pokrytą włosami. Wygładza “z włosem” i odrywa w kierunku przeciwnym. Taki zabieg można wykonać samemu, w domowym zaciszu.
Alternatywą wosku jest pasta cukrowa.
W tej metodzie możliwe jest wrastanie włosków, dlatego należy usuwać martwy naskórek poprzez peelingi bądź masaże twardą gąbką.
Efekt utrzymuje się przez ok. tydzień, w zależności od indywidualnego tempa wzrostu włosów. Włosy odrastają słabsze i cieńsze.
Nadmierne owłosienie (hipertrychoza): przyczyny, objawy i leczenie
Nadmierne owłosienie to dodatkowe owłosienie, które może pojawić się w określonych obszarach ciała lub na całym ciele. Jeśli nadmierne owłosienie występuje u kobiet w miejscach, w których normalnie występuje tylko u mężczyzn (m. in. nad górną wargą, na klatce piersiowej, podbrzuszu), to mówimy o hirsutyzmie. Jeśli natomiast nadmierne owłosienie ma charakter uogólniony – występuje na całym ciele, to jest to hipertrychoza, która może występować zarówno u kobiet, jak i mężczyzn. Leczenie zależy od przyczyny nadmiernego owłosienia.
Nadmierne owłosienie to odpowiednio nasilone dodatkowe owłosienie, które może występować na całym ciele lub w niektórych okolicach, które mogą różnić się u kobiet i u mężczyzn. Należy pamiętać, że owłosienie jest sprawą indywidualną i nie ma norm, które dokładnie określałyby, jakiego typu włosy, w jakiej liczbie są prawidłowe, a jakie nie. Istnieją natomiast skale, w których można ocenić nasilenie owłosienia i na tej podstawie stwierdzić, czy mogą one świadczyć o nieprawidłowościach lub nie.
Dlaczego rosną włosy łonowe?
Owłosienie łonowe rozwija się w okresie dojrzewania i nie bez powodu jego posiadanie korzystnie wpływa na ogólny stan zdrowia.
Chronią skórę przed zadrapaniami i skaleczeniami
Włosy działają jak bariera między skórą a ubraniem, partnerem seksualnym lub jakąkolwiek inną czynnością, która może powodować urazy spowodowane tarciem lub uderzeniem.
Zmniejszają ryzyko zarażenia się chorobą przenoszoną drogą płciową
Depilacja powoduje powstawanie drobnych otwartych ran. Pod postacią zadrapań po ostrzu lub stanów zapalnych w wyniku usunięcia włosów z cebulką. Jeśli podejmiesz aktywność seksualną, zanim te rany się zagoją, możesz być bardziej podatny na chorobę przenoszoną drogą płciową lub inną infekcję.
Zmniejszają ryzyko wystąpienia chorób skóry
Jeśli twoje włosy stale odrastają po goleniu lub woskowaniu, możesz spotkać się z wrastającymi włoskami, zapaleniem mieszków włosowych i nie tylko. Utrzymywanie włosów bez obcinania lub tylko przycinanie końcówek może zminimalizować te problemy.
Średnia długość penisa według wieku
Średnia długość penisa według wieku, opisana w Opieka zdrowotna dla młodzieży i młodych dorosłych: Praktyczny przewodnik Lawrence Neinstein, MD, powinna służyć jedynie jako wskazówka dla rozwoju narządów płciowych.
Nie należy jej używać do sprawdzania, czy nastolatek rozwija się „zgodnie z harmonogramem” (działanie, które może tylko podkreślić brak poczucia bezpieczeństwa). Raczej powinien być używany jako punkt odniesienia, jeśli twoje dziecko obawia się, że pozostaje w tyle w stosunku do wszystkich innych markerów dojrzewania.
Przybliżone zakresy penisa w stanie niewzbudzonym według wieku są następujące:
- Wiek od 10 do 11 lat: 1,6 do 3,1 cala
- Wiek 12: od 2,0 do 4,0 cali
- Wiek 13: od 2,0 do 4,7 cala
- Wiek 14: 2,4 do 5,5 cala
- Wiek 15: 3,1 do 5,9 cala
- Wiek 16: od 3,9 do 5,9 cala
- Wiek 17: 3,9 do 6,3 cala
- Wiek 18: 4,3 do 6,7 cala
Ponieważ mogą występować błędy w sposobie pomiaru penisa, zwykle najlepiej jest zlecić pomiar przez pediatrę lub, jeszcze lepiej, specjalistę ds. zdrowia nastolatków.
