U nas zapłacisz kartą
Owłosienie na penisie - Wszystko, co powinieneś wiedzieć
Choroby skóry penisa
Popularne choroby męskiego członka to te dające uciążliwe objawy skórne.
Owrzodzenie penisa
Owrzodzenie penisa może być efektem infekcji, urazu lub chorób przenoszonych drogą płciową (chlamydii, rzeżączki, kiły i innych). Również występowanie łuszczycy na penisie prowadzi niekiedy do powstawania owrzodzeń, podobnie jak mechaniczne uszkodzenia naskórka (na przykład podczas stosunku seksualnego). Może to być także rezultat kontaktu z substancjami drażniącymi lub alergenami.
W przypadku owrzodzenia penisa odczuwa się pieczenie lub swędzenie w okolicy uszkodzenia skóry oraz ból. Chore miejsce jest zaczerwienione i obrzęknięte. Z penisa może wydobywać się wydzielina. Niekiedy pojawiają się również problemy z oddawaniem moczu.
Leczenie owrzodzenia penisa zależy od przyczyny. W przypadku infekcji przenoszonych drogą płciową lekarz może przepisać antybiotyki, leki przeciwwirusowe albo przeciwgrzybicze – w zależności od rodzaju patogenu. Jeśli przyczyną jest uraz leczenie może obejmować miejscowe stosowanie maści lub kremów, a w przypadku poważniejszych obrażeń konieczna bywa nawet interwencja chirurgiczna.
Grzybica penisa
Grzybica na członku, znana również jako kandydoza prącia, to choroba spowodowana nadmiernym rozwojem grzyba Candida albicans w wilgotnych i ciepłych obszarach, takich jak fałdy skórne na penisie.
Przyczynami tego stanu rzeczy mogą być noszenie obcisłej bielizny, brak higieny intymnej, nadmierna wilgotność oraz osłabienie układu odpornościowego. Również długo stosowana antybiotykoterapia zaburza równowagę bakterii w organizmie, co z kolei sprzyja rozwojowi grzybów.
Objawy grzybicy prącia to przede wszystkim czerwone plamy, zaczerwienienie, obrzęk penisa, swędzenie lub pieczenie w okolicach główki penisa, a także białe, grudkowate wydzieliny oraz ból lub dyskomfort podczas stosunku płciowego czy oddawania moczu.
Leczenie grzybicy na członku obejmuje zazwyczaj miejscowe stosowanie kremów lub maści oraz aplikowanie doustnych leków przeciwgrzybicznych. Konieczna jest też prawidłowa
i regularna higiena intymna, mycie penisa łagodnym mydłem i utrzymanie obszaru genitalnego w suchym stanie. Czynności te (podobnie jak noszenie przewiewnej bielizny) zapobiegają nawrotom infekcji. W momencie wystąpienia objawów grzybicy na członku zawsze zaleca się konsultację z lekarzem. Terapia powinna być dostosowane do konkretnego przypadku (samoleczenie może pogorszyć sytuację). Warto również pamiętać, że grzybice mogą być przenoszone drogą płciową, więc ważne jest poinformowanie partnera seksualnego o infekcji i podjęcie odpowiednich środków ostrożności, aby uniknąć ponownego zarażenia.
Co to jest hipertrychoza?
Hipertrychoza to uogólnione nadmierne owłosienie, czyli występujące na całym ciele. Nadmierny wzrost włosów jest spowodowany konwersją włosów mieszkowych typu vellus we włosy dojrzałe.
Przyczyną nadmiernego owłosienia u kobiet może być hirsutyzm. Jest to występująca u kobiet nadmierna ilość włosów dojrzałych na obszarach androgenowrażliwych (czyli obszarach ciała, na których wzrost włosów jest regulowany męskimi hormonami płciowymi), takich jak warga górna, klatka piersiowa, wewnętrzne powierzchnie ud, plecy i brzuch, układających się w męski typ owłosienia. Hirsutyzm może być wywołany zaburzeniami hormonalnymi – nadmiarem androgenów lub lekami, ale może być też idiopatyczny, czyli bez uchwytnej przyczyny. Więcej: Hirsutyzm
U kobiet może dojść także do wirylizacji, czyli zespołu objawów związany z bardziej nasilonym nadmiarem androgenów, w którym poza hirsutyzmem występuje: powiększenie łechtaczki, zmniejszenie piersi i macicy, obniżenie głosu, zwiększenie masy mięśniowej, trądzik, łysienie typu męskiego (zaczynające się od skroni i widoczne także na czubku głowy).
- choroby jajników – zespół policystycznych jajników (PCOS, najczęściej), guz wirylizujący jajnika
- choroby nadnerczy – guz nadnerczy produkujący androgeny, choroba lub zespół Cushinga, wrodzony przerost nadnerczy wywołany niedoborem tzw. 21-hydroksylazy lub 11β-hydroksylazy
- leki – androgeny, steroidy anaboliczne, danazol, antykoncepcja hormonalna z androgennym progestagenem
- hiperprolaktynemia
- zespół oporności na insulinę
- hirsutyzm idiopatyczny, czyli bez uchwytnej przyczyny.
Nadmierne owłosienie (hipertrychoza) - objawy
- wrodzone uogólnione nadmierne owłosienie 1 (zespół Ambras)
- wrodzone uogólnione nadmierne owłosienie 2 (ten typ przez niektórych autorów został opisany jako atawizm, czyli nawrót do sierści typu zwierzęcego)
- włóknistość dziąseł z nadmiernym owłosieniem
- zespół Cantu.
Uogólniona hipertrychoza nabyta jest najczęstszą nabytą postacią nadmiernego owłosienia. Rozwija się ona na podłożu genetycznie uwarunkowanego przerostu mieszków włosowych na całym ciele, nawet przy prawidłowych poziomach androgenów. Chorobą zazwyczaj dotknięte bywają dzieci obu płci.
Do hipertrychozy ograniczonej zalicza się dwie najczęstsze postaci: włosy wyrastające ze znamienia melanocytowego (obecne już przy urodzeniu) oraz tzw. znamię Beckera, w którym najpierw pojawia się nadmierna pigmentacja skóry (ciemnienie), a nadmierne owłosienie staje się widoczne w okresie pokwitania.
Przyczyną uogólnionej hipertrychozy mogą też być niektóre leki. Leki mogą przekształcać włosy meszkowe we włosy dojrzałe, natomiast nie mogą pobudzać wzrostu nowych włosów. Do leków przyczyniających się do hipertrychozy zalicza się: ACTH, glikokortykosteroidy, androgeny, cyklosporynę, danazol, diazoksyd, gonadotropiny, interferon-α, minoksydyl, doustne środki antykoncepcyjne.
U pacjentów z różnymi typami porfirii występuje skłonność do nadmiernego owłosienia, zwłaszcza na skroniach i policzkach. Zaburzenia endokrynologiczne, w tym akromegalia i niedoczynność tarczycy, również mogą powodować nadmierne owłosienie. Hipertrychoza może występować też u kobiet z jadłowstrętem psychicznym lub zapaleniem skórno-mięśniowym.
Czasem nadmierne owłosienie, zwłaszcza pojawiające się na głowie i szyi, z tendencją do szerzenia się na tułów i kończyny może być objawem nowotworu złośliwego. Mówi się wtedy o zespole paranowotworowym. Zwykle dochodzi do tego, kiedy nowotwór jest zaawansowany i daje już przerzuty. Leczenie nowotworu powoduje ustąpienie nadmiernego owłosienia. Ten typ hipertrychozy może być także wrodzony.
Jak depilować owłosienie łonowe w domu?
Włosy łonowe nie rosną szybko, więc nie musisz ich codziennie golić.
Przycinanie
Najpierw zwilż włosy łonowe przez co najmniej 5 minut.
Do przycinania używaj ostrych nożyczek. Uważaj na delikatną skórę prącia lub moszny. Możesz użyć elektrycznej maszynki do strzyżenia włosów, aby przyspieszyć przycinanie.
Prawdopodobnie będziesz musiał przycinać włosy raz w tygodniu lub rzadziej.
Golenie
Zdecydowałeś się ogolić włosy? Spróbuj wykonać następujące czynności, aby zminimalizować podrażnienia:
- Zwilż obszar ciepłą wodą.
- Przytnij włosy jak najkrócej ostrymi nożyczkami.
- Nasmaruj obszar kremem lub żelem do golenia.
- Użyj nowej, ostrej maszynki do golenia (nie starej, zardzewiałej).
- Jedną ręką naciągnij skórę. Drugą ręką gól zgodnie z kierunkiem wzrostu włosów.
- Gól się powoli, aby uniknąć zacięć i zadrapań.
- Gdy skończysz, delikatnie wmasuj balsam lub olejek w wygolony obszar. Unikaj zapachowych produktów po goleniu.
Będziesz musiała golić się co kilka dni lub nawet częściej, aby włosy były krótkie.
Woskowanie
Woskowanie może być bolesne i nieskuteczne, jeśli zostanie wykonane nieprawidłowo. Jeśli nie znasz się na depilacji woskiem w domu, najlepiej zostaw to profesjonalistom.
Depilacja domowa na ogół przebiega następująco:
- Wykąp się lub weź prysznic w ciepłej wodzie przez co najmniej pięć minut.
- Upewnij się, że twoje włosy łonowe mają długość ok. 5 mm. Jeśli są dłuższe, użyj nożyczek lub trymera, aby usunąć nadmiar włosów.
- Nałóż na owłosienie łonowe ciepły wosk.
- Jeśli w zestawie jest pasek lub szmatka do woskowania, nałóż na obszar pokryty woskiem.
- Odczekaj chwilę, aż wosk stwardnieje.
- Szybko pociągnij pasek wosku, aby usunąć włosy.
- Powtórz kroki od 3 do 6 dla wszystkich obszarów, które chcesz wywoskować.
Choroby prącia – rak
Niektóre przypadki raka prącia są związane z zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego HPV, zwłaszcza niektórymi szczepami, jak HPV 16 i HPV 18. Ryzyko rozwoju nowotworu zwiększa również niewłaściwa higiena, wynikiem której jest długotrwała obecność smegmy (sebum i martwe komórki skóry) pod napletkiem, palenie tytoniu oraz zaburzenia, w których napletek nie może być w pełni cofnięty, co prowadzi niekiedy do zakażenia i stanów zapalnych. Ryzyko wzrasta także wraz z wiekiem. Na szczęście ta choroba penisa występuje dość rzadko. Diagnozę raka prącia słyszy około 200 mężczyzn rocznie.
Objawy tego nowotworu to: guzy lub owrzodzenia w obrębie prącia, zwłaszcza na główce lub napletku, zmiany w kolorze skóry penisa (zaczerwienienie, biel lub inne nieprawidłowe zabarwienie), ból i/lub uczucie pieczenia, świeże wybroczyny w okolicy prącia, nietrzymanie moczu (zależnie od lokalizacji guza), powiększenie węzłów chłonnych w pachwinach, co może wskazywać na zaawansowane stadium choroby.
Leczenie raka obejmuje szereg procedur medycznych. W przypadku nowotworu ograniczonego do prącia może być przeprowadzona operacja wycięcia zmienionego obszaru (resekcja). Stosowana jest również radioterapia w celu zniszczenia komórek nowotworowych oraz chemioterapia podawana dożylnie. Immunoterapia z kolei polega na stosowaniu leków, które wzmacniają zdolność układu immunologicznego do zwalczania komórek nowotworowych. Skuteczność leczenia często zwiększana jest poprzez kombinację różnych metod terapii.
