U nas zapłacisz kartą
Owłosienie na penisie - Wszystko, co powinieneś wiedzieć
Nadmierne owłosienie (hipertrychoza): przyczyny, objawy i leczenie
Nadmierne owłosienie to dodatkowe owłosienie, które może pojawić się w określonych obszarach ciała lub na całym ciele. Jeśli nadmierne owłosienie występuje u kobiet w miejscach, w których normalnie występuje tylko u mężczyzn (m. in. nad górną wargą, na klatce piersiowej, podbrzuszu), to mówimy o hirsutyzmie. Jeśli natomiast nadmierne owłosienie ma charakter uogólniony – występuje na całym ciele, to jest to hipertrychoza, która może występować zarówno u kobiet, jak i mężczyzn. Leczenie zależy od przyczyny nadmiernego owłosienia.
Nadmierne owłosienie to odpowiednio nasilone dodatkowe owłosienie, które może występować na całym ciele lub w niektórych okolicach, które mogą różnić się u kobiet i u mężczyzn. Należy pamiętać, że owłosienie jest sprawą indywidualną i nie ma norm, które dokładnie określałyby, jakiego typu włosy, w jakiej liczbie są prawidłowe, a jakie nie. Istnieją natomiast skale, w których można ocenić nasilenie owłosienia i na tej podstawie stwierdzić, czy mogą one świadczyć o nieprawidłowościach lub nie.
Diagnoza nieprawidłowego penisa
Diagnoza nienormalnie małego penisa wydaje się być dość prostym procesem, ale w rzeczywistości tak nie jest. Chociaż badanie fizykalne może ustalić, że penis jest poniżej tego, czego można się spodziewać w wieku dziecka, nie może dokładnie przewidzieć, jak duży wzrost może jeszcze wystąpić.
Jednak niezależnie od wieku w momencie diagnozy mikropenis definiuje się jako penisa o 2,5 odchylenia mniejsze od średniej dla wieku.
Wczesna diagnoza, w okresie niemowlęcym lub wczesnym dzieciństwie, jest ważna dla skutecznego leczenia. Jeśli przyczyną jest niedobór hormonów, suplementacja hormonów może być skuteczna w zachęcaniu do nadrabiania zaległości w rozwoju.
Inne czynniki
Należy pamiętać, że mogą istnieć czynniki inne niż wzrost, które wyjaśniają nienormalnie krótki wygląd penisa. Na przykład nadmiar tłuszczu w miednicy może przesłaniać penisa o normalnej wielkości. To samo może mieć miejsce, gdy dziecko ma bardzo dużą ramę, stwarzając wrażenie, że penis jest mniejszy niż jest.
Rzadziej występują wady wrodzone, które ograniczają widoczność penisa na zewnątrz. Przykłady obejmują taśmę penoskrotalną (w której moszna rozciąga się w górę prącia, tworząc niewyraźne połączenie między nimi) i stulejkę (w której napletek nie jest w stanie się cofnąć).
Mały rozmiar penisa może czasami wystąpić w wyniku zaburzeń genetycznych (takich jak zespół Klinefeltera), które utrudniają produkcję testosteronu podczas rozwoju płodu.
Choroby prącia – rak
Niektóre przypadki raka prącia są związane z zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego HPV, zwłaszcza niektórymi szczepami, jak HPV 16 i HPV 18. Ryzyko rozwoju nowotworu zwiększa również niewłaściwa higiena, wynikiem której jest długotrwała obecność smegmy (sebum i martwe komórki skóry) pod napletkiem, palenie tytoniu oraz zaburzenia, w których napletek nie może być w pełni cofnięty, co prowadzi niekiedy do zakażenia i stanów zapalnych. Ryzyko wzrasta także wraz z wiekiem. Na szczęście ta choroba penisa występuje dość rzadko. Diagnozę raka prącia słyszy około 200 mężczyzn rocznie.
Objawy tego nowotworu to: guzy lub owrzodzenia w obrębie prącia, zwłaszcza na główce lub napletku, zmiany w kolorze skóry penisa (zaczerwienienie, biel lub inne nieprawidłowe zabarwienie), ból i/lub uczucie pieczenia, świeże wybroczyny w okolicy prącia, nietrzymanie moczu (zależnie od lokalizacji guza), powiększenie węzłów chłonnych w pachwinach, co może wskazywać na zaawansowane stadium choroby.
Leczenie raka obejmuje szereg procedur medycznych. W przypadku nowotworu ograniczonego do prącia może być przeprowadzona operacja wycięcia zmienionego obszaru (resekcja). Stosowana jest również radioterapia w celu zniszczenia komórek nowotworowych oraz chemioterapia podawana dożylnie. Immunoterapia z kolei polega na stosowaniu leków, które wzmacniają zdolność układu immunologicznego do zwalczania komórek nowotworowych. Skuteczność leczenia często zwiększana jest poprzez kombinację różnych metod terapii.
Normalny rozwój penisa
Dobrą wiadomością jest to, że rozmiar penisa rzadko jest oznaką problemu medycznego. Mając to na uwadze, istnieje kilka odpowiedzi na temat „normalnego” rozmiaru penisa, który zadowoli emocjonalnie niecierpliwego nastolatka.
Między 10 a 14 rokiem życia, kiedy pojawia się większość gwałtownych wzrostów, nastolatki często odczuwają potrzebę „rozmiaru” ze swoimi rówieśnikami, wierząc, że nie spełniają swoich oczekiwań, jeśli są mniej niż przeciętni. Nawet u dzieci w wieku 11 lat widoczne zmiany obserwowane u innych mogą szybko zmienić się ze źródła ciekawości w niepokój.
Aby rozwiać te obawy, rodzice muszą zrozumieć i podzielić się z dziećmi faktami dotyczącymi prawidłowego rozwoju penisa, jeśli i kiedy stanie się to problemem.
Etapy rozwoju
Ogólnie rzecz biorąc, genitalia rozwijają się w dość przewidywalnych etapach. Według ekspertów ze Stanford Children’s Health etapy dojrzewania płciowego u osób z penisami rozkładają się mniej więcej w następujący sposób:
- Początek dojrzewania: 9,5 do 14 lat
- Pierwsza zmiana dojrzewania: powiększenie jąder
- Wzrost penisa: około rok po rozpoczęciu dojrzewania jąder
- Wygląd włosów łonowych: 13,5 lat
- Emisje nocne („mokre sny”): około 14 lat
- Inne zmiany (zarost, głębszy głos i trądzik): około 15 lat
Należy zauważyć, że w przeciwieństwie do mokrych snów i trądziku, nie ma określonego wieku, w którym narządy płciowe zaczną rosnąć. Dokładne określenie, kiedy zacznie się dojrzewanie i jak będzie się rozwijało, może być trudne.
Dla niektórych może się to wydawać niemal pojedynczym wydarzeniem. W innych może rozwijać się zrywami i zaczyna się już w szkole średniej. Chociaż rodzeństwo często postępuje zgodnie z podobnymi wzorcami wzrostu, mogą istnieć nawet różnice między nimi, które przeczą oczekiwaniom.
Nawet jeśli penis wydaje się mały w wieku 14 lat, wciąż jest szansa na wzrost. Mając to na uwadze, wielu rodziców będzie chciało umówić się na wizytę u lekarza rodzinnego, jeśli penis ich dziecka nie zaczął rosnąć po pojawieniu się owłosienia na ciele i twarzy. Ogólnie rzecz biorąc, w wieku od 18 do 19 lat można spodziewać się niewielkiego dodatkowego wzrostu.
Nadmierne owłosienie (hipertrychoza) - objawy
- wrodzone uogólnione nadmierne owłosienie 1 (zespół Ambras)
- wrodzone uogólnione nadmierne owłosienie 2 (ten typ przez niektórych autorów został opisany jako atawizm, czyli nawrót do sierści typu zwierzęcego)
- włóknistość dziąseł z nadmiernym owłosieniem
- zespół Cantu.
Uogólniona hipertrychoza nabyta jest najczęstszą nabytą postacią nadmiernego owłosienia. Rozwija się ona na podłożu genetycznie uwarunkowanego przerostu mieszków włosowych na całym ciele, nawet przy prawidłowych poziomach androgenów. Chorobą zazwyczaj dotknięte bywają dzieci obu płci.
Do hipertrychozy ograniczonej zalicza się dwie najczęstsze postaci: włosy wyrastające ze znamienia melanocytowego (obecne już przy urodzeniu) oraz tzw. znamię Beckera, w którym najpierw pojawia się nadmierna pigmentacja skóry (ciemnienie), a nadmierne owłosienie staje się widoczne w okresie pokwitania.
Przyczyną uogólnionej hipertrychozy mogą też być niektóre leki. Leki mogą przekształcać włosy meszkowe we włosy dojrzałe, natomiast nie mogą pobudzać wzrostu nowych włosów. Do leków przyczyniających się do hipertrychozy zalicza się: ACTH, glikokortykosteroidy, androgeny, cyklosporynę, danazol, diazoksyd, gonadotropiny, interferon-α, minoksydyl, doustne środki antykoncepcyjne.
U pacjentów z różnymi typami porfirii występuje skłonność do nadmiernego owłosienia, zwłaszcza na skroniach i policzkach. Zaburzenia endokrynologiczne, w tym akromegalia i niedoczynność tarczycy, również mogą powodować nadmierne owłosienie. Hipertrychoza może występować też u kobiet z jadłowstrętem psychicznym lub zapaleniem skórno-mięśniowym.
Czasem nadmierne owłosienie, zwłaszcza pojawiające się na głowie i szyi, z tendencją do szerzenia się na tułów i kończyny może być objawem nowotworu złośliwego. Mówi się wtedy o zespole paranowotworowym. Zwykle dochodzi do tego, kiedy nowotwór jest zaawansowany i daje już przerzuty. Leczenie nowotworu powoduje ustąpienie nadmiernego owłosienia. Ten typ hipertrychozy może być także wrodzony.
