U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki na Skórze - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Pęcherzyca – objawy
Objawy pęcherzycy bywają niespecyficzne i są zależne od typu choroby. Wyróżniamy m.in. pęcherzycę zwykłą oraz pęcherzycę liściastą, która występuje w dodatkowych podtypach. Pęcherzyca zwykła związana jest z powstawaniem na skórze wypełnionych treścią surowiczą pęcherzy, które pękają, tworząc nadżerki. Mogą być one zlokalizowane m.in. w dołach pachowych, na karku, skórze głowy i tułowiu.
Charakterystyczne dla pęcherzycy zwykłej jest to, że pojawienie się objawów na skórze poprzedza występowanie nadżerek i innych zmian na błonach śluzowych m.in. jamy ustnej oraz przełyku. Zmiany skórne mają owalny lub okrągły kształt, są bolesne, trudno się goją i często towarzyszy im gorączka. Pęcherzyca zwykła to najczęściej diagnozowany typ choroby, który może przybierać postać ostrą oraz przewlekłą.
Pęcherzyca liściasta cechuje się nieco innymi objawami. W tym przypadku zmiany nie pojawiają się na błonach śluzowych. Mogą pojawiać się zarówno na skórze, jak i jej przydatkach, do których zaliczamy paznokcie. Pęcherzyca liściasta wywołuje rozległe zapalenie zewnętrznej warstwy rogowej i dotyczy przede wszystkim skóry twarzy, klatki piersiowej i skóry głowy. W tym przypadku mamy do czynienia z pęcherzami o różnym kształcie, które szybko zasychają, przekształcając się w strupki i łuski.
Pęcherzyca – czy jest zaraźliwa, jakie są przyczyny, objawy i leczenie?
Choroby autoimmunologiczne dotykają nas coraz częściej. Atakują różne układy i narządy, wpływając na jakość życia codziennego. Na wiele z nich nie ma lekarstwa, pozostaje więc jedynie łagodzenie objawów ich przebiegu. Jedną z takich schorzeń jest pęcherzyca.
Pęcherzyca jest chorobą autoimmunologiczną, powodującą powstawanie pęcherzy na skórze. Wynika to z działalności układu odpornościowego, który atakuje zdrowe komórki znajdujące się w zewnętrznych warstwach skóry i błon śluzowych. Powoduje to oddzielenie się skóry i zbieranie się płynu, który tworzy pęcherzyki na skórze. Mogą pokrywać znaczną jej powierzchnię.
Bolesne, czasem bardzo delikatne i szybko pękające pęcherze najczęściej tworzą się na tułowiu, kończynach oraz w obrębie błony śluzowej jamy ustnej. Ich wielkość może się wahać od kilku milimetrów do kilku centymetrów.
Jak się objawia pęcherzyca?
Pęcherzyca zwykła
Jest to najcięższa odmiana pęcherzycy, w której pęcherze występują w skórze i błonach śluzowych głównie jamy ustnej.
Zwykle zmiany na śluzówkach poprzedzają zmiany w obrębie skóry (nawet o wiele tygodni lub miesięcy), rzadziej występują równocześnie. Na początku pojawiają się nadżerki na błonach śluzowych jamy ustnej, niekiedy powstają również zmiany pęcherzowe w obrębie spojówek, jamy nosowo-gardłowej, strun głosowych, przełyku, cewki moczowej, pochwy i odbytu. W razie rozległości tych zmian może występować bolesność w obrębie jamy ustnej, co niekiedy utrudnia odżywianie, a nadżerki w gardle i na strunach głosowych mogą powodować bezgłos.
Wykwity pęcherzowe w obrębie skóry są rozmaicie zlokalizowane. Okolice predysponowane to skóra owłosiona głowy, twarz oraz okolice drażnione mechanicznie, takie jak okolice fałdów skórnych, pach, pachwin, ramiona, łokcie, plecy, pośladki. Pęcherze są wiotkie, delikatne, łatwo ulegają przerwaniu, co powoduje powstawanie bolesnych nadżerek. Nierzadko obok pęcherzy obecne są zmiany rumieniowe koliste lub obrączkowate, w obrębie których tworzą się nowe pęcherzyki i pęcherze. W okresie aktywnym choroby może występować tzw. objaw Nikolskiego, czyli spełzanie naskórka pod wpływem pocierania palcem. Objaw ten dotyczy skóry otaczającej pęcherze i nadżerki. W aktywnym okresie choroby występuje również pośredni objaw Nikolskiego, w którym po delikatnym uciśnięciu nienaruszonego pęcherza, występuje boczne szerzenie się pęcherza.
Fot. Pęcherzyca
Pęcherzyca liściasta
Postać, w której błony śluzowe nie są zajęte. Występują zmiany nadżerkowo-złuszczające i bardzo powierzchowne, krótkotrwałe pęcherze. Wykwity rozpoczynają się najczęściej na tułowiu, niekiedy zajmując duże powierzchnie ciała, co prowadzi do uogólnionego stanu zapalnego skóry (tzw. erytrodermia).