U nas zapłacisz kartą
Pęcherzyki na Skórze - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Pęcherzyca – czy jest zaraźliwa, jakie są przyczyny, objawy i leczenie?
Choroby autoimmunologiczne dotykają nas coraz częściej. Atakują różne układy i narządy, wpływając na jakość życia codziennego. Na wiele z nich nie ma lekarstwa, pozostaje więc jedynie łagodzenie objawów ich przebiegu. Jedną z takich schorzeń jest pęcherzyca.
Pęcherzyca jest chorobą autoimmunologiczną, powodującą powstawanie pęcherzy na skórze. Wynika to z działalności układu odpornościowego, który atakuje zdrowe komórki znajdujące się w zewnętrznych warstwach skóry i błon śluzowych. Powoduje to oddzielenie się skóry i zbieranie się płynu, który tworzy pęcherzyki na skórze. Mogą pokrywać znaczną jej powierzchnię.
Bolesne, czasem bardzo delikatne i szybko pękające pęcherze najczęściej tworzą się na tułowiu, kończynach oraz w obrębie błony śluzowej jamy ustnej. Ich wielkość może się wahać od kilku milimetrów do kilku centymetrów.
Pęcherzyca – leczenie
Leczenie powinien prowadzić doświadczonego w terapii pęcherzycy dermatolog. W wielu przypadkach, rozpoczęcie leczenia pęcherzycy wymaga pobytu na oddziale szpitalnym. Niestety choroba ma charakter przewlekły z tendencją do nawracania. Wymaga od chorego zaangażowania w kontrolowaniu zmian skórnych i śluzówkowych, systematyczności w wykonywaniu monitorujących terapię badań laboratoryjnych i dyscypliny w stosowaniu przewlekłej, często bardzo złożonej farmakoterapii. Leczenie choroby wiąże się z dożywotnim stosowaniem leków, głównie sterydowych, wyciszających zmiany skórne i wydłużających okresy remisji choroby.
Prócz intensywnego leczenia ogólnego, lekarz może także zalecić leczenie miejscowe za pomocą specjalnych maści czy zawiesin. Celem terapii jest nie tylko całkowite ustąpienie zmian skórnych i śluzówkowych, ale także uzyskanie ujemnych wyników badań immunologicznych.
Do stosowanych dziś środków należą:
- kremy lub pigułki kortykosteroidowi,
- leki immunopresyjne (np. aaztiopryna lub mykofenolan mofetylu),
- leki biologiczne, np. rytuksymab,
- antybiotyki, leki przeciwwirusowe i przeciwgrzybiczne,
- plazmafereza (oczyszczanie osocza z krwi),
- fotochemioterapia pozaustrojowa (metoda polegająca na zniszczeniu białych krwinek, a następnie wprowadzeniu krwi z powrotem do ciała),
- opatrywanie pęcherzy,
- hospitalizacja,
- inne leki.
Osobom z nadżerkami na błonie śluzowej jamy ustnej zalecana jest wizyta u dietetyka i ułożenie odpowiedniej diety, która nie będzie dodatkowo podrażniać zmian. Chorzy powinni też pamiętać o ochronie ciała przed promieniowaniem UV, stosując odpowiednie filtry, odzież ochronną i nakrycia głowy.
Metody leczenia pęcherzycy – przegląd dostępnych terapii
Pęcherzyca to autoimmunologiczna choroba skóry , która jest charakteryzowana przez występowanie pęcherzy na skórze i błonach śluzowych. Pierwszym krokiem w leczeniu pęcherzycy jest zazwyczaj leczenie ogólne, które obejmuje stosowanie kortykosteroidów i leków immunosupresyjnych.
Jednak, w zależności od ciężkości choroby i reakcji pacjenta na leczenie, lekarz może zastosować inne metody terapii. Immunoterapia , na przykład, polega na stymulowaniu układu immunologicznego, aby zwalczać chorobę. Terapia światłem , tzw. fototerapia, jest innym podejściem, które może być stosowane w leczeniu pęcherzycy. Wykorzystuje ona ultravioleta B (UVB) lub psoralen i ultravioleta A (PUVA) do spowolnienia wzrostu komórek skóry.
Terapia biologiczna jest również dostępna dla pacjentów z pęcherzycą. Leki biologiczne, takie jak rituximab, są skierowane na specyficzne cząsteczki w układzie immunologicznym, które są odpowiedzialne za powstawanie pęcherzycy.
- Immunoterapia : stymulacja układu immunologicznego do walki z chorobą.
- Terapia światłem : wykorzystanie UVB lub PUVA do spowolnienia wzrostu komórek skóry.
- Terapia biologiczna : leki biologiczne skierowane na specyficzne cząsteczki w układzie immunologicznym.
Pęcherzyca
Pęcherzyca (Pemphigus) to choroba pęcherzowa skóry o podłożu autoimmunologicznym i przewlekłym przebiegu. Występuje w dwóch podstawowych odmianach: pęcherzyca zwykła i liściasta. Cechuje się występowaniem pęcherzy w obrębie naskórka (śródnaskórkowo) i błon śluzowych. Przyczyną powstawania zmian pęcherzowych jest występowanie w surowicy chorego autoprzeciwciał skierowanych przeciw własnym komórkom naskórka (keratynocytom) lub nabłonka. Są to tzw. przeciwciała pemphigus, które po związaniu się z powierzchnią keratynocytów powodują akantolizę, czyli utratę łączności pomiędzy poszczególnymi komórkami warstwy kolczystej naskórka i komórkami błony śluzowej. W wyniku tego powstają pęcherze.
Choroba może mieć podłoże genetyczne, choć nie jest to w pełni wyjaśnione. Znane są przypadki ujawniania się choroby pod wpływem niektórych leków, takich jak penicylamina, leki przeciwnadciśnieniowe z grupy ACE-inhibitorów (np. kaptopryl), niektóre niesteroidowe leki przeciwzapalne (fenylbutazon), i inne lub pod wpływem światła słonecznego lub oparzenia skóry.
Przypadki te dotyczyły chorych, u których występowała wcześniej skłonność do innych chorób autoimmunologicznych, takich jak m.in. myasthenia gravis, reumatoidalne zapalenie stawów czy autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Bywały również przypadki występowania pęcherzycy ograniczonej do błon śluzowych jamy ustnej, które pojawiły się pod wpływem zażywania pokarmów zawierających związki tiolowe i disulfidowe z roślin należących do rodzaju Allium, np. porów, czosnku i cebuli. Wykazano, że u takich chorych odstawienie tych pokarmów powodowało spadek miana przeciwciał pemphigus i ustąpienie objawów.
Uważa się, że poza czynnikiem wyzwalającym chorobę (leki, światło słoneczne) musi istnieć również podatność osobnicza związana z genetyką.
