U nas zapłacisz kartą
Jak Skutecznie Wykorzystać Pastę Cynkową na Podskórne Pryszcze?
Maść cynkowa - składniki
Maść cynkowa zawiera w sobie substancję czynną o nazwie tlenek cynku (zinci oxydi). Związek ten jest również częstym składnikiem różnego typu pudrów, kremów do opalania oraz zasypek dla dzieci.
Stężenie tlenku cynku w maści cynkowej wynosi zwykle 10 proc, co oznacza, że w 100 gramach maści, znajduje się 10 g tego związku. Substancją pomocniczą jest wazelina hydrofilowa. Zawiera ona wazelinę białą, wosk biały, cholesterol oraz alkohol stearylowy.
W ostatnim czasie w sprzedaży pojawiła się też maść cynkowa z kwasem salicylowym. Jego dodatek sprawia, że preparat wykazuje jeszcze mocniejsze działanie ściągające oraz wysuszające, za które jest ceniony. W aptekach znaleźć można również pastę cynkową, która staje się coraz popularniejszym wyborem pacjentów. W preparacie tego typu stężenie tlenku cynku jest znacznie wyższe niż w tradycyjnej maści cynkowej i wynosi aż 25 proc. Konsystencja pasty jest bardzo gęsta, przez co trudno jest ją rozsmarować. W związku z tym jest przeznaczona do stosowania punktowego.
Pryszcze podskórne – przyczyny powstawania
Nadmiar sebum w wyniku niewłaściwej pracy gruczołów łojowych jest główną przyczyną powstawania pryszczy podskórnych. Proces ten nasila się zazwyczaj w wyniku nieprawidłowości gospodarki hormonalnej , a więc nadmiernej produkcji męskich hormonów (androgenów). Ponadto zaobserwowano, że pryszcze podskórne mogą częściej pojawiać się u osób, które:
- używają niewłaściwych kosmetyków, zazwyczaj źle dobranych do swojego rodzaju skóry np. zbyt tłustych kremów, które mogą zatykać pory, utrudniając skórze właściwe oddychanie i regenerację,
- żyją w długotrwałym, nadmiernym stresie,
- palą papierosy,
- posiadają predyspozycje genetyczne,
- mają skłonność do alergii skórnych,
- zmagają się z infekcjami bakteryjnymi i wirusowymi,
- chorują na różne choroby metaboliczne lub cukrzycę,
- nieodpowiednio się odżywiają [1, 3].
Pryszcze podskórne: czym są?
To różnej wielkości podskórne ropne zmiany znajdujące się w głębokiej warstwie skóry, niemożliwe do wyciśnięcia, ponieważ ich ujście zasłonięte jest przez skórę. Czasem są rozsiane po twarzy i drobne. Częściej jednak mają formę cyst lub nawet twardych guzków. Guzki znajdują się głębiej niż cysty i są twarde. Cysty są nieco bardziej miękkie i czasem widocznie nabrzmiałe ropą, ponieważ znajdują płycej niż ropne guzki. Zmiany mogą mieć lekko siny lub czerwonawy odcień, czasem jedynie czerwoną obwódkę. Zarówno cysty, jak i guzki charakteryzują się tym, że przy dotknięciu bolą, chociaż przy mniejszych pryszczach ból może nie być wyczuwalny, szczególnie u odpornych osób. Nie należy ich wyciskać, ponieważ zostawiają trwałe, ciemne blizny. Przyjmuje się, że najczęściej podskórne pryszcze tworzą się w strefie T (czoło, nos, broda), podobnie jak inne zaskórniki. Nie jest to prawda. W rzeczywistości mogą wystąpić w bardzo wielu miejscach na ciele, przede wszystkim na policzkach i na czole tuż przy włosach, na skroniach, na szyi, w okolicach uszu, na plecach oraz na dekolcie. Kiedy pryszcz podskórny się pojawi, warto dać mu czas. Niektóre same wchłaniają się już po kilku dniach, a te mniejsze okazują się być zwykłymi pryszczami, które wychodzą na wierzch, przez co stają się o niebo prostsze do usunięcia. Jeśli jednak podskórne cysty i guzki nie znikają lub pojawiają się regularnie, należy się temu przyjrzeć. Czytaj też: Trądzik: objawy i skuteczne leczenie Trądzik zaskórnikowy: jak go wyleczyć? Pryszcze na pośladkach: jak powstają i jak się ich pozbyć?
- używanie kosmetyków zapychających pory, zbyt tłustych kremów
- skłonności genetyczne
- choroby, np. cukrzyca oraz inne choroby metaboliczne
- długotrwały stres (szczególnie, kiedy pryszcze występują w okolicy szyi i uszu)
Rodzajem pryszczy podskórnych można też nazwać łagodne czyraki, czyli ropne zmiany skórne wynikające z zapalenia mieszków włosowych. Są bardziej bolesne i większe od zwyczajnych pryszczy. Bolą bez dotykania, kiedy już urosną. Częste występowanie czyraków może świadczyć o chorobach nerek i wątroby, cukrzycy, osłabionej odporności organizmu, zarażeniu wirusem HIV. Jeśli zdiagnozujesz u siebie czyraka, koniecznie udaj się do lekarza dermatologa.
„W razie potrzeby przyrządzać i wydawać”
To pytanie, w którym warto pokusić się o szerszy, historyczny kontekst. Zawsze zresztą uzasadniony w naszym zawodzie, który jak żaden chyba inny, z jednej strony kroczy w awangardzie nowoczesności, a z drugiej – nadal pozostaje głęboko zanurzony w dostojnej tradycji, dającej siłę i unikalne, wielopokoleniowe doświadczenie. Dzieje farmacji warto zgłębiać tym bardziej, że – jak się zaraz okaże – historia lubi się powtarzać! Czego zatem możemy się nauczyć z dawnych ksiąg?
Na początku XX wieku „pasty cynkowe” również posiadały swoje monografie farmakopealne i – co ciekawe – także wówczas mogły być przygotowywane przez aptekarzy i sprzedawane bez konieczności okazywania recepty lekarskiej. Stanowiły zatem dokładnie to, czym obecnie są w ujęciu Prawa farmaceutycznego leki apteczne! Tyle że w dzisiejszych, oszczędnych czasach, ustawa mówi: „lekiem aptecznym – jest produkt leczniczy sporządzony w aptece zgodnie z recepturą farmakopealną, przeznaczony do wydania w tej aptece”.
Na progu XX wieku zapisano to zdecydowanie bardziej kwieciście: „przepisy do przyrządzania leków złożonych, które lekarze często przepisywać zwykli i które wolno jest aptekarzom utrzymywać na składzie do ogólnego użytku lub też w razie potrzeby przyrządzać i wydawać”.
W „Farmakopei Austriackiej VIII” (1906) umieszczono przepisy na kilka past, które „w razie potrzeby przyrządzać i wydawać” może aptekarz, przy czym ich nazwa polska brzmiała zaskakująco… „ciasta”! Pisaliśmy już o tym szczegółowo na łamach aptekarski.com w artykule „O przyrządzaniu leków i ich dawnych postaciach. Ciasta”.
Przypomnijmy zatem tylko, że w pierwszej dekadzie XX w. „pastami [nazywano] preparaty, bardziej gęste od maści, i zawierające duże ilości składowych części”. Taką właśnie pastą było „Ciasto cynkowe ze skrobią”, o… składzie identycznym jak ten z obowiązującej nas obecnie „Farmakopei Polskiej XII”! Co więcej: w zasadzie analogiczny był przepis na „Ciasto cynkowe z kwasem salicylowym”.
Maść cynkowa – przeciwwskazania i zalecenia w ciąży
Maść cynkowa zbiera doskonałe opinie i wykazuje się ogromną skutecznością, jednak nie każdy może po nią sięgać. Dotyczy to:
- dzieci poniżej 2. roku życia,
- osób wykazujących nadwrażliwość na tlenek cynku, jak i pozostałe substancje pomocnicze znajdujące się w ich składzie,
- osób, u których występują ostre stany zapalne lub też mają znacząco uszkodzoną skórę, czy niezagojone, otwarte rany. W takich sytuacjach niewskazana jest zwłaszcza maść cynkowa z dodatkiem kwasu salicylowego.
Osoby korzystające z zalet maści cynkowej, muszą również zachować szczególną ostrożność w przypadku, gdy zamierzają zastosować inne preparaty tego typu. Zdarza się, że ich składniki wchodzą ze sobą w reakcje, które mogą doprowadzić do znacznego podrażnienia skóry.
Wiele osób pyta o możliwość stosowania maści cynkowej w ciąży. Ponieważ działa ona powierzchniowo i nie wchłania się do organizmu, jej stosowanie nie powinno stwarzać jakiegokolwiek ryzyka zarówno dla samej kobiety ciężarnej, jak i jej dziecka. Należy jednak zachować ostrożność, konsultując jej użycie z lekarzem.
ZOBACZ: Z czego wynikają problemy ze skórą u malutkich dzieci?
