U nas zapłacisz kartą
Plamy jak po oparzeniu - Jak skutecznie radzić sobie z tymi trudnościami?
Leczenie oparzeń wodą i parą wodną
Pierwsza pomoc
Zanim zadamy pytanie, czym leczyć oparzenia wrzątkiem potrzebne jest udzielenie pierwszej pomocy w pierwszej fazie oparzenia. W tej fazie nie powinno się stosować żadnych kremów ani maści. W przypadku oparzeń skóry I stopnia trzeba schłodzić miejsce. Najlepszym sposobem jest zanurzenie oparzonej części ciała w letniej wodzie lub ułożenie pod strumieniem chłodnej (nie lodowatej!) wody. Jeżeli doszło do oparzenia wodą takiej części ciała, której nie da się łatwo zanurzyć w wodzie, to okładamy ja zimnym kompresem.
W przypadku oparzeń parą wodną częściej dochodzi do uszkodzenia skóry II stopnia. W pierwszej fazie pomocy oparzenie wrzątkiem II stopnia traktujemy tak jak oparzenie I stopnia. Z oparzonego miejsca należy usunąć wszelkie elementy ubrania i biżuterii. Jest to szczególnie ważne przy poparzeniach od pary, gdyż zwykle obejmują większy obszar skóry i mogą wywołać obrzęk. Skórę chłodzimy chłodną wodą przez 15-20 minut. Następnie nakładamy opatrunek hydrożelowy, który zawsze warto mieć w domowej apteczce. Jeżeli nie masz takiego opatrunku, możesz użyć zwykłego opatrunku jałowego z gazy.
Po pojawieniu się bąbli po oparzeniu obserwuj, jaką osiągają wielkość. Jeśli przekroczą średnicę ok. 2,5 cm, to warto skonsultować się z lekarzem. Sprawdź także ten artykuł z poradami, czym smarować oparzenia.
Czym smarować oparzenia
Kiedy mija pierwszy szok po oparzeniu, to zaczynamy zadawać pytanie, co robić dalej. Czym leczyć oparzenia wrzątkiem po udzieleniu pierwszej pomocy? W przypadku ciężkich oparzeń skóry dalszych wskazówek powinien udzielić lekarz. Możliwe, że będzie konieczne rozpoczęcie leczenia szpitalnego. To jednak bardzo rzadkie przypadki, jeśli chodzi o oparzenie wrzątkiem. Zwykle zaczyna się nieprzyjemny proces gojenia. Chory może odczuwać pieczenie i swędzenie. Wtedy można zacząć stosować leki na oparzenia. Szczególnie pomocne w przypadku oparzeń parą wodną II stopnia.
Jakie są metody leczenia oparzenia skóry?
Leczenie oparzeń skóry zależy od stopnia ich zaawansowania (głębokości oparzeń, rozległości i rozwoju możliwych powikłań) i wieku pacjenta. Istnieją ściśle określone reguły kwalifikowania pacjentów do leczenia domowego lub szpitalnego w zależności od wieku pacjenta i stopnia zaawansowania procesu chorobowego. Przykładowo oparzenia w obrębie narządów płciowych, twarzy, rąk czy stóp są zawsze uznawane za ciężkie i stanowią wskazanie do hospitalizacji. W leczeniu oparzeń I stopnia zastosowanie mają preparaty chłodzące i glikokortykosteroidy stosowane miejscowo. W oparzeniach II stopnia, kiedy wytwarza się pęcherz, konieczne może być już usunięcie martwiczych tkanek, a w oparzeniach III stopnia istnieje konieczność oczyszczania i przeszczepienia skóry (lub zastosowywania nowoczesnych powłok zastępczych). Oparzenia IV stopnia wymagają zawsze interwencji chirurgicznej i leczenia szpitalnego.
W leczeniu szpitalnym postępowanie jest uzależnione od stanu klinicznego pacjenta i obejmuje przede wszystkim podawanie płynów drogą dożylną (w celu wyrównania zaburzeń wodno-elektrolitowych towarzyszących rozległym oparzeniom skóry), prawidłowe postępowanie z ranami chorego (w tym zapobieganie ich zakażeniu), leczenie przeciwbólowe. Leczenie odbywa się w ramach wyspecjalizowanych oddziałów leczenia oparzeń lub na oddziałach intensywnej opieki medycznej.
Okres ciąży
Podwyższony poziom estrogenów w czasie ciąży sprawia, że melanocyty (komórki produkujące melaninę) mogą nie pracować prawidłowo, tzn. zbyt intensywnie lub wcale. Dlatego niektóre kobiety w ciąży mogą się zmagać zarówno z przebarwieniami, jak i białymi plamkami na skórze.
Białe plamy po opalaniu a bielactwo Lekarze zgodnie twierdzą, że białe plamy po opalaniu nie są objawem bielactwa. Bezpośrednią przyczyną tej choroby jest systematyczne niszczenie melanocytów - komórek odpowiedzialnych za kolor skóry. Dokładne przyczyny "wymierania" melanocytów nie są znane, jednak lekarze przypuszczają, że na ten proces mają wpływ czynniki genetyczne i reakcje autoimmunologiczne. Plamy bielacze nie są zagrożeniem dla zdrowia chorego, jednak wystawianie ich na działanie promieni słonecznych zwiększa ryzyko wystąpienia trudno gojących się oparzeń słonecznych, a także zmian nowotworowych. Pozbawiona melanocytów skóra nie posiada bariery ochronnej, dzięki której mogłaby się "bronić" przed promieniami ultrafioletowymi, dlatego należy opalać ją z umiarem.
Oparzenia skóry
Oparzenia stanowią rodzaj uszkodzenia naskórka i skóry właściwej powstałe na skutek działania energii cieplnej i elektrycznej, a także promieniowania elektromagnetycznego. Do oparzeń najczęściej dochodzi w wyniku działania wysokich temperatur płomieni, gorących płynów czy dymów. Oparzenia mają miejsce zarówno w warunkach domowych, gdzie szczególne ryzyko dotyczy dzieci (rozlanie gorących cieczy, nierozważne obchodzenie się z ogniem, jak i w warunkach zewnętrznych (wypadki samochodowe, przemysłowe). W zależności od rodzaju czynnika uszkadzającego wyróżniamy oparzenia cieplne, elektryczne, chemiczne, wywołane promieniowaniem, a także mieszane. Liczba możliwych przyczyn wydaje się jednak nieograniczona.
Temperatura przekraczająca 44°C wywołuje miejscowe uszkodzenie komórek skóry. Powyżej 51°C destrukcji ulega naskórek, natomiast w temperaturze przekraczającej 70°C już sekundy wystarczą, aby nastąpiło całkowite zniszczenie skóry. Wysoka temperatura wywołuje koagulację (tzw. ścinanie się) białka, martwicę (która jest zwykle nieodwracalna) oraz przekrwienie (reakcję zapalną).
