U nas zapłacisz kartą
Plamy jak po oparzeniu - Jak skutecznie radzić sobie z tymi trudnościami?
Białe ślady po opalaniu. Jak pozbyć się białych plam i przebarwień po opalaniu?
Białe ślady po opalaniu mogą być zarówno przebarwieniami powstałymi w wyniku oparzenia słonecznego, jak i efektem zakażenia grzybiczego. Białe plamy na ciele po opalaniu mogą się również pojawić u kobiet, które przyjmują tabletki antykoncepcyjne i niektóre leki na receptę. Sprawdź, jakie są przyczyny białych śladów po opalaniu, czy mogą być one objawem bielactwa i jak pozbyć się tych nieestetycznych zmian skórnych.
Spis treści
- Białe ślady po opalaniu - przyczyny
- Oparzenia słoneczne
- Grzybica skóry
- Ucisk skóry
- Leki z substancją fotouczulającą
- Zioła fotouczulające
- Ekspozycja na słońce po zabiegach medycyny estetycznej
- Okres ciąży
- Białe ślady po opalaniu - jak się ich pozbyć?
Białe ślady po opalaniu to odbarwienia, które są wynikiem hipopigmentacji. Hipopigmentacja to zaburzenie barwnikowe skóry, które polega na niedoborze melaniny w naskórku. Powstaje ono, gdy dojdzie do zniszczenia melanocytów. Są to komórki produkujące melaninę – barwnik, którego zadaniem jest pochłanianie promieni UV.
Rozwijamy nasz serwis dzięki wyświetlaniu reklam.
Blokując reklamy, nie pozwalasz nam tworzyć wartościowych treści.
Wyłącz AdBlock i odśwież stronę.
Tabletki antykoncepcyjne a przebarwienia po opalaniu Mam 27 lat i od ok. 3 lat biorę tabletki antykoncepcyjne YAZ. Od ostatnich dwóch sezonów letnich zauważyłam, że po opalaniu na twarzy pojawiają mi się przebarwienia. Dokładnie na policzkach i nad górną wargą. Przebarwienia przypominają plamy ostudowe. Pojawiają się po dużej ekspozycji na słońce, później stopniowo zanikają. Nie miałam żadnych inwazyjnych zabiegów na twarzy, które mogłyby się do tego przyczynić. Czy może to być efektem przyjmowania tabletek? Czy zmienić obecne tabletki na inne? W ulotce jest wspomniane, że czasami skutkiem ubocznym może być uczulenie na słońce. Dermatolog i kosmetyczka zasugerowały, że przebarwienie mogą mieć podłoże hormonalne. Elżbieta Szymańska: Przebarwienia skóry pod wpływem słońca są typowymi powikłaniami stosowania antykoncepcji hormonalnej, wszystkich preparatów. Zmiana preparatu na inny nic nie da. Pozostaje wybór: albo zmienić metodę antykoncepcji albo nie opalać się.
Kiedy i jak przebić pęcherze?
Mówiliśmy, że nie powinno się przebijać pęcherzy. Domyślnie trzeba się kierować tą zasadą. Zwłaszcza w przypadku bąbli po oparzeniach. Istnieją jednak okoliczności, w których można przebić pęcherz. Idealnie byłoby, gdyby zrobił to lekarz lub inny wykwalifikowany pracownik medyczny. Wówczas będziemy mieć pewność, że skóra pęknie w aseptycznych warunkach. Jeżeli jednak z jakichś powodów musimy to zrobić samodzielnie, to najlepiej przebić zachowując wszystkie środki ostrożności. Używamy do tego sterylnej igły. Kierujemy ją prostopadle do skóry, ale z boku bąbla. Tędy można pozbyć się płynu surowiczego. Nie odrywamy reszty skóry, tylko przykrywamy nieprzywierającym opatrunkiem. Opatrunek można smarować neutralną maścią (np. wazeliną). Pamiętajmy też, że jeżeli przebija się pęcherz, to trzeba go koniecznie zdezynfekować.
Trzeba pamiętać, że pęcherze oparzeniowe po przekłuciu mogą być bardzo bolesne. Co prawda znika niewygodna narośl na czubku palca czy na dłoni, ale nie mija problem z używaniem tej części ciała. To jeden z powodów, dla których lepiej poczekać aż pęcherz sam pęknie lub się wchłonie.
Bąble po oparzeniu zostają na skórze dość długo. Nie tak łatwo pozbyć się tego problemu. Zwykle przebijanie pęcherza tylko pogarsza sprawę. Dlatego najlepszym wyjściem z sytuacji jest przeczekanie, aż pęcherze znikną same i dbanie, żeby nie dostało się do nich zakażenie.
Podobał ci się ten artykuł? Był pomocny? Zobacz też poradnik, jak wyglądają robaki w kale u dziecka.
Przyczyny powstawania i leczenie burchli
Dlaczego pojawiają się bąble oparzeniowe
Wszyscy znamy tę sytuację – gorąca herbata, odrobina gorącej pary czy buzująca w garnku woda dostaje się na skórę. Natychmiast cofamy rękę, ale nie zawsze uda się uchronić przed głębszym uszkodzeniem tkanek. Pęcherze oparzeniowe są typowym objawem oparzeń drugiego stopnia. Ich przyczyną jest uszkodzenie naskórka głębsze niż przy oparzeniach pierwszego stopnia. Może dojść również do uszkodzenia skóry właściwej. Burchel można uznać za rodzaj naturalnego kompresu. Za jego pomocą organizm broni się przed zarazkami i zapewnia uszkodzonej tkance środowisko do regeneracji. Płyn, który zbiera się pod bąblem, jest nazywany surowiczym lub tkankowym. Zapewnia zmniejszenie tarcia i ochronę uszkodzonej tkanki przed wdaniem się zakażenia. Naskórek, który gromadzi się na wierzchniej warstwie burchla jest martwy. Dlatego nie ma sensu go czymkolwiek smarować.
Chociaż pojawianie się burchli to bardzo potrzebna zdolność naszego organizmu, to czasem mogą nam dokuczać. Oparzenia drugiego stopnia zwykle powstają na częściach ciała, których często używamy. Jednym z najbardziej denerwujących miejsc jest wewnętrzna część palca i dłoni. Nic dziwnego, że chcemy pozbyć się tej narośli. Tylko czy można go przebić?
Jak leczyć bąble po oparzeniu?
Ponieważ rolą burchli jest ochrona uszkodzonego miejsca na skórze, to raczej nie przebija się ich. Kiedy burchel pęknie, może się wdać zakażenie. Mimo wszystko w pewnych sytuacjach, gdy są szczególnie dokuczliwe, można przebić pęcherze. Trzeba to jednak robić w odpowiednich warunkach.
Oparzenia z bąblami najlepiej leczyć zasłaniając je opatrunkiem z jałowej gazy. Nie powinno się ich smarować olejem. Tłuszcz tamuje odpływ ciepła, co jest niewskazane w przypadku bąbli oparzeniowych.
Czasami zdarza się, że bąbel sam pęknie. Wówczas trzeba zadbać o to, żeby nie przedostały się do środka zarazki. Najlepiej dezynfekować go co jakiś czas i przede wszystkim ochronić jałowym opatrunkiem. W razie pojawienia się wysięku ropnego, zaczerwienienia lub innych niepokojących objawów trzeba jak najszybciej udać się do lekarza.
Czy możliwe jest całkowite wyleczenie oparzenia skóry?
W przypadku oparzeń I i II stopnia możliwe jest całkowite wyleczenie bez trwałych następstw. W przypadku oparzeń III stopnia możliwe jest gojenie z wytworzeniem blizny przerosłej lub bliznowców, które mogą niekiedy utrudniać prawidłowe funkcjonowanie (np. pełen wyprost lub zgięcie kończyny). Innym możliwym następstwem są trwałe przebarwienia i odbarwienia skóry. Ponadto na podłożu blizn pooparzeniowych zwiększa się ryzyko rozwoju raka kolczystokomórkowego skóry. Z kolei w głębokich oparzeniach rokowanie zależy od wieku pacjenta i rozległości procesu chorobowego.
Po zakończeniu leczenia oparzeń I i II stopnia wystarczające jest natłuszczanie skóry, zapobieganie jej wysuszeniu i uszkodzeniom. W przypadku oparzeń głębszych istotne jest zmniejszanie ryzyka wytworzenia blizn z przykurczami poprzez odpowiednie zabiegi fizjoterapeutyczne. Znaczenie profilaktyczne mają również odpowiednio dobrane szyny, klamry, a niekiedy stosownie specjalnych opatrunków uciskowych. W przypadku rozwoju bliznowców możliwa jest ich korekta chirurgiczna. Wytworzenie się nadżerek lub owrzodzeń w obrębie blizn oparzeniowych wymaga konsultacji dermatologicznej, ponieważ może być objawem raka skóry.
Jakie są metody leczenia oparzenia skóry?
Leczenie oparzeń skóry zależy od stopnia ich zaawansowania (głębokości oparzeń, rozległości i rozwoju możliwych powikłań) i wieku pacjenta. Istnieją ściśle określone reguły kwalifikowania pacjentów do leczenia domowego lub szpitalnego w zależności od wieku pacjenta i stopnia zaawansowania procesu chorobowego. Przykładowo oparzenia w obrębie narządów płciowych, twarzy, rąk czy stóp są zawsze uznawane za ciężkie i stanowią wskazanie do hospitalizacji. W leczeniu oparzeń I stopnia zastosowanie mają preparaty chłodzące i glikokortykosteroidy stosowane miejscowo. W oparzeniach II stopnia, kiedy wytwarza się pęcherz, konieczne może być już usunięcie martwiczych tkanek, a w oparzeniach III stopnia istnieje konieczność oczyszczania i przeszczepienia skóry (lub zastosowywania nowoczesnych powłok zastępczych). Oparzenia IV stopnia wymagają zawsze interwencji chirurgicznej i leczenia szpitalnego.
W leczeniu szpitalnym postępowanie jest uzależnione od stanu klinicznego pacjenta i obejmuje przede wszystkim podawanie płynów drogą dożylną (w celu wyrównania zaburzeń wodno-elektrolitowych towarzyszących rozległym oparzeniom skóry), prawidłowe postępowanie z ranami chorego (w tym zapobieganie ich zakażeniu), leczenie przeciwbólowe. Leczenie odbywa się w ramach wyspecjalizowanych oddziałów leczenia oparzeń lub na oddziałach intensywnej opieki medycznej.
