U nas zapłacisz kartą
Plamy jak po oparzeniu - Jak skutecznie radzić sobie z tymi trudnościami?
Oparzenia skóry – przyczyny i rozpoznanie
Różne stopnie oparzenia
Oparzenia skóry dzieli się zwykle ze względu na stopień jej uszkodzenia. Nasza reakcja będzie zależała od tego, jak poważne jest oparzenie. Zwykle oparzenia wodą nie są bardzo poważne, ale warto wiedzieć jak je zaklasyfikować.
Stopień oparzenia
Objawy
Podstawowe leczenie
Zaczerwienienie skóry, obrzęk, pieczenie.
Trwa kilka dni. Przechodzi po złuszczeniu uszkodzonego naskórka. Wystarczy chłodzenie oparzonego miejsca strumieniem chłodnej wody lub zimnymi okładami, ochrona przed słońcem, niewystawianie na działanie ekstremalnych temperatur. Warto ochronić miejsce opatrunkiem gazowym. W leczeniu pomaga maść nagietkowa, przemywanie naparem z nagietka lub rumianku, żel aloesowy.
Podobne jak przy oparzeniach I stopnia. Dodatkowo tworzą bąble po oparzeniu wypełnione płynem surowiczym.
Leczenie trwa około 2 tygodni. Mogą zostać nieznaczne blizny. Nie należy przekuwać pęcherzy. Poza tym, jeśli oparzenie nie obejmuje więcej niż 10% skóry, stosujemy podobne metody jak w oparzeniach I stopnia. W razie bardziej rozległego oparzenia należy skontaktować się z lekarzem.
Uszkodzenie skóry na całej głębokości może dojść nawet do kości. Zaburzenie czucia. Powstawanie ran i strupów martwiczych (białoszare lub żółte).
Wymaga hospitalizacji, konieczna może być operacja przeszczepu skóry.
Długość leczenia zależy od rozległości i głębokości oparzenia. Pozostawia blizny.
(zamieszczamy to tylko informacyjnie, tego typu oparzenia nie mogą powstać w wyniku działania gorącej wody) Czasami zalicza się je do oparzeń III stopnia, jednak warto odróżnić uszkodzenie tkanek głębokich (mięśnie, ścięgna, kości) i zwęglenia oparzonej części ciała od głębokiego oparzenia.
Konieczna jest hospitalizacja!
Specyfika domowych oparzeń wodą jest taka, że dotyczą z reguły niewielkiego obszaru (najczęściej dłoni) i są lekkie. W takich przypadkach powinna wystarczyć pierwsza pomoc polegająca na chłodzeniu i zabezpieczeniu. Niestety oparzenia wrzątkiem, jak również parą wodną mogą prowadzić do poważniejszych obrażeń. Dotyczy to szczególnie dzieci (czasami osób dorosłych), które wylały na siebie gorącą herbatę oraz osób narażonych na dłuższe działanie wrzątku.
Ucisk skóry
Białe palmy po opalaniu, które pojawią się tylko w miejscach podparcia ciała, czyli na skórze łopatek lub pośladków, mogą być wynikiem mocnego ucisku. Kiedy łopatki i pośladki dłuższy czas stykają się z twardą powierzchnią, zmniejsza się ilość tlenu i krwi, która dociera do tych obszarów. Efektem mogą być tymczasowe białe plamy na ciele. Dlatego podczas opalania należy często zmieniać pozycję, w której ułożone jest ciało.
Jeśli jeden ze składników leku jest substancją fotouczulającą , białe plamy po opalaniu mogą być reakcją fotoalergiczną skóry. Leki, które zmniejszają odporność skóry na poparzenie słoneczne, to min. sulfonamidy, leki przeciwcukrzycowe, beta-blokery, leki obniżające stężenie cholesterolu, leki moczopędne, leki przeciwgrzybicze oraz tabletki antykoncepcyjne. Należy pamiętać, że w trakcie terapii lekami fotouczulającymi, a także do 2-3 tygodni po niej należy unikać słońca, a na co dzień stosować filtry SPF minimum 50.
Kiedy pojawiają się bąble po oparzeniu
Oparzenie parą i wrzątkiem
Oparzenia II stopnia zwykle zdarzają się w kuchni. Częstą przyczyną jest woda w garnku lub para z czajnika. Oparzenie parą może się zdarzyć nawet podczas zwykłego szykowania herbaty. Zwykle ten rodzaj poparzenia dotyczy dłoni, bo one znajdują się najbliżej źródła pary. Poparzenie na twarzy może być natomiast wynikiem nachylenia nad gorącym garnkiem.
Do równie częstych przypadków poparzenia w kuchni należy oparzenie wrzątkiem. Jeżeli mamy szczęście to powstanie tylko zaczerwienienie. Jednak wrząca woda i para potrafią wywoływać też poważniejsze objawy. Po jakimś czasie w miejscu działania gorąca pojawia się np. pęcherz po oparzeniu.
Bąbel oparzeniowy jest nieprzyjemnym dodatkiem do piekącej i swędzącej skóry. Szczególnie na palcach, gdzie upośledza czucie. Jednak z takim skutkiem oparzenia parą można sobie poradzić. W dalszej części poradnika dowiecie się jak się z nim obchodzić, czy można go przebić i czym smarować oparzenia.
Oparzenie olejem
Po oparzeniu olejem dużo częściej mogą się pojawiać bąble, a nawet rany. Olej jest o tyle niebezpieczniejszy od wody i pary, że trudniej go usunąć ze skóry. Natomiast blizny i bąble po oparzeniu nie są tak rozległe jak np. przy oparzeniu parą. Gorący olej raczej może skapnąć czy wylać się na ręce lub stopy. Rzadko dochodzi do poparzenia na twarzy.
Z powodu przylegania gorącego oleju do skóry jesteśmy dłużej narażeni na działanie gorąca. Olej wnika też głębiej. Żeby nie dopuścić do powstania rany po oparzeniu trzeba działać natychmiast, gdy do niego dojdzie. Taka rana jest dużo bardziej niebezpieczna od pęcherza po oparzeniu. Nie mając naturalnej warstwy ochronnej nie jesteśmy chronieni przed zakażeniami. Jednocześnie może być dużo bardziej bolesna.
Leczeniem oparzeń bardzo gorącym olejem będzie się musiał zająć lekarz. Jednak w pierwszej kolejności musimy sobie poradzić samodzielnie. Przeczytaj dalej co zrobić po oparzeniu olejem albo wrzątkiem.
Oparzenia wodą – jak zapobiegać?
Dobrze jest wiedzieć czym leczyć oparzenia wrzątkiem, ale jeszcze lepiej ich unikać. Co robić, żeby nie narazić się na opisane wyżej przygody z wrzątkiem? Przede wszystkim zachować czujność podczas gotowania. Nie nachylać się nad odkrywaną pokrywką, nie sięgać po nic nad gotującą się wodą.
Szczególnie istotne jest zapobieganie przygodom maluchów z wrzątkiem. Najczęstsze przyczyny poparzeń wrzątkiem u dzieci to oblanie gorącą kawą, herbatą lub zrzucenie na siebie elektrycznego czajnika. Jeżeli w domu jest małe dziecko, które zaczyna chodzić i wszędzie zagląda, to najlepiej w ogóle nie zostawiać gorących napojów bez opieki. Czajnik elektryczny powinien być poza zasięgiem malucha (również, a może przede wszystkim kabel od czajnika). Należy unikać stawiania gorących napojów na obrusie, który dziecko może ściągnąć.
Dla własnego bezpieczeństwa powinno się unikać trzymania szklanek i filiżanek z wrzątkiem w powietrzu. Gorące napoje w miarę możliwości pijemy nad blatem.
Nie uniknie się wszystkich sytuacji. Na szczęście większość oparzeń wodą i parą wodną jest łatwa do wyleczenia. Najważniejsze to pamiętać o zasadach pierwszej pomocy i działać od razu po wystąpieniu oparzenia.
Pamiętaj!
W przypadku braku poprawy lub pogorszenia się stanu zdrowia koniecznie wybierz się jak najszybciej do lekarza! Powyższe porady są tradycyjnymi, domowymi metodami leczenia, a nie popartą badaniami naukowymi wiedzą medyczną. Stosowanie ich nie może być zatem alternatywą dla skorzystania ze standardowych usług medycznych i konsultacji lekarskich!
Co robić w przypadku oparzenia skóry?
Pierwsza pomoc w przypadku oparzeń obejmuje schładzanie oparzonych okolic zimną wodą. W oparzeniach I stopnia wystarczające jest zazwyczaj późniejsze stosowanie opatrunków ochronnych i miejscowych glikokortykosteroidów ograniczających reakcję zapalną. Takie oparzenia można leczyć w warunkach domowych. Oparzenia II stopnia mogą wymagać konsultacji lekarskiej, zwłaszcza jeśli dotyczą większych powierzchni ciała. Istnieją określone zasady regulujące konieczność leczenia szpitalnego w zależności od zajętej powierzchni ciała i wieku pacjenta. Pełne oszacowanie głębokości i rozległości oparzenia (rozpoznanie stopnia oparzenia), a zatem ustalenie dalszych wskazań do ewentualnej hospitalizacji, wymaga zgłoszenia się do lekarza (w cięższych przypadkach wezwania pogotowia ratunkowego).
Rozpoznanie oparzenia skóry ustala się na podstawie szczegółowych danych uzyskanych w trakcie wywiadu lekarskiego (dane zbierane od poszkodowanego, a czasem również od osób trzecich, np. świadków, rodziców dziecka) oraz oględzin skóry poszkodowanego. W przypadku cięższych oparzeń ustalenie głębokości martwicy nie jest od razu możliwe, ale do rozpoznania nie są konieczne żadne badania dodatkowe, takie jak biopsja skóry. W celu oceny ewentualnych zaburzeń ogólnoustrojowych lekarz podejmuje decyzję co do konieczności wykonania dodatkowych badań laboratoryjnych. Konieczne może być pobranie posiewu do badania bakteriologicznego.
