U nas zapłacisz kartą
Podłoże chorób owłosionej skóry głowy - Krzyżówka pomiędzy zdrowiem a dolegliwościami
Choroby owłosionej skóry głowy
Choroby skóry głowy w populacji pediatrycznej można podzielić na te, które przebiegają z prawidłową strukturą i liczbą włosów oraz z ich utratą. Do najczęstszych dermatoz, w przebiegu których liczba włosów jest prawidłowa, zalicza się:
- łuszczycę
- atopowe zapalenie skóry
- łojotokowe zapalenie skóry
- wszawicę.
Natomiast wśród chorób owłosionej skóry głowy doprowadzających do częściowego, a nawet całkowitego wyłysienia wyróżnia się przede wszystkim:
- grzybicę owłosionej skóry głowy
- łysienie plackowate.
Diagnostyka grzybicy skóry głowy
Wstępne rozpoznanie choroby może opierać się na obejrzeniu zmian oraz analizie objawów zgłaszanych przez pacjenta (np. świąd skóry głowy, zaczerwienienie, łuszczenie się skóry głowy, wypadanie włosów). Podstawą w rozpoznaniu grzybicy owłosionej skóry głowy jest jednak badanie mykologiczne. Dzięki pobraniu od chorego materiału ze zmienionych chorobowo miejsc, można rozpoznać infekcję grzybiczą skóry, a także wskazać konkretny rodzaj grzyba odpowiedzialnego za rozwój choroby. Aby badanie mykologiczne było wiarygodne, pacjent nie może stosować miejscowych leków przeciwgrzybiczych przynajmniej przez okres 2 tygodni poprzedzających jego wykonanie. W przypadku stosowania doustnych leków przeciwgrzybiczych okres ten powinien wynosić co najmniej 4 tygodnie.
Pomocnym badaniem może być również trichoskopia. Umożliwia ona dokładne przyjrzenie się zmianom w obrębie górnych warstw skóry oraz włosów. Trichoskopia może być cennym badaniem również u pacjentów, którzy są w trakcie leczenia grzybicy skóry głowy. Dzięki temu badaniu można ocenić efektywność terapii.
Jak uniknąć łojotokowego zapalenia owłosionej skóry głowy?
Istnieje kilka czynników, które wpływają na wystąpienie lub zaostrzenie objawów ŁZS. Jednym z takich czynników jest nadmierna suchość powietrza. Za pogorszenie stanu skóry mogą odpowiadać także niektóre leki np. haloperidol czy chlorpromazyna, należące do leków przeciwpsychotycznych.
Łojotokowe zapalenie skóry nie współwystępuje zazwyczaj z innymi chorobami. Na rozwój ŁZS bardziej narażeni są jednak pacjenci z zaburzeniami odporności (np. zainfekowani HIV) i depresją . Ryzyko rozwoju ŁZS zwiększa się również w przypadku czynników tj. stres (zarówno przewlekły, jak i nagły i silny) oraz wcześniejszy wywiad chorób dermatologicznych, np. trądziku lub łuszczycy.