U nas zapłacisz kartą
Co to jest poletkowanie skóry?
Wyprysk potnicowy – przyczyny
Wyprysk potnicowy (ang. dyshidrotic eczema, pompholyx) należy do najczęściej występujących chorób skóry (dermatoz). Potnica to charakterystyczne zapalenie skóry zlokalizowane na dłoniach oraz stopach, będące reakcją alergiczną organizmu na kontakt z którąś z uczulających substancji. Alergeny mogą być pochodzenia wewnętrznego (endogennego), jak i zewnętrznego (egzogennego). Najczęstszymi alergenami są metale ciężkie (m.in. nikiel, kobalt, chrom) oraz bakterie. Wyprysk potnicowy może się też ujawnić pod wpływem stosowanych leków. Choć nazwa tej dermatozy kojarzy się z potem, to powstające w przebiegu choroby pęcherzyki nie są związane z gruczołami potowymi.
Wyprysk potnicowy ma formę niedużych (maksymalna średnia to ok. 2–3 mm), bezbarwnych pęcherzy wypełnionych surowiczym płynem. Pęcherze powstają w skupiskach. Wyprysk potnicowy czasem, chociaż nie zawsze, powoduje ból. Charakterystyczne dla wyprysku potnicowego jest uporczywe swędzenie. Zmiany skórne pojawiają się głównie na dłoniach (w ok. 70% przypadków), na dłoniach i podeszwach stóp (20% przypadków) albo tylko na podeszwach (10%). Wyprysk potnicowy może mieć związek z zakażeniem grzybiczym (np. obecność pęcherzy na dłoniach może oznaczać grzybicę stóp). Choroba bardzo często występuje u osób z atopowym zapaleniem skóry.
Alergia kontaktowa objawy
Jak wygląda alergia skórna? W fazie ostrej choroby mamy do czynienia z pojawieniem się na skórze grudek wysiękowych oraz pęcherzyków, czyli wykwitów wyniosłych ponad poziom skóry, wypełnionych treścią surowiczą (czyli przezroczystą). Zmiany są typowo dość dobrze odgraniczone od skóry niezmienionej (zdrowej). Mogą pojawiać się w różnej lokalizacji, ale często mamy do czynienia z takim zjawiskiem jak alergia kontaktowa na twarzy i alergia kontaktowa na dłoniach.
W fazie przewlekłej mamy gorsze odgraniczenie od skóry zdrowej, a także dochodzi do pojawienia się zmian o charakterze złuszczającym, możemy również obserwować pogrubienie naskórka i wzmożone poletkowanie, co oznacza, że skóra wygląda tak, jakby była oglądana przez szkło powiększające. Wynika to z przewlekłego stanu zapalnego, jaki toczy się w skórze.
Czy alergia kontaktowa swędzi?
Pacjenci z alergią kontaktową bardzo często podają jako objaw świąd skóry, ale nie tylko – w przypadku pojawienia się nadżerek (czyli uszkodzeń naskórka) oraz pęknięć, pacjenci mogą zgłaszać ból i pieczenie w obrębie zmian skórnych.
Łagodzi i redukuje dyskomfort powodowany przez podrażnioną i uszkodzoną skórę, zmniejszając reakcje zapalne oraz wspierając regenerację komórek.
To jest wyrób medyczny. Używaj go zgodnie z instrukcją używania lub etykietą.NAZWA WYROBU MEDYCZNEGO: Ectokrem. ZASTOSOWANIE: Objawowe leczenie oraz łagodzenie zaczerwienienia i świądu występującego w przebiegu różnego typu dermatoz zapalnych, tj. atopowe zapalenie skóry (AZS), kontaktowe zapalenie skóry, popromienne zapalenie skóry. PODMIOT PROWADZĄCY REKLAMĘ: Solinea sp. z o.o. PRODUCENT: bitop AG
Rumień na dłoniach
Rumień dłoniowy (łac. erythema palmarum) to zaczerwienienie pojawiające się na skórze dłoni. Rumień tego typu często towarzyszy innym dolegliwościom. Objaw ten mogą zaobserwować u siebie osoby chorujące na reumatoidalne zapalenie stawów, z zaburzoną pracą tarczycy czy borykające się z atopowym i łuszczycowym zapaleniem skóry.
Rumień zakaźny, zwany również piątą chorobą, wywoływany jest przez parwowirusa B19 przenoszonego drogą kropelkową. U dorosłych przebiega zwykle bezobjawowo. U dzieci natomiast pojawiają się charakterystyczne symptomy, w tym rumień na twarzy. Wysypka ma sinoczerwony kolor i obejmuje wyłącznie policzki – nos i broda pozostają wolne od zmian. Rumień może utrzymywać się nawet przez dwa tygodnie i nasilać wraz ze wzrostem temperatury. Czasem towarzyszy mu nieznaczne podwyższenie temperatury i ból drobnych stawów.
Objawy występują przede wszystkim u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Starsze dzieci i dorośli mogą przechodzić chorobę bezobjawowo. Jest to szczególnie niebezpieczne dla kobiet w ciąży. W skrajnych przypadkach z powodu zakażenia dochodzi nawet do poronienia.
Jak leczyć rumień zakaźny? Nie stosuje się leków działających przyczynowo, dlatego wskazane jest odizolowanie osoby chorej, aby nie roznosiła parwowirusa B19. W przypadku ciężarnej, która miała kontakt z chorym, konieczna jest konsultacja z ginekologiem, aby wykonać kontrolne badania mające na celu okre ślenie dobrostanu płodu.
Rumień nagły u dzieci
Rumień nagły, zwany również trzydniówką albo choroba szóstą, jest wywołany zakażeniem wirusem HHV6 i HHV7. Choroba występuje zwykle u dzieci do drugiego roku życia, jednak rzadko pojawia się w pierwszych dwóch miesiącach życia (ze względu na odporność od matki). Tzw. rumień noworodkowy nie jest więc trzydniówką, lecz zwykłą reakcją delikatnej skóry na czynniki drażniące.
Typowym objawem rumienia nagłego u dzieci jest wysoka gorączka (nawet 40℃), która utrzymuje się średnio przez trzy dni (stąd nazwa „trzydniówka”), po czym ustępuje samoistnie. W jej miejsce pojawia się drobna różowa wysypka obejmująca tułów.
Rumień guzowaty
Rumień guzowaty (łac. erythema nodosum) to rodzaj stanu zapalnego rozwijającego się w tkance podskórnej. Zmiany w postaci guzków pojawiają się przede wszystkim na przednich podudziach. Jeśli więc zauważysz rumień na nodze i będzie miał on grudkowatą strukturę, na dodatek bolesną w dotyku i wyraźnie cieplejszą od tych części ciała, które nie są objęte zmianą – możesz podejrzewać, że to erythema nodosum. Grudki mogą mieć bardzo zróżnicowaną wielkość, jednak zazwyczaj są niewielkie. Kolor również nie jest przez cały czas jednorodny. Początkowo bywa intensywnie czerwony, następnie brunatny, aż wreszcie żółty. Rumień guzowaty znika w ciągu ok. sześciu tygodni od pojawienia się i nie pozostawia po sobie śladów w postaci blizn czy martwicy, jednak może pozostawić utrzymujące się przez kilka tygodni przebarwienia.
U większości chorych lekarze nie są w stanie precyzyjnie określić pierwotnej przyczyny powstania rumienia guzowatego. Najczęściej wymienia się jednak choroby wywołane przez wirusy, bakterie, ale i grzyby czy pierwotniaki. Może być to także skutek uboczny terapii hormonalnej.
Diagnostyka kontaktowego zapalenia skóry
Proces diagnostyczny kontaktowego zapalenia skóry, jak każdej innej choroby, rozpoczyna się od badania podmiotowego, czyli szczegółowego wywiadu z pacjentem. Lekarz zadaje pytania dotyczące m.in. obserwowanych objawów i ich natężenia, okoliczności powstania, czynników nasilających intensywność dolegliwości. Pyta o historię choroby, stosowane leki i prowadzony styl życia. Następnie przechodzi do badania przedmiotowego, zwanego też fizycznym, i ocenia objawy chorobowe. Niemniej metodą z wyboru i złotym standardem w diagnostyce kontaktowego zapalenia skóry są testy alergiczne płatkowe. Dla ich określenia stosuje się również nazwę „testy naskórkowe”.
W diagnostyce różnicowej kontaktowego zapalenia skóry trzeba uwzględnić przede wszystkim:
- fotoalergiczne kontaktowe zapalenie skóry,
- kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia,
- atopowe zapalenie skóry,
- grzybicę skóry,
- łuszczycę skóry,
- wyprysk łojotokowy,
- wyprysk potnicowy.