U nas zapłacisz kartą
Co to jest poletkowanie skóry?
Testy płatkowe – jakie alergeny się bada?
Jeśli lekarz stwierdzi u Ciebie podejrzenie kontaktowego zapalenia skóry, na pewno zleci Ci wykonanie testów naskórkowych z serią podstawową. Seria podstawowa obejmuje najczęściej uczulające czynniki w danej populacji. Oznacza to, że pakiet testowy odwzorowuje aktualne trendy epidemiologiczne. Według przyjętych w Polsce standardów przy badaniu tym sprawdzana jest reakcja na 30 haptenów. Ich lista powstała na podstawie Europejskiej Serii Podstawowej. Rozszerza się ją o testy z własnymi lekami zewnętrznymi i kosmetykami. Szacuje się, że serie podstawowe pozwalają na wykrycie czynnika odpowiedzialnego za wystąpienie alergii kontaktowej u ponad 80% testowanych. W przypadkach wątpliwych lub w razie wyników, które są rozbieżne z wywiadem, pomocne okazać się może wykonanie testu powtarzanej otwartej aplikacji. Podczas badania stwarza się warunki imitujące codzienne używanie danego preparatu. W przypadku kontaktowego zapalenia skóry u dzieci punktowe testy skórne wykonuje się zwykle, kiedy skóra dziecka osiągnie odpowiednią reaktywność.Badanie to można przeprowadzić u dzieci powyżej 4 lat. Testy płatkowe u dzieci po ukończeniu 6 lat mogą być wykonywane przy użyciu tych samych stężeń haptenów co u dorosłych.
Wskazania do wykonania testów naskórkowych obejmują przede wszystkim:
- wyprysk atopowy, potnicowy, zawodowy, hematogenny, pieniążkowaty,
- wyprysk na podłożu suchości skóry, zastoju żylnego,
- fotodermatozy,
- łojotokowe zapalenie skóry,
- zmiany zapalne wokół owrzodzeń podudzi,
- lichenizację.
Testów naskórkowych nie powinno się przeprowadzać w następujących sytuacjach:
- aktywna faza zapalenia skóry – należy je odłożyć na co najmniej 2 tygodnie po wyleczeniu zmian na rękach lub stopach, w przypadku wyprysku uogólnionego na 6 tygodni po ustąpieniu objawów,
- ciąża, karmienie piersią,
- immunosupresja ogólna,
- stosowanie miejscowych glikokortykosteroidów na obszarze testowanym – należy zachować przynajmniej 7 dni przerwy,
- ekspozycja na promieniowanie UV – należy zachować około 6 tygodni odstępu,
- wykonanie testu z danym haptenem w ciągu ostatniego roku.
Wyprysk potnicowy – diagnostyka i leczenie
Różnicowanie odmian wyprysku stanowi trudność wynikającą z niejednorodnych, często sprzecznych definicji. Wyprysk potnicowy rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego oraz wywiadu lekarskiego. Specjalista może również zaproponować przeprowadzenie testów alergicznych w celu ustalenia przyczyny choroby.
Leczenie wyprysku potnicowego polega na miejscowym stosowaniu maści zwalczających dermatozy. Na wyprysk potnicowy dostępne są w aptekach leki sprzedawane bez recepty, np. zawierające metyloprednizolon (aceponian metyloprednizolonu), syntetyczny glikokortykosteroid mający silne oraz długotrwałe działanie przeciwzapalne oraz immunosupresyjne. Dobre efekty daje ekstrakt z propolisu (np. w formie aerozolu, stosowany miejscowo na skórę), a także okłady z trzyprocentowego kwasu bornego (borowego).
Leczenie wyprysku potnicowego najlepiej przeprowadzać pod okiem dermatologa – choroba bardzo często współwystępuje z zakażeniem grzybiczym. Właściwa diagnoza jest kluczowa w celu rozpoczęcia skutecznej terapii. Dermatolog na wyprysk potnicowy może przepisać leki dostępne na receptę (jeśli bez recepty okażą się nieskuteczne) oraz leki przeciwalergiczne. W przypadku współwystępowania zakażenia grzybiczego specjalista zaproponuje ponadto środki przeciwgrzybicze. Może też zalecić stosowanie antybiotyków. Na czas leczenia należy unikać kontaktu z czynnikami mogącymi zaostrzyć objawy choroby.
Zobacz film: Jakie funkcje pełni skóra człowieka? Źródło: Bez skazy
Rumień na dłoniach
Rumień dłoniowy (łac. erythema palmarum) to zaczerwienienie pojawiające się na skórze dłoni. Rumień tego typu często towarzyszy innym dolegliwościom. Objaw ten mogą zaobserwować u siebie osoby chorujące na reumatoidalne zapalenie stawów, z zaburzoną pracą tarczycy czy borykające się z atopowym i łuszczycowym zapaleniem skóry.
Rumień zakaźny, zwany również piątą chorobą, wywoływany jest przez parwowirusa B19 przenoszonego drogą kropelkową. U dorosłych przebiega zwykle bezobjawowo. U dzieci natomiast pojawiają się charakterystyczne symptomy, w tym rumień na twarzy. Wysypka ma sinoczerwony kolor i obejmuje wyłącznie policzki – nos i broda pozostają wolne od zmian. Rumień może utrzymywać się nawet przez dwa tygodnie i nasilać wraz ze wzrostem temperatury. Czasem towarzyszy mu nieznaczne podwyższenie temperatury i ból drobnych stawów.
Objawy występują przede wszystkim u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Starsze dzieci i dorośli mogą przechodzić chorobę bezobjawowo. Jest to szczególnie niebezpieczne dla kobiet w ciąży. W skrajnych przypadkach z powodu zakażenia dochodzi nawet do poronienia.
Jak leczyć rumień zakaźny? Nie stosuje się leków działających przyczynowo, dlatego wskazane jest odizolowanie osoby chorej, aby nie roznosiła parwowirusa B19. W przypadku ciężarnej, która miała kontakt z chorym, konieczna jest konsultacja z ginekologiem, aby wykonać kontrolne badania mające na celu okre ślenie dobrostanu płodu.
Rumień nagły u dzieci
Rumień nagły, zwany również trzydniówką albo choroba szóstą, jest wywołany zakażeniem wirusem HHV6 i HHV7. Choroba występuje zwykle u dzieci do drugiego roku życia, jednak rzadko pojawia się w pierwszych dwóch miesiącach życia (ze względu na odporność od matki). Tzw. rumień noworodkowy nie jest więc trzydniówką, lecz zwykłą reakcją delikatnej skóry na czynniki drażniące.
Typowym objawem rumienia nagłego u dzieci jest wysoka gorączka (nawet 40℃), która utrzymuje się średnio przez trzy dni (stąd nazwa „trzydniówka”), po czym ustępuje samoistnie. W jej miejsce pojawia się drobna różowa wysypka obejmująca tułów.
Polecane
Alergia na pyłki - na brzozę, na trawy. Jak złagodzić? Uczulenie na psa – przyczyny, objawy i sposoby radzenia sobie z alergią Alergia skórna – jak się objawia i w jaki sposób można ją łagodzić?- Co to jest kontaktowe zapalenie skóry?
- Kontaktowe zapalenie skóry – obraz kliniczny
- Diagnostyka kontaktowego zapalenia skóry
- Diagnostyka różnicowa kontaktowego zapalenia skóry
- Testy płatkowe – jakie alergeny się bada?
- Wskazania i przeciwwskazania do testów naskórkowych
Czym jest rumień alergiczny?
Rumień alergiczny jest objawem reakcji immunologicznej organizmu na działanie alergenu. Lista czynników potencjalnie drażniących jest bardzo długa. Jednak do grupy najbardziej alergizujących związków należą: metale, pyłki roślin, konserwanty i inne substancje chemiczne. Reakcja w postaci czerwonych plam może pojawić się natychmiast po zetknięciu z alergenem, ale i nieco później – w ciągu dwóch dób.
Rumień alergiczny to efekt rozszerzenia powierzchniowych naczyń krwionośnych w wyniku oddziaływania m.in. histaminy (hormonu naturalnie występującego w ludzkim ciele). Gdy organizm zetknie się z alergenem, który błędnie potraktuje jako zagrożenie, reaguje w sposób nieadekwatny, odpowiadając reakcją uczuleniową. To właśnie w wyniku nagłego rozszerzenia naczyń krwionośnych dochodzi do spadku ciśnienia, co może objawiać się zasłabnięciem. Ponadto ściany naczyń krwionośnych stają się bardziej przepuszczalne, co prowadzi do niekontrolowanego kichania, łzawienia i pojawienia się rumienia. Innymi słowy – wystąpienie rumienia alergicznego na skórze jest sygnałem tego, że układ odpornościowy broni się przed alergenem uznanym za zagrożenie.