U nas zapłacisz kartą
Pryszcz na powiece oka - Przyczyny, leczenie i porady pielęgnacyjne
Objawy opryszczki oka. Jak wygląda?
Choroba daje charakterystyczne symptomy wirusowego zapalenia. Zazwyczaj objawy opryszczki oka to:
- surowicza wydzielina z oka w sporej ilości,
- grudkowy odczyn spojówek.
Zanim jednak wystąpią te dolegliwości, pierwsze objawy opryszczki oka dotykają powieki, co dla chorego powinno być sygnałem ostrzegawczym, by czym prędzej działać.
Co powinno wzbudzić Twój niepokój? Jak wygląda opryszczka na powiece? Ma ona formę małych pęcherzyków - w ich środku znajduje się treść surowicza.
Takie pęcherzyki pękają i prowadzą do owrzodzeń. Opryszczka może wystąpić nie tylko na górnej powiece oka, ale nierzadko spotyka się również opryszczkę na dolnej powiece oka albo w kąciku oka.
Niezależnie od lokalizacji, choroba ta może wywołać poważne powikłania, jeżeli szybko nie zostanie wdrożone specjalistyczne leczenie.
Inne typowe problemy zdrowotne zwiastujące opryszczkę oka to:
- powiększenie węzłów chłonnych przy uszach,
- zapalenie gardła lub górnych dróg oddechowych,
- ból oka,
- uczucie ciała obcego wewnątrz oka.
Częstym powikłaniem po przebyciu opryszczki oka jest zapalenie rogówki oka. Dochodzi wówczas do ubytku w nabłonku.
Ile trwa opryszczka oka? Zazwyczaj wszystkie objawy samoistnie mijają po upływie 3 tygodni. Pamiętaj jednak, że ta dolegliwość ma tendencję do nawracania.
Dodatkowo, po zaniknięciu symptomów może dojść do bliznowacenia się tkanki w oku, co przyczynia się do problemów z widzeniem. Częste epizody opryszczki oka mogą prowadzić nawet do uszkodzenia lub utraty wzroku.
Co powoduje opryszczkę oka?
Zakażenie wirusem opryszczki typu 1 (HSV-1) zazwyczaj następuje w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą zakażoną. Przenoszenie wirusa odbywa się drogą kropelkową, a do zakażenia może dojść np. podczas wymiany pocałunków, korzystania z tej samej szczoteczki do zębów, używania wspólnych sztućców czy kosmetyków do ust. Ryzyko przeniesienia wirusa istnieje również podczas dotykania miejsca zainfekowanego, takiego jak opryszczka wargowa.
W początkowej fazie opryszczka oczu może przebiegać bezobjawowo. Z czasem jednak osoby zakażone mogą odczuwać ból związany z występowaniem zmian opryszczkowych w okolicach ust lub wewnątrz jamy ustnej. Po ustąpieniu objawów aktywnej formy infekcji wirus HSV-1 nie jest eliminowany z organizmu. Przechodzi on w stan uśpienia i wycofuje się do nerwów twarzowych znajdujących się pod skórą. W tym stanie wirus może pozostać nieaktywny przez wiele lat, a nawet do końca życia osoby zakażonej. Niestety, istnieje ryzyko, że wirus zostanie ponownie aktywowany, prowadząc do nawrotu opryszczki wargowej lub opryszczki ocznej.
Reaktywacja wirusa HSV-1 często jest związana z osłabieniem układu odpornościowego, np. w wyniku chemioterapii, urazów, operacji chirurgicznych, zabiegów dentystycznych, infekcji górnych dróg oddechowych, gorączki, nadmiernego opalania, a nawet stresu. W rezultacie opryszczka oka może pojawić się nagle i bez ostrzeżenia.
Jęczmień na oku - przyczyny, jak się go pozbyć, czy jest groźny?
Jęczmień to ostra forma miejscowego zakażenia powiek. Jęczmień objawia się zwykle bolesnym, ograniczonym obrzękiem powieki i obecnością guzka zapalnego. Jęczmień może występować także u dzieci. Podstawą leczenia w przypadku jęczmienia są ciepłe okłady i masaż powieki.
Jęczmień (hordeolum) to ogólne określenie ostrego, miejscowego zakażenia powiek. Jeśli obejmuje mieszki włosowe rzęs, powstaje zwykle na skutek zaczopowania ich ujścia oraz zakażenia gruczołów łojowych Zeissa lub gruczołów rzęskowych (potowych) Molla. Nazywany jest wówczas jęczmieniem zewnętrznym. Jeśli jęczmień rozwija się w gruczołach tarczkowych Meiboma, określa się go jako jęczmień wewnętrzny.
Gruczoły tarczkowe Meiboma produkują łojową wydzielinę i znajdują się w głębi powieki w tzw. tarczce, włóknistej tkance nadającej powiekom charakterystyczny kształt. W powiece górnej znajduje się ich 30–40, natomiast w dolnej – 20–30. Ujścia gruczołów Meiboma znajdują się w brzegach powiek. W przypadku zapalenia tych gruczołów lub ich nieprawidłowego funkcjonowania (dysfunkcji) dochodzi do ich pogrubienia i zablokowania odpływu wydzieliny łojowej. W dalszej kolejności następuje wtórne zakażenie.
Leczenie gradówki - co stosować?
Nieleczona gradówka może powodować silny ból lub nawet pogorszyć ostrość widzenia. Jak leczyć gradówkę? Leczenie farmakologiczne gradówki polega zazwyczaj na wcieraniu w gradówkę maści zawierających antybiotyki, aplikowaniu specjalnych kropli na gradówkę lub leków doustnych. W każdej aptece znajdziemy także maści i płyny na gradówkę dostępne bez recepty.
Gdy stosowanie tego rodzaju preparatów nie przynosi efektów, konieczne jest operacyjne usunięcie gradówki. Operacja gradówki jest wykonywana w znieczuleniu miejscowym i polega na nacięciu skóry w miejscu guzka i usunięcia wszystkich jego elementów.
Warto pamiętać, że osoby, które mają tendencję do pojawiania się gradówek, powinny regularnie przemywać powieki wacikiem zwilżonym ciepłą przegotowaną wodą.
Przyczyny postawania gradówki na oku
Jak powstają gradówki? Gradówka pojawia się w wyniku przewlekłego zapalenia gruczołu tarczkowego, zwanego również gruczołem Meiboma. Jest to gruczoł łojowy odpowiedzialny za utrzymanie szczelności powiek po ich zamknięciu, oraz ochronę przed utratą wilgotności i naruszeniem filmu łzowego.
Zapobiega on także spływaniu łez na skórę twarzy. Gradówka na oku pojawia się wskutek zamknięcia przewodów odprowadzających wydzielinę produkowaną przez gruczoł tarczkowy. Zalegająca wówczas masa prowadzi do rozdęcia ścian gruczołu i pojawienia się lub zaostrzenia istniejącego już stanu zapalnego.
Na pojawienie się gradówki oka szczególnie narażone są osoby chorujące na łojotokowe zapalenie skóry i zmagające się z trądzikiem różowatym. Jednym z powodów wystąpienia gradówki oka jest też nadczynność gruczołów Meiboma, spotykana zwłaszcza u osób noszących soczewki kontaktowe.
