U nas zapłacisz kartą
Pryszcze koło uszu - Przyczyny, leczenie i porady
Pryszcz — co to jest i skąd się bierze?
Powstawanie pryszczy zależy od kilku czynników. Zaliczamy do nich m.in. gromadzenie się bakterii na powierzchni ucha, zapalanie mieszków włosowych lub zbyt dużą pracę gruczołów łojowych, brak odpowiedniej higieny, przyjmowanie leków oraz inne czynniki środowiskowe. Pryszcz w uchu praktycznie niczym nie różni się od krostek, które pojawiają się w innych częściach ciała. Bakterie Staphylococcus aureus odpowiedzialne za powstawanie pryszczy bardzo szybko się rozwijają i mogą doprowadzić do powstania jednej, a nawet kilku bolesnych krostek, które zamienić się mogą w ropne zgrubienia. Organizm chcąc chronić się przed nimi, uruchamia procesy immunologiczne, których wynikiem jest stworzenie stanu zapalnego.
Za najczęstszą przyczynę powstawania pryszczy w uchu uznaje się nagromadzenie woskowiny w uchu. Woskowina w przewodzie słuchowym, zamiast czyścić kanał, nie odprowadza zanieczyszczeń i zatyka pory, co powoduje powstanie małych i bolących krostek.
Łysienie plackowate u kota – diagnoza i leczenie
Chorobę diagnozuje się poprzez biopsję. Diagnoza jest potrzebna przede wszystkim w celu wykluczenia innych chorób wywołujących łysienie. Łysienia plackowatego w przypadku kotów raczej nie leczy się przyczynowo – nie wdraża się terapii lekami immunosupresyjnymi po pierwsze dlatego, że często jest ona nieskuteczna, a po drugie – jak wspomniano, choroba ma tendencję do samoistnego cofania się w ciągu 2–3 tygodni bez wdrożenia farmakoterapii.
Leczenie łysienia plackowatego u ludzi obejmuje często terapię kortykosterydami – niezbyt skuteczną u ludzi, niestosowaną u kotów. Więcej efektów w przypadku leczenia osób dotkniętych tym schorzeniem przynosi terapia metodą fotodynamiczną UVA, fotochemoterapia metodą PUVA czy podawanie DCP lub innego alergenu kontaktowego, który ma wytworzyć reakcję alergiczną w miejscu łysienia i zaktywizować białe krwinki do działania – równocześnie pobudzają one cebulki włosowe.
W przypadku kotów wywołanie reakcji alergicznej powiązanej ze swędzeniem skóry nie zdałoby egzaminu, co dobrze wie każdy opiekun, którego pupil zmaga się ze świądem. Próba wprowadzenia wywołującej u zwierzęcia dyskomfort terapii nie ma zresztą sensu u większości kocich pacjentów, jako że cofająca się choroba nie wpływa negatywnie na kondycję cebulek włosowych. Niektórzy badacze uważają natomiast, że w walce z łysieniem plackowatym pomocna może być dieta.
Łysienie u kotów – jakie może mieć przyczyny?
Gubienie pewnej ilości włosów jest u kotów zjawiskiem naturalnym. Może się ono nasilać sezonowo, głównie przy zmianie okrywy włosowej z bardziej gęstej, „zimowej”, na lżejszą. Łysienie jest jednak sygnałem niepokojącym, który powinien zapalić w głowie opiekuna lampkę ostrzegawczą. Przyjrzyjmy się najpierw różnym możliwym przyczynom łysienia u kotów:
- Zapalne choroby skóry wywołane przez bakterie, grzyby lub pasożyty zewnętrzne, np. pchły – niektóre z nich prowadzą do osłabienia włosów i niszczenia cebulek, inne wywołują np. świąd, który sprawia, że zwierzę intensywnie drapie się i wylizuje.
- Alergie – zarówno kontaktowe, jak i uczulenie na jad pasożytów (np. alergiczne pchle zapalenie skóry, związane z przyczyną powyżej) czy alergie pokarmowe, które u kotów często dają objawy skórne, takie jak zaczerwienienie oraz świąd.
- Zaburzenia hormonalne, np. niedoczynność tarczycy, hiperkortyzolemia (nadczynność kory nadnerczy, u kotów rzadka) – przy niedoczynności tarczycy koty łysieją symetrycznie, jednocześnie cierpią na łojotok tłusty, mają matową sierść, przy hiperkortyzolemii łysienie obejmuje grzbiet, brzuch i boki ciała, a skóra robi się cienka i delikatna.
- Niedobory białka w diecie (np. na skutek zaburzeń wchłaniania, chorób wątroby czy nerek), niedobory witamin z grupy B czy kwasów omega-3 i -6.
- Choroby dróg moczowych(łysienie na brzuchu i udach spowodowane nadmiernym wylizywaniem tych okolic).
- Choroby nowotworowe, m.in. chłoniak skóry, rak trzustki, rak dróg żółciowych, grasiczak.
- Łysienie psychogenne – chroniczny stres u kotów bardzo często prowadzi do nadmiernej pielęgnacji sierści – notorycznego wylizywania jej, a nawet wygryzania i samookaleczeń, w takim przypadku konieczna może być terapia behawioralna wspomagana zaleconymi przez specjalistę lekami lub suplementami.
Elementy istotne w diecie kota z łysieniem plackowatym
Dieta powinna obfitować w kwasy tłuszczowe omega-3, -6 i -9, które wzmacniają włosy i wpływają pozytywnie na ogólne zdrowie skóry, wspierają układ immunologiczny. Doskonałymi źródłami kwasów omega w kociej diecie są oleje rybie (np. olej z łososia dostępny jako suplement w sklepach zoologicznych), a także żółtko jaja.
Ważne, aby dieta była też bogata w witaminy z grupy B, a zwłaszcza w biotynę. Koty wykazują wyższe zapotrzebowanie na witaminy z grupy B niż np. psy, a niedobór tych składników przekładać się może na złą kondycję sierści i skóry. Witamina B7, czyli biotyna, jest szczególnie ważna na etapie odrastania futra. Dostarcza ona siarki do macierzy włosów, przez co wspiera ich wzrost.
Dla regeneracji okrywy istotna jest też witamina B5, a oprócz witamin B – witamina A oraz witamina E, natomiast spośród składników mineralnych – przede wszystkim cynk.
Odpowiednia dieta może wspierać układ odpornościowy i ogólny stan zdrowia kota, przez co będzie on mniej narażony na różne problemy zdrowotne, a w razie choroby organizm szybciej się zregeneruje. Pamiętaj jednak, że łysienie plackowate jest chorobą wciąż niedokładnie poznaną i poszczególne przypadki mogą różnić się od siebie. Przed rozpoznaniem u kota choroby autoimmunologicznej należy wyeliminować inne, częściej spotykane przyczyny łysienia.
- Depresja u kota: jakie są objawy kociej depresji i jak wygląda leczenie?
- Przepuklina u kota – jak ją rozpoznać i jak leczyć?
- Choroby kotów
