U nas zapłacisz kartą
Pojawianie się Pryszczy na Łydkach - Przyczyny, Leczenie i Porady
Wyszczuplanie łydek – zabiegi. Na co warto się zdecydować?
Nadmiar tkanki tłuszczowej na łydkach może okazać się bardziej problematyczny niż ma to miejsce w przypadku ud. Łydki bowiem eksponujemy częściej. Oczywiście można zasłonić je spodniami czy sukienką, ale będą dobrze widoczne w przypadku krótszych części garderoby, na przykład spódniczek czy spodenek. Masywnym łydkom można zaradzić i to w bezpieczny i skuteczny sposób. My polecamy szczególnie endermologię, choć na rynku można znaleźć też inne oferty z tego zakresu.
Kiedy warto wyszczuplić masywne łydki? Odpowiedź wydaje się bardzo prosta. Warto zrobić to wtedy, gdy… nam na tym bardzo zależy. Jeżeli wydaje Ci się, że masz pulchniejsze łydki, ale nie przeszkadzają Ci one i nie masz z tego powodu kompleksów, oczywiście nie musisz nic z nimi robić. Jeżeli jednak marzysz o smukłych i jędrnych nogach, ponieważ lubisz je odsłaniać i chcesz się czuć jak najbardziej atrakcyjnie, pomyśl o zabiegach medycyny estetycznej.
Warto pamiętać, że spore łydki mogą wynikać z ogólnej nadwagi czy otyłości. Oczywiście w tym przypadku najlepszym rozwiązaniem będzie kompleksowa redukcja masy ciała. Jest ona istotna nie tylko ze względów estetycznych, ale przede wszystkim zdrowotnych. Bardzo często jednak zdarza się, że nawet szczupłe osoby skarżą się na masywniejsze łydki. Tkanka tłuszczowa lubi gromadzić się w konkretnym miejscu, na przykład na brzuchu, udach czy właśnie łydkach. Ta część ciała jest szczególnie narażona na gromadzenie się płynów. Łydki często są napuchnięte, obrzęknięte i nierzadko pojawia się na nich cellulit, czyli znienawidzona przez kobiety pomarańczowa skórka.
Szczególnie polecanym zabiegiem w przypadku masywniejszych łydek jest endermologia, czyli masaż podciśnieniowy. To nie tylko skuteczna, ale przede wszystkim bezpieczna i wręcz relaksująca metoda, która szturmem zdobywa zainteresowanie na całym świecie. Również Polki przekonują się do endermologii, czego dowodem jest coraz więcej klientek w naszych salonach. Od jakiegoś czasu bowiem świadczymy usługi nie tylko depilacji laserowej, ale także endermologii. Dowiedz się więcej o tym wyjątkowym zabiegu.
Czego objawem są suche czerwone plamy na nogach?
Suche czerwone plamy na nogach to typowy objaw łuszczycy. Jest to przewlekła i niebezpieczna choroba, u której źródeł leży przyspieszony i zaburzony proces rogowacenia naskórka oraz występowanie nieprawidłowych reakcji zapalnych.
Do potencjalnych czynników etiologicznych zalicza się determinanty genetyczne, immunologiczne oraz środowiskowe. Wśród kilkudziesięciu odmian łuszczycy, przynajmniej kilka lokuje się w obrębie kończyn dolnych. Są to:
- łuszczyca zwykła dłoni i stóp,
- łuszczyca krostkowa ograniczona dłoni i stóp,
- krostkowe zapalenie skóry palców,
- łuszczyca zwykła plackowata,
- łuszczyca zwykła odwrócona.
Typową lokalizacją dla trzech pierwszych z nich są stopy, natomiast łuszczyca plackowata i odwrócona objawiają się m.in. po wewnętrznej i zewnętrznej stronie kolan. Z rzadka tego typu zmiany obejmują inne części kończyn, w tym uda, łydki i kostki.
W przebiegu łuszczycy suche plamy na skórze mają postać lekko wyniosłych czerwonych guzków, pokrytych białymi lub srebrnymi łuskami, często występujących na rumieniowym podłożu. Wykwity mogą zlewać się w większe ogniska, z czasem tworząc twarde, bolesne i pękające skorupy.
W przypadku łuszczycy krostkowej, dodatkowo występują wypukłe wykwity wypełnione jałową treścią.
Czerwone plamy na piszczelach i łydkach
Czerwone plamy na piszczelach i łydkach, zachodzące obficie na kostki i stopy, mogą być objawem plamicy Schönleina-Henocha, zwanej też nabytą naczyniową skazą krwotoczną.
Jest to choroba typowo dziecięca - ponad 90 procent wszystkich jej przypadków stwierdzanych jest u pacjentów poniżej 10 roku życia. Plamica zaliczana jest do schorzeń zbiorczo definiowanych jak układowe zapalenie naczyń.
W tym przypadku stan zapalny obejmuje naczynia włosowate. Czerwone plamy na łydkach i stopach są bardzo ciemne, niekiedy wręcz filetowe, wyraźnie odgraniczone od podłoża. Mogą być duże i płaskie, ale też mniejsze i wybrzuszone, przybierając postać wybroczyn.
Oprócz objawów zewnętrznych, występują też z różnym nasileniem wewnętrzne. Należą do nich:
- krwawienia wewnętrzne,
- krwiomocz,
- bóle brzucha,
- biegunka,
- zaburzenie pracy nerek.
Plamica Schönleina-Henocha samoistnie ustępuje w ciągu kilku tygodni. Zazwyczaj ma przebieg łagodny, aczkolwiek u około 3 procent pacjentów w ciągu 10 lat od zachorowania dochodzi do ostrej niewydolności nerek.