U nas zapłacisz kartą
"Pryszcze na kręgosłupie - Przyczyny, leczenie i zapobieganie"
Diagnostyka i leczenie kręgozmyku
Najważniejsze w rozpoznaniu tego schorzenia jest wykonanie zdjęcia RTG kręgosłupa. Lekarz jest wtedy w stanie ocenić procentowo stosunek wielkości ześlizgnięcia kręgu do jego szerokości. Według specjalnej klasyfikacji Meyerdinga można wyróżnić cztery stopnie przesunięcia:
- I – poniżej 25%,
- II – w granicach 25-50%,
- III – w granicach 50-75%,
- IV – powyżej 75%.
Klasyfikacja ta jest podziałem radiologicznym, lecz to nie ona decyduje o sposobie leczenia. U większości pacjentów zaczyna się od leczenia zachowawczego, jednak jego skuteczność zależy głównie od stopnia niestabilności i wielkości zwężenia kanału kręgowego oraz wielu innych czynników, takich jak wiek, masa ciała, ogólna sprawność i inne. Rokowanie co do poprawy w kregozmykach ze stenozą, niestabilnością i kręgoszczeliną nie jest dobre. Takim pacjentom sugeruje się leczenie operacyjne.
Rodzaj zabiegu jest dobierany indywidualnie dla każdego chorego, zależy od rodzaju i stopnia kręgozmyku, a także od wieku pacjenta. W stabilnych kręgozmykach ze stenozą kanału kręgowego, operacja polega na odbarczeniu uciśniętych struktur nerwowych, a stabilizacja wewnętrzna śrubami jest potrzebna niezmiernie rzadko. W razie niestabilnych kręgozmyków z kręgoszczeliną, operacja polega na repozycji kręgozmyku z jego stabilizacją śrubami przez nasadowymi. Lekarz wykorzystuje do tego implanty – usztywniają one odcinek kręgowy i powodują jego zrost na tym odcinku. Po kilku latach usuwa się śruby, jeśli stwierdzi się zrost.
Doktor Winkler w przypadku operacji kręgozmyku prawdziwego stosuje system przezskórny, który znacznie ogranicza rozległość tego zabiegu. Dzięki temu uszkodzenia mięśni w operowanym odcinku są niewielkie, nie ma utraty krwi i rehabilitacja trwa stosunkowo krótko. Pacjent zwykle wstaje z łóżka w dniu operacji, a kolejnego dnia idzie do domu. Natomiast kręgozmyk zwyrodnieniowy można leczyć metodami endoskopowymi.
Przepuklina kręgosłupa - co to jest?
Najwięcej obciążeń w naszym organizmie muszą znieść krążki międzykręgowe, które znajdują się między kręgami kręgosłupa. Gdy tracą swoją elastyczność i jeden z ich elementów przesunie się, powstaje przepuklina kręgosłupa. Krążek zbudowany jest z jądra miażdżystego, znajdującego się w środku i otaczającego jądro pierścienia włóknistego. Jeśli dojdzie do przerwania ciągłości pierścienia włóknistego jądro miażdżyste uciska struktury nerwowe bądź rdzeń, powodując charakterystyczny ból.
Zobacz wideo: Jak wygląda leczenie zachowawcze chorób kręgosłupa
W 70 procentach przypadków dochodzi do powstania przepukliny odcinka lędźwiowego, który jest narażony na największe obciążenia. W 20-30 procentach dolegliwość pojawia się w rejonie kręgosłupa szyjnego, który z kolei jest najbardziej ruchliwą częścią kręgosłupa. Stosunkowo rzadko dochodzi do przepukliny kręgosłupa piersiowego.
Jakie są przyczyny powstawania pryszczy? Skąd się biorą pryszcze?
Pryszcz to mała krostka lub grudka, która pojawiając się na naszej twarzy lub innej części ciała, powoduje pogorszenie humoru i panikę, jak to ukryć czy zagoić. Pryszcze rozwijają się, gdy gruczoły łojowe lub tłuszczowe ulegają zatkaniu i zakażeniu. Prowadzi to do obrzęku, zaczerwienienia i często zmian wypełnionych ropą.
Pryszcze i trądzik właściwie kojarzą nam się z tym samym. Najczęściej występują w okresie dojrzewania, ale tak naprawdę to mogą się pojawić u osoby w każdym wieku. W okresie dojrzewania bardzo zmienia się nasz układ hormonalny. Może to powodować nadmierną aktywność gruczołów łojowych znajdujących się u podstaw mieszków włosowych. Łatwo się domyślić, że pryszcze występują u kobiet najczęściej w wieku młodzieńczym i w okresie menstruacji, kiedy zachodzą zmiany w ilości wydzielanych hormonów. Pryszcze najczęściej pojawiają się na twarzy, plecach, klatce piersiowej i ramionach. Wynika to z faktu, że w tych obszarach znajduje się najwięcej gruczołów łojowych. Trądzik pospolity, główna przyczyny powstawania pryszczy, dotyka ponad 80% nastolatków. Po 25 roku życia trochę się to zmienia - według statystyk dotyczy 3% mężczyzn i 12% kobiet.