U nas zapłacisz kartą
Pryszcze od jedzenia - mit czy prawda?
Pryszcze – Krosty
Jak wyglądają krosty?
Jeśli można mówić o istnieniu typowego pryszcza, to takim typowym pryszczem jest krostka. Moi znajomi często mówili o tym „zjawisku” – dioda. Też czasem je tak nazywam. Krosty są dość mocno zaczerwienione a w ich punkcie centralnym tkwi biały łepek, pod którym, blisko pod powierzchnią czai się ropa.
Wygląda to tak, że aż trudno powstrzymać się przed wyciśnięciem, ale … mimo wszystko radzę się powstrzymać, bo nigdy nie wiadomo, jakie paskudztwa przy wyciskaniu krosty dostaną się do środka i jakiego bałaganu mogą narobić.
Jak powstają krosty?
To również efekt nagromadzenia się pod skórą zanieczyszczeń (z łojem i różnymi innymi organicznymi śmieciami) oraz działalności bakterii. Tyle tylko, że krostka tworzy się już wtedy, gdy do boju przystąpią białe krwinki. W efekcie ich działalności (i wcześniejszej działalności bakterii) tworzy się ropa, która zbiera się w skórze, jest wypychana ku górze i widać ją tuż pod powierzchnią często bardzo cieniutkiego w tym miejscu, obumarłego naskórka.
Jak postępować z krostami?
Gdy widzę krostę muszę wykazać się ogromną siłą woli, by jej nie wycisnąć. Większość osób tak ma.A wyciskanie naprawdę nie jest wskazane, bo może uszkadzać skórę, mogą po tym pozostać nieładne blizny i przebarwienia (dorobiłam się takich, a jakże), a poza tym otwiera ono drogę bakteriom, które mogą powodować poważniejsze problemy niż zwykłe pryszcze.
Krosty najlepiej traktować płynami przeciwbakteryjnymi, kremami o takim działaniu lub wspomnianym już wyżej olejkiem herbacianym – on też je ładnie wysusza.
Przy dużej ilości krost wskazane jest typowe trądzikowe leczenie, czyli … warto odwiedzić dermatologa.
Przyczyny pryszczycy
Do zakażenia człowieka dochodzi w wyniku kontaktu z chorymi zwierzętami, ich wydzielinami lub wydalinami. Wniknięcie wirusa do organizmu ułatwia uraz naskórka lub błon śluzowych. Patogen stwierdza się w ślinie, moczu, kale, nasieniu oraz wodach płodowych zwierząt. Potwierdzono również, że jest on obecny w powietrzu wydychanym przez świnie. U przeżuwaczy wirus może umiejscowić się w górnej części układu oddechowego i utrzymywać 2-3 lata. W tym czasie zwierzę staje się nosicielem choroby (może zarazić inne zwierzęta oraz ludzi). Niektóre doniesienia podają, że do zakażenia dochodzi w wyniku spożycia mięsa lub wyrobów mlecznych pochodzących od chorych ssaków. Nie wydaje się to być jednak słuszne, ponieważ wirus jest dezaktywowany w kwaśnym środowisku żołądka.
Pryszczycę należy różnicować z innymi chorobami wirusowymi o podobnym obrazie klinicznym, m.in. z opryszczką pospolitą, czy z wywoływaną przez enterowirusy chorobą dłoni, stóp i jamy ustnej (HFMD). W celu potwierdzenia rozpoznania wykonuje się hodowlę patogenu na wrażliwych komórkach (w obrębie tych komórek wirus się namnaża,co ułatwia jego wykrycie). Wykrywa się również obecność przeciwciał we krwi. Są one produkowane przez układ odpornościowy w odpowiedzi na wtargnięcie wirusa do organizmu człowieka. Najbardziej dokładne jest badanie PCR, które pozwala wykryć materiał genetyczny wirusa.
Objawy pryszczycy?
Newsletter Medovita - przydatne informacje, dostęp do nowych e-booków przed premierą.Okres inkubacji wirusa (okres, w którym wirus jest obecny w organizmie człowieka, ale nie daje jeszcze żadnych objawów) wynosi od 2-6 dni. Po tym czasie pojawiają się nieswoiste objawy grypopodobne: temperatura poniżej 40 st. C, uczucie rozbicia, bóle mięśni, stawów, bóle głowy, a także uczucie suchości w jamie ustnej.
Czy wiesz że: w latach 50. i 60. ubiegłego wieku w Europie wprowadzono powszechne szczepienia przeciw pryszczycy wśród domowych zwierząt parzystnokopytnych? Od tego czasu na naszym kontynencie nie odnotowano żadnego przypadku zachorowania wśród ludzi.
Następnie na skórze dłoni, stóp, a także w obrębie śluzówek jamy ustnej pojawia się zaczerwienienie. Po kilku dniach w tych miejscach powstają pęcherze, które mają wielkość od kilku milimetrów do około 2 cm. Zmiany są bolesne. Pacjent odczuwa silny dyskomfort podczas mówienia, jedzenia oraz picia. Dochodzi również nadmierne ślinienia się. Pęcherze początkowo są wypełnione treścią surowiczą, następnie ropną, a potem pękają, a ich miejsce zajmują nadżerki. Po około 5 dniach od wystąpienia zmian pierwotnych mogą pojawić się pęcherze wtórne. Do całkowitego wyzdrowienia dochodzi po około 2 tygodniach. Zmiany skórne ulegają całkowitemu wygojeniu i nie pozostawiają blizn. Zakażenie może mieć przebieg bezobjawowy (15-54% przypadków).