U nas zapłacisz kartą
Pryszczowa ospa wietrzna - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Dlaczego nie wolno rozdrapywać krost?
Wysypka przy ospie ma bardzo uciążliwy charakter, ponieważ swędzi. Czasem uczucie świądu jest tak duże, że dzieci drapią się również przez sen. Rozdrapywanie krost może nadkazić bakteryjnie strupki, co spowoduje powstanie blizn. Są one trwałe i zostają na skórze już na całe życie.
Jeśli chorobie towarzyszą duże krosty wypełnione płynem surowiczym, ich rozdrapywanie może doprowadzić do nadkażenia bakteryjnego. W takiej sytuacji rany nie chcą się goić albo pozostawiają po sobie duże i brzydkie blizny skórne. To właśnie dlatego nie zaleca się drapania krostek. Świąd przy ospie jest silny, a chęć rozdrapywania ran towarzyszy chorym nieustannie, Chorych trzeba pilnować, stosować leki łagodzące świąd, by choroba nie pozostawiła po sobie śladów. Szczególnie trudne jest to w przypadku małych dzieci, które działają odruchowo, drapiąc się nawet przez sen. Krosty pojawiają się wszędzie, także na owłosionej skórze głowy, więc leki przeciwświądowe należy stosować na wszystkie zmiany.
Warto jednak pamiętać, że stosowanie się do zaleceń lekarskich, smarowanie zmian skórnych odpowiednimi preparatami i wyleżenie choroby zazwyczaj nie pozostawiają po sobie komplikacji ani powikłań. U małych dzieci choroba często ma łagodny przebieg, a odpowiednie postępowanie w przebiegu ospy może sprawić, że choroba nie pozostawi po sobie blizn skórnych ani żadnych innych śladów po chorobie.
Metody diagnozowania: jak lekarze potwierdzają obecność ospy wietrznej
Diagnoza ospa wietrzna zazwyczaj opiera się na charakterystycznym obrazie klinicznym, który obejmuje wysypkę skórną i błon śluzowych. Lekarz przeprowadza dokładny wywiad z pacjentem, w którym pyta o objawy oraz o możliwość kontaktu z osobą zarażoną. W niektórych przypadkach, jeżeli obraz kliniczny nie jest jednoznaczny, lekarz może zdecydować się na wykonanie dodatkowych badań.
Do tych badań należą testy serologiczne, które umożliwiają wykrycie przeciwciał przeciwko wirusowi ospy wietrznej w surowicy krwi pacjenta. Innym użytecznym narzędziem diagnostycznym jest badanie PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy), które pozwala na wykrycie DNA wirusa. Ważne jest, aby pamiętać, że jak wygląda ospa u dorosłych może różnić się od obrazu klinicznego u dzieci, dlatego diagnoza powinna być zawsze potwierdzona przez doświadczonego lekarza.
Szczepienie przeciwko ospie
Szczepienia przeciwko ospie nie są obowiązkowe. Zaleca się jednak wykonanie ich wszystkim rodzicom, które oddają dzieci do żłobka i przedszkola.
Dzieciom podaje się dwie dawki szczepionki. Jeśli dziecko ukończyło 13. miesiąc życia odstęp między szczepionkami wynosi 6 tygodni. W przypadku posiadania przez rodzica zaświadczenia, że dziecko uczęszcza do żłobka lub przedszkola, szczepienie ochronne przeciw ospie wietrznej jest bezpłatne. Rodzice, których dzieci nie uczęszczają do takich placówek, mogą również je zaszczepić, ale wtedy szczepionka jest odpłatna.
Szczepienie ochronne przeciwko ospie wietrznej nie jest niestety możliwe u kobiet w ciąży. Mamom, spodziewającym się dziecka, nie podaje się żadnych żywych szczepionek, a taką właśnie jest szczepionka przeciwko ospie.
Diagnostyka ospy wietrznej
Chorobę rozpoznaje się na podstawie objawów i typowych cech wysypki.
W leczeniu można stosować leki przeciw wirusowe łagodzące objawy choroby. U dzieci i dorosłych można zastosować szczepionkę zapobiegającą zachorowaniu. Szczepienia przeciwko ospie nie wchodzą w skład obowiązującego w Polsce Programu Szczepień Ochronnych. Szczepienie przeciwko ospie może być wskazane w niektórych przypadkach obniżenia odporności u dzieci i dorosłych. Należy skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania dokładnych informacji o dostępnych szczepionkach i ich zastosowaniu.
Wskazania do szczepień:
- dzieci powyżej 9. miesiąca życia, które nie chorowały na ospę wietrzną
- noworodki urodzone przez matki, które miały kontakt z ospą wietrzną do 5 dni przed porodem
- dzieci z białaczką, z zaburzeniami w układzie odpornościowym
- dzieci chore na inne choroby zakaźne, równocześnie z ospą wietrzną.
Choroba bostońska: leczenie
Schorzenie, jak wiele innych chorób wirusowych, wymaga leczenia objawowego. Podaje się środki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe.
Pęcherzyki wysypki należy osuszać tak jak przy ospie płynami i kremami antywirusowymi czy fioletem gencjanowym, które można kupić w aptece. Ważne jest, aby pacjent nie rozdrapywał ani nie wyciskał treści pęcherzy, gdyż to może doprowadzić do wtórnych zakażeń bakteryjnych. Aby zapobiec świądowi i pieczeniu, w niektórych przypadkach wskazane jest włączenie leków przeciwhistaminowych. Pudrów unikamy, bo sprzyjają bakteryjnym nadkażeniom. Choroba w większości przypadków przebiega łagodnie. Bardzo rzadko zdarzają się powikłania w postaci zapalenia opon mózgowych.
Co ważne, przebycie bostonki nie chroni przed ponownym zachorowaniem.
